ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਮਬਿਭਰੁਪਸ੍ਥੇ ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ । ਜੁषਾਣੋ ਅਸ੍ਯ ਸਮਿਧਂ ਯਵਿष੍ਠੋਤ ਪੂਰ੍ਵਾਁ ਅਵਨੋਰ੍ਵ੍ਰਾਧਤਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪੂਜਿਆ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੋਣ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਨृਭਿਰ੍ਜਿਗਾਯ ਸੁਤਸੋਮਵਦ੍ਭਿਃ । ਸਮਨਂ ਚਿਦਦਹਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋऽਵ ਵ੍ਰਾਧਨ੍ਤਮਭਿਨਦ੍ਵृਧਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਅਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸਨਕਾਤ੍ਪ੍ਰੇਦ੍ਧੋ ਨਮਸੋਪਵਾਕ੍ਯਃ । ਸ ਨੋ ਅਜਾਮੀਁਰੁਤ ਵਾ ਵਿਜਾਮੀਨਭਿ ਤਿष੍ਠ ਸ਼ਰ੍ਧਤੋ ਵਾਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵ
ਇਹ ਅੱਗ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਦੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਇਮਾਂ ਮੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਂ ਜੁषਸ੍ਵੇਲ਼ਸ੍ਪਦੇ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਾ ਘृਤਾਚੀਮ੍ । ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸੁਦਿਨਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਭਵ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਜੋਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੁ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਆ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਯਾਵੇਹ ਯਾਤੁ ਨਰਾਸ਼ਂਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਨਮਸਾ ਮਿਯੇਧੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਤਮਃ ਸੁषੂਦਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ, ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਮੀਲ਼ਤੇ ਦੂਤ੍ਯਾਯ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ । ਵਹਿष੍ਠੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸੁਵृਤਾ ਰਥੇਨਾ ਦੇਵਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਨਿ षਦੇਹ ਹੋਤਾ
ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਦੂਤ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਬੈਠ।
ਵਿ ਪ੍ਰਥਤਾਂ ਦੇਵਜੁष੍ਟਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਦ੍ਰਾਘ੍ਮਾ ਸੁਰਭਿ ਭੂਤ੍ਵਸ੍ਮੇ । ਅਹੇਲ਼ਤਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵ ਬਰ੍ਹਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾਁ ਉਸ਼ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਇਹ ਜੋਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ। ਹੇ ਦੇਵ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ।
ਦਿਵੋ ਵਾ ਸਾਨੁ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਾ ਵਰੀਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਾ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਧ੍ਵਮ੍ । ਉਸ਼ਤੀਰ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਮਹਿਨਾ ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਂ ਰਥਂ ਰਥਯੁਰ੍ਧਾਰਯਧ੍ਵਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾਓ। ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਰਥਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ।
ਦੇਵੀ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਰਾ ਸੁਸ਼ਿਲ੍ਪੇ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸਦਤਾਂ ਨਿ ਯੋਨੌ । ਆ ਵਾਂ ਦੇਵਾਸ ਉਸ਼ਤੀ ਉਸ਼ਨ੍ਤ ਉਰੌ ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਸੁਭਗੇ ਉਪਸ੍ਥੇ
ਆਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਣ। ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗ੍ਰਾਵਾ ਬृਹਦਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਪੁਰੋਹਿਤਾਵृਤ੍ਵਿਜਾ ਯਜ੍ਞੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦੁष੍ਟਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਮਾ ਯਜੇਥਾਮ੍
ਉੱਚਾ ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਅੱਗ, ਦੋਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰਿਦਂ ਵਰੀਯ ਆ ਸੀਦਤ ਚਕृਮਾ ਵਃ ਸ੍ਯੋਨਮ੍ । ਮਨੁष੍ਵਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਧਿਤਾ ਹਵੀਂषੀਲ਼ਾ ਦੇਵੀ ਘृਤਪਦੀ ਜੁषਨ੍ਤ
ਤਿੰਨੋ ਦੇਵੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ਼ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ਯਦ੍ਧ ਚਾਰੁਤ੍ਵਮਾਨਡ੍ਯਦਙ੍ਗਿਰਸਾਮਭਵਃ ਸਚਾਭੂਃ । ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ਉਪ ਪ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਉਸ਼ਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਃ ਸੁਰਤ੍ਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਵਸ਼ਟਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਹਣਾਪਣ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੁੱਬ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਰਸ਼ਨਯਾ ਨਿਯੂਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਾਥ ਉਪ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਦਾਤਿ ਦੇਵਃ ਕृਣਵਦ੍ਧਵੀਂष੍ਯਵਤਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹਵਂ ਮੇ
ਹੇ ਵਨਸਪਤਿ, ਆਪਣੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਹਵਨ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਦੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰਨ।
ਆਗ੍ਨੇ ਵਹ ਵਰੁਣਮਿष੍ਟਯੇ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵੋ ਮਰੁਤੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ । ਸੀਦਨ੍ਤੁ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵ ਆ ਯਜਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਹਵਨ ਲਈ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ। ਸਾਰੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਕੂਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੁਆਹ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰੈਰਤ ਨਾਮਧੇਯਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਯਦੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦਰਿਪ੍ਰਮਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰੇਣਾ ਤਦੇषਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾਵਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬੋਲੀ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸਕ੍ਤੁਮਿਵ ਤਿਤਉਨਾ ਪੁਨਨ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਧੀਰਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਖਾਯਃ ਸਖ੍ਯਾਨਿ ਜਾਨਤੇ ਭਦ੍ਰੈषਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਿਹਿਤਾਧਿ ਵਾਚਿ
ਜਿਵੇਂ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਪੀਠੀ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਬਣਾਈ। ਇੱਥੇ ਦੋਸਤ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੇਨ ਵਾਚਃ ਪਦਵੀਯਮਾਯਨ੍ਤਾਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨृषਿषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਮ੍ । ਤਾਮਾਭृਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਦਧੁਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤਾਂ ਸਪ੍ਤ ਰੇਭਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ
ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ। ਉਸ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਤ੍ਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਾਚਮੁਤ ਤ੍ਵਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯੇਨਾਮ੍ । ਉਤੋ ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਤਨ੍ਵਂ ਵਿ ਸਸ੍ਰੇ ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯ ਉਸ਼ਤੀ ਸੁਵਾਸਾਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਬੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਵਧੀਆ ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਰਪੀਤਮਾਹੁਰ੍ਨੈਨਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਵਾਜਿਨੇषੁ । ਅਧੇਨ੍ਵਾ ਚਰਤਿ ਮਾਯਯੈष ਵਾਚਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵਾਁ ਅਫਲਾਮਪੁष੍ਪਾਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਹ ਗਾਂ ਮੋਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਤੇ ਫੁੱਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਗਈ।
ਯਸ੍ਤਿਤ੍ਯਾਜ ਸਚਿਵਿਦਂ ਸਖਾਯਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਾਚ੍ਯਪਿ ਭਾਗੋ ਅਸ੍ਤਿ । ਯਦੀਂ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਲਕਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਹਿ ਪ੍ਰਵੇਦ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣਵਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯੋ ਮਨੋਜਵੇष੍ਵਸਮਾ ਬਭੂਵੁਃ । ਆਦਘ੍ਨਾਸ ਉਪਕਕ੍ਸ਼ਾਸ ਉ ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਰਦਾ ਇਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਉ ਤ੍ਵੇ ਦਦृਸ਼੍ਰੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹੋਣ, ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੋਣ, ਦੂਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਹृਦਾ ਤष੍ਟੇषੁ ਮਨਸੋ ਜਵੇषੁ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਂਯਜਨ੍ਤੇ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵਂ ਵਿ ਜਹੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਰੋਹਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁ ਤ੍ਵੇ
ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਥੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮੇ ਯੇ ਨਾਰ੍ਵਾਙ੍ਨ ਪਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸੋ ਨ ਸੁਤੇਕਰਾਸਃ । ਤ ਏਤੇ ਵਾਚਮਭਿਪਦ੍ਯ ਪਾਪਯਾ ਸਿਰੀਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਵਤੇ ਅਪ੍ਰਜਜ੍ਞਯਃ
ਜੋ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨਾ ਸੋਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਜਾਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸਾਗਤੇਨ ਸਭਾਸਾਹੇਨ ਸਖ੍ਯਾ ਸਖਾਯਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषਸ੍ਪृਤ੍ਪਿਤੁषਣਿਰ੍ਹ੍ਯੇषਾਮਰਂ ਹਿਤੋ ਭਵਤਿ ਵਾਜਿਨਾਯ
ਸਭ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ऋਚਾਂ ਤ੍ਵਃ ਪੋषਮਾਸ੍ਤੇ ਪੁਪੁष੍ਵਾਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵੋ ਗਾਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵੋ ਵਦਤਿ ਜਾਤਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿ ਮਿਮੀਤ ਉ ਤ੍ਵਃ
ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦੀ ਸੂਝ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਾਪ ਤੋਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਨੁ ਵਯਂ ਜਾਨਾ ਪ੍ਰ ਵੋਚਾਮ ਵਿਪਨ੍ਯਯਾ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰੇ ਯੁਗੇ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲਾਹੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰੇਤਾ ਸਂ ਕਰ੍ਮਾਰ ਇਵਾਧਮਤ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇ ਯੁਗੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਲੋਹਾਰ ਵਾਂਗ, ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੁਗੇ ਪ੍ਰਥਮੇऽਸਤਃ ਸਦਜਾਯਤ । ਤਦਾਸ਼ਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਤਦੁਤ੍ਤਾਨਪਦਸ੍ਪਰਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਿਚੋਂ ਹੋਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ; ਫਿਰ ਉੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਭੂਰ੍ਜਜ੍ਞ ਉਤ੍ਤਾਨਪਦੋ ਭੁਵ ਆਸ਼ਾ ਅਜਾਯਨ੍ਤ । ਅਦਿਤੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜਾਯਤ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਦਿਤਿਃ ਪਰਿ
ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ। ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਫੈਲ ਗਈ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਹ੍ਯਜਨਿष੍ਟ ਦਕ੍ਸ਼ ਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਤਵ । ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਭਦ੍ਰਾ ਅਮृਤਬਨ੍ਧਵਃ
ਅਦਿਤੀ ਜੰਮੀ, ਦਕ੍ਸ਼ ਜੋ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਭਲੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸੱਜਣ।