ਅਵੋ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ ਏਕਯਾ ਗਾ ਗੁਹਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਰਨृਤਸ੍ਯ ਸੇਤੌ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਮਸਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨੁਦੁਸ੍ਰਾ ਆਕਰ੍ਵਿ ਹਿ ਤਿਸ੍ਰ ਆਵਃ
ਦੋ ਰਾਹ ਖੁਲ ਗਏ, ਇੱਕ ਪਾਰ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਗਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਲਿਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਿਦ੍ਯਾ ਪੁਰਂ ਸ਼ਯਥੇਮਪਾਚੀਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਾਕਮੁਦਧੇਰਕृਨ੍ਤਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁषਸਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਗਾਮਰ੍ਕਂ ਵਿਵੇਦ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਿਵ ਦ੍ਯੌਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਦੁਘਾਨਾਂ ਕਰੇਣੇਵ ਵਿ ਚਕਰ੍ਤਾ ਰਵੇਣ । ਸ੍ਵੇਦਾਞ੍ਜਿਭਿਰਾਸ਼ਿਰਮਿਚ੍ਛਮਾਨੋऽਰੋਦਯਤ੍ਪਣਿਮਾ ਗਾ ਅਮੁष੍ਣਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ, ਗੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ। ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਂ ਛੁਡਵਾ ਲਈਆਂ।
ਸ ਈਂ ਸਤ੍ਯੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸ਼ੁਚਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਧਾਯਸਂ ਵਿ ਧਨਸੈਰਦਰ੍ਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭਿਰ੍ਵਰਾਹੈਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਵੇਦੇਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵ੍ਯਾਨਟ੍
ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗੋਪਤਿਂ ਗਾ ਇਯਾਨਾਸ ਇषਣਯਨ੍ਤ ਧੀਭਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਿਥੋਅਵਦ੍ਯਪੇਭਿਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ ਸਿਂਹਮਿਵ ਨਾਨਦਤਂ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ ਭਰੇਭਰੇ ਅਨੁ ਮਦੇਮ ਜਿष੍ਣੁਮ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤੂ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਯਦਾ ਵਾਜਮਸਨਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁਕ੍ਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਾਣਿ ਸਦ੍ਮ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾ ਸਨ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਸਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬਲਵਾਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿषਂ ਕृਣੁਤਾ ਵਯੋਧੈ ਕੀਰਿਂ ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਵਥ ਸ੍ਵੇਭਿਰੇਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਚਾ ਮृਧੋ ਅਪ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਰੋਦਸੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੋ; ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਰਜ਼ਾਂ ਸੁਣੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਭਿਨਦਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਦਪ੍ਰੁਤੋ ਨ ਵਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਾਵਦਤੋ ਅਭ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਘੋषਾਃ । ਗਿਰਿਭ੍ਰਜੋ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਮਦਨ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭ੍ਯਰ੍ਕਾ ਅਨਾਵਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਦਾਸਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂ ਗੋਭਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭਗ ਇਵੇਦਰ੍ਯਮਣਂ ਨਿਨਾਯ । ਜਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਅਨਕ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਵਾਜਯਾਸ਼ੂਁਰਿਵਾਜੌ
ਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਯਮਨ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੰਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਮਿਤਰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਤੇਜ਼।
ਸਾਧ੍ਵਰ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਨੀਰਿषਿਰਾ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਅਨਵਦ੍ਯਰੂਪਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਤੂਰ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਾ ਊਪੇ ਯਵਮਿਵ ਸ੍ਥਿਵਿਭ੍ਯਃ
ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੰਝ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੌ ਨੂੰ ਭੂਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਰੁषਾਯਨ੍ਮਧੁਨ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਰ੍ਕ ਉਲ੍ਕਾਮਿਵ ਦ੍ਯੋਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦ੍ਧਰਨ੍ਨਸ਼੍ਮਨੋ ਗਾ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਦ੍ਨੇਵ ਵਿ ਤ੍ਵਚਂ ਬਿਭੇਦ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਿਆ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੋਤ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੁੱਟੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕਵਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦੁਦ੍ਨਃ ਸ਼ੀਪਾਲਮਿਵ ਵਾਤ ਆਜਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਨੁਮृਸ਼੍ਯਾ ਵਲਸ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਵਾਤ ਆ ਚਕ੍ਰ ਆ ਗਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਕੋਲੋਂ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੋਜ ਕੇ ਵਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਯਦਾ ਵਲਸ੍ਯ ਪੀਯਤੋ ਜਸੁਂ ਭੇਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਗ੍ਨਿਤਪੋਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਦਦ੍ਭਿਰ੍ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਾਦਦਾਵਿਰ੍ਨਿਧੀਁਰਕृਣੋਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਵਲ ਦਾ ਕਿਲਾ ਤੋੜਿਆ, ਉਹ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਚੀਜ਼ ਚੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਉਘਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਮਤ ਹਿ ਤ੍ਯਦਾਸਾਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਰੀਣਾਂ ਸਦਨੇ ਗੁਹਾ ਯਤ੍ । ਆਣ੍ਡੇਵ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਮੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤ੍ਮਨਾਜਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਪਤਾ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਤੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਸ਼੍ਨਾਪਿਨਦ੍ਧਂ ਮਧੁ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨ ਦੀਨ ਉਦਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ । ਨਿष੍ਟਜ੍ਜਭਾਰ ਚਮਸਂ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਿਰਵੇਣਾ ਵਿਕृਤ੍ਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੰਦ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਚਮਚਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋषਾਮਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸ ਸ੍ਵਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੋ ਅਰ੍ਕੇਣ ਵਿ ਬਬਾਧੇ ਤਮਾਂਸਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਗੋਵਪੁषੋ ਵਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਜ੍ਜਾਨਂ ਨ ਪਰ੍ਵਣੋ ਜਭਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭ ਲਈ, ਅੱਗ ਲੱਭ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗੂਦਾ ਇੰਝ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਜੋੜ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮੇਵ ਪਰ੍ਣਾ ਮੁषਿਤਾ ਵਨਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਕृਪਯਦ੍ਵਲੋ ਗਾਃ । ਅਨਾਨੁਕृਤ੍ਯਮਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਮਾਸਾ ਮਿਥ ਉਚ੍ਚਰਾਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲ ਤੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤਰਸ ਖਾਏ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਸ਼੍ਯਾਵਂ ਨ ਕृਸ਼ਨੇਭਿਰਸ਼੍ਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭਿਃ ਪਿਤਰੋ ਦ੍ਯਾਮਪਿਂਸ਼ਨ੍ । ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਮੋ ਅਦਧੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਹਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਭਿਨਦਦ੍ਰਿਂ ਵਿਦਦ੍ਗਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਕੇ ਗਾਂ ਉਘਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਇਦਮਕਰ੍ਮ ਨਮੋ ਅਭ੍ਰਿਯਾਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰਨ੍ਵਾਨੋਨਵੀਤਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ ਹਿ ਗੋਭਿਃ ਸੋ ਅਸ਼੍ਵੈਃ ਸ ਵੀਰੇਭਿਃ ਸ ਨृਭਿਰ੍ਨੋ ਵਯੋ ਧਾਤ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਨਮਨ ਵਜੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਤੇ ਲੋਕ ਦੇ ਕੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਭਦ੍ਰਾ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਦृਸ਼ੋ ਵਾਮੀ ਪ੍ਰਣੀਤਿਃ ਸੁਰਣਾ ਉਪੇਤਯਃ । ਯਦੀਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼ੋ ਅਗ੍ਰ ਇਨ੍ਧਤੇ ਘृਤੇਨਾਹੁਤੋ ਜਰਤੇ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਤ੍
ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਮੱਦਦਗਾਰ। ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਨਤਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਸੱਜਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਮੰਦ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਘृਤਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਘृਤਮਨ੍ਨਂ ਘृਤਮ੍ਵਸ੍ਯ ਮੇਦਨਮ੍ । ਘृਤੇਨਾਹੁਤ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਪਪ੍ਰਥੇ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵ ਰੋਚਤੇ ਸਰ੍ਪਿਰਾਸੁਤਿਃ
ਘੀ ਹੀ ਅਗਨਿ ਤੇ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਘੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਬਲਦ ਕੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੁਰ੍ਯਦਨੀਕਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਃ ਸਮੀਧੇ ਅਗ੍ਨੇ ਤਦਿਦਂ ਨਵੀਯਃ । ਸ ਰੇਵਚ੍ਛੋਚ ਸ ਗਿਰੋ ਜੁषਸ੍ਵ ਸ ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸ ਇਹ ਸ਼੍ਰਵੋ ਧਾਃ
ਮਨੂ, ਅਨੀਕ ਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਥੇ ਮਾਣ ਦੇ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਮੀਲ਼ਿਤੋ ਵਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਸਮੀਧੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ ਇਦਂ ਜੁषਸ੍ਵ । ਸ ਨ ਸ੍ਤਿਪਾ ਉਤ ਭਵਾ ਤਨੂਪਾ ਦਾਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਦਿਦਂ ਤੇ ਅਸ੍ਮੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵੇਲੇ ਸੱਦਿਆ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ।
ਭਵਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਵਾਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵੋਤ ਗੋਪਾ ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਤਾਰੀਦਭਿਮਾਤਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਸ਼ੂਰ ਇਵ ਧृष੍ਣੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਵਾਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਮ
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਵਧਰਯਸ਼ਵ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਧਰਯਸ਼ਵ ਦਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮਜ੍ਰ੍ਯਾ ਪਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਸੂਨਿ ਦਾਸਾ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਰ੍ਯਾ ਜਿਗੇਥ । ਸ਼ੂਰ ਇਵ ਧृष੍ਣੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪृਤਨਾਯੂਁਰਭਿ ष੍ਯਾਃ
ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਜਿੱਤੇ, ਦਾਸ ਤੇ ਆਰੀਆ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੀਰ੍ਘਤਨ੍ਤੁਰ੍ਬृਹਦੁਕ੍ਸ਼ਾਯਮਗ੍ਨਿਃ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਤਰੀਃ ਸ਼ਤਨੀਥ ऋਭ੍ਵਾ । ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁ ਨृਭਿਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦੀਦਯੋ ਦੇਵਯਤ੍ਸੁ
ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੱਕੜ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਸੌ ਸਿੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਧੇਨੁਃ ਸੁਦੁਘਾ ਜਾਤਵੇਦੋऽਸਸ਼੍ਚਤੇਵ ਸਮਨਾ ਸਬਰ੍ਧੁਕ੍ । ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰੇਭਿਰਿਧ੍ਯਸੇ ਦੇਵਯਦ੍ਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਤਵੇਦ, ਗਾਂ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਬਲਦਦੇ ਬਛੜੇ ਨਾਲ। ਤੈਨੂੰ ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਅਮृਤਾ ਜਾਤਵੇਦੋ ਮਹਿਮਾਨਂ ਵਾਧ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰ ਵੋਚਨ੍ । ਯਤ੍ਸਮ੍ਪृਚ੍ਛਂ ਮਾਨੁषੀਰ੍ਵਿਸ਼ ਆਯਨ੍ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰਜਯਸ੍ਤ੍ਵਾਵृਧੇਭਿਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਰਿਆਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।