ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਯਨ੍ਨਭਿ ਵ੍ਰਤਾਪ ਓषਧੀਰ੍ਵਨਿਨਾਨਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਰਾ ਪਪ੍ਰੁਰੂਤਯੇ ਵਸ਼ਂ ਦੇਵਾਸਸ੍ਤਨ੍ਵੀ ਨਿ ਮਾਮृਜੁਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਵਣਸਪਤੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਜੋਗ ਹਨ, ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ।
ਧਰ੍ਤਾਰੋ ਦਿਵ ऋਭਵਃ ਸੁਹਸ੍ਤਾ ਵਾਤਾਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਤਨ੍ਯਤੋਃ । ਆਪ ਓषਧੀਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰੋ ਭਗੋ ਰਾਤਿਰ੍ਵਾਜਿਨੋ ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਹਵਮ੍
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਰਭੂ, ਹਵਾ, ਪਰਜਨਯ, ਵੱਡੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਣ, ਭਾਗਾ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਣ।
ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਿਨ੍ਧੂ ਰਜੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਜ ਏਕਪਾਤ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨੁਰਰ੍ਣਵਃ । ਅਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਃ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਵਚਾਂਸਿ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ ਉਤ ਸੂਰਯੋ ਮਮ
ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਖੇਤਰ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ; ਅਹਿ ਬੁਧਨਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੀ ਸੁਣਣ।
ਸ੍ਯਾਮ ਵੋ ਮਨਵੋ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰ ਣਯਤ ਸਾਧੁਯਾ । ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਃ ਸੁਦਾਨਵ ਇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਜਿਨ੍ਵਤ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਹੋਈਏ। ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੂ—ਤੁਸੀਂ ਦਾਤਾ ਹੋ—ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਓ।
ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੋਤਾਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮਨ੍ਵੇਮਿ ਸਾਧੁਯਾ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਸ਼ਮੀਮਹੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਁ ਅਮृਤਾਁ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਤਃ
ਦਿਵਿਆ ਹੋਤਾਰ, ਪਹਿਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇੜਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਦਿਣ।
ਵਸਿष੍ਠਾਸਃ ਪਿਤृਵਦ੍ਵਾਚਮਕ੍ਰਤ ਦੇਵਾਁ ਈਲ਼ਾਨਾ ऋषਿਵਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਪ੍ਰੀਤਾ ਇਵ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਕਾਮਮੇਤ੍ਯਾਸ੍ਮੇ ਦੇਵਾਸੋऽਵ ਧੂਨੁਤਾ ਵਸੁ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠਾਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਣੀ ਰਚੀ; ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਆਈ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਦੇਵਾਨ੍ਵਸਿष੍ਠੋ ਅਮृਤਾਨ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਭਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੁਃ । ਤੇ ਨੋ ਰਾਸਨ੍ਤਾਮੁਰੁਗਾਯਮਦ੍ਯ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਉਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਇਮਾਂ ਧਿਯਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੀਂ ਪਿਤਾ ਨ ऋਤਪ੍ਰਜਾਤਾਂ ਬृਹਤੀਮਵਿਨ੍ਦਤ੍ । ਤੁਰੀਯਂ ਸ੍ਵਿਜ੍ਜਨਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯੋऽਯਾਸ੍ਯ ਉਕ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਂਸਨ੍
ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਸੋਚ, ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਲੱਭ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਚੌਥਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਦਾ ਗੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ऋਤਂ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ ऋਜੁ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਦਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦਧਾਨਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਧਾਮ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਨਨ੍ਤ
ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੱਧੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਥਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਹਂਸੈਰਿਵ ਸਖਿਭਿਰ੍ਵਾਵਦਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਮਨ੍ਮਯਾਨਿ ਨਹਨਾ ਵ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਿਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਗਾ ਉਤ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤੌਦੁਚ੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਗਾਯਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ; ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ ਛੱਡਿਆ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਚਾ ਗਾਇਆ।
ਅਵੋ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ ਏਕਯਾ ਗਾ ਗੁਹਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਰਨृਤਸ੍ਯ ਸੇਤੌ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਮਸਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨੁਦੁਸ੍ਰਾ ਆਕਰ੍ਵਿ ਹਿ ਤਿਸ੍ਰ ਆਵਃ
ਦੋ ਰਾਹ ਖੁਲ ਗਏ, ਇੱਕ ਪਾਰ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਗਾਂ ਝੂਠ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਲਿਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਿਦ੍ਯਾ ਪੁਰਂ ਸ਼ਯਥੇਮਪਾਚੀਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਾਕਮੁਦਧੇਰਕृਨ੍ਤਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁषਸਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਗਾਮਰ੍ਕਂ ਵਿਵੇਦ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਿਵ ਦ੍ਯੌਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਇਕੱਠੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਦੁਘਾਨਾਂ ਕਰੇਣੇਵ ਵਿ ਚਕਰ੍ਤਾ ਰਵੇਣ । ਸ੍ਵੇਦਾਞ੍ਜਿਭਿਰਾਸ਼ਿਰਮਿਚ੍ਛਮਾਨੋऽਰੋਦਯਤ੍ਪਣਿਮਾ ਗਾ ਅਮੁष੍ਣਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ, ਗੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ। ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਂ ਛੁਡਵਾ ਲਈਆਂ।
ਸ ਈਂ ਸਤ੍ਯੇਭਿਃ ਸਖਿਭਿਃ ਸ਼ੁਚਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਧਾਯਸਂ ਵਿ ਧਨਸੈਰਦਰ੍ਦਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵृषਭਿਰ੍ਵਰਾਹੈਰ੍ਘਰ੍ਮਸ੍ਵੇਦੇਭਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਵ੍ਯਾਨਟ੍
ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗੋਪਤਿਂ ਗਾ ਇਯਾਨਾਸ ਇषਣਯਨ੍ਤ ਧੀਭਿਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਿਥੋਅਵਦ੍ਯਪੇਭਿਰੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾ ਅਸृਜਤ ਸ੍ਵਯੁਗ੍ਭਿਃ
ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਃ ਸਿਂਹਮਿਵ ਨਾਨਦਤਂ ਸਧਸ੍ਥੇ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ ਭਰੇਭਰੇ ਅਨੁ ਮਦੇਮ ਜਿष੍ਣੁਮ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਜਿੱਤੂ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਯਦਾ ਵਾਜਮਸਨਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁਕ੍ਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਾਣਿ ਸਦ੍ਮ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਵृषਣਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੋ ਨਾਨਾ ਸਨ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਸਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਉੱਚੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਬਲਵਾਨ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿषਂ ਕृਣੁਤਾ ਵਯੋਧੈ ਕੀਰਿਂ ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਵਥ ਸ੍ਵੇਭਿਰੇਵੈਃ । ਪਸ਼੍ਚਾ ਮृਧੋ ਅਪ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਦ੍ਰੋਦਸੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ
ਸਾਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੋ; ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਰਜ਼ਾਂ ਸੁਣੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਤੋ ਅਰ੍ਣਵਸ੍ਯ ਵਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਭਿਨਦਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ । ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਰਿਣਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਹਿ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਦਪ੍ਰੁਤੋ ਨ ਵਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਾਵਦਤੋ ਅਭ੍ਰਿਯਸ੍ਯੇਵ ਘੋषਾਃ । ਗਿਰਿਭ੍ਰਜੋ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਮਦਨ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਭ੍ਯਰ੍ਕਾ ਅਨਾਵਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਦਾਸਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂ ਗੋਭਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭਗ ਇਵੇਦਰ੍ਯਮਣਂ ਨਿਨਾਯ । ਜਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਅਨਕ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਵਾਜਯਾਸ਼ੂਁਰਿਵਾਜੌ
ਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਯਮਨ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੰਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਮਿਤਰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਤੇਜ਼।
ਸਾਧ੍ਵਰ੍ਯਾ ਅਤਿਥਿਨੀਰਿषਿਰਾ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਅਨਵਦ੍ਯਰੂਪਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਤੂਰ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਾ ਊਪੇ ਯਵਮਿਵ ਸ੍ਥਿਵਿਭ੍ਯਃ
ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੰਝ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜੌ ਨੂੰ ਭੂਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਰੁषਾਯਨ੍ਮਧੁਨ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਵਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਰ੍ਕ ਉਲ੍ਕਾਮਿਵ ਦ੍ਯੋਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦ੍ਧਰਨ੍ਨਸ਼੍ਮਨੋ ਗਾ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਦ੍ਨੇਵ ਵਿ ਤ੍ਵਚਂ ਬਿਭੇਦ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਿਆ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੋਤ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਸੁੱਟੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਇੰਝ ਚੀਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕਵਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦੁਦ੍ਨਃ ਸ਼ੀਪਾਲਮਿਵ ਵਾਤ ਆਜਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਨੁਮृਸ਼੍ਯਾ ਵਲਸ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਵਾਤ ਆ ਚਕ੍ਰ ਆ ਗਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਕੋਲੋਂ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਖੋਜ ਕੇ ਵਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਯਦਾ ਵਲਸ੍ਯ ਪੀਯਤੋ ਜਸੁਂ ਭੇਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਗ੍ਨਿਤਪੋਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਦਦ੍ਭਿਰ੍ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਾਦਦਾਵਿਰ੍ਨਿਧੀਁਰਕृਣੋਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਵਲ ਦਾ ਕਿਲਾ ਤੋੜਿਆ, ਉਹ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੀਭ ਚੀਜ਼ ਚੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਉਘਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਮਤ ਹਿ ਤ੍ਯਦਾਸਾਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਰੀਣਾਂ ਸਦਨੇ ਗੁਹਾ ਯਤ੍ । ਆਣ੍ਡੇਵ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਮੁਦੁਸ੍ਰਿਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤ੍ਮਨਾਜਤ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਪਤਾ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਤੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਅਸ਼੍ਨਾਪਿਨਦ੍ਧਂ ਮਧੁ ਪਰ੍ਯਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨ ਦੀਨ ਉਦਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਮ੍ । ਨਿष੍ਟਜ੍ਜਭਾਰ ਚਮਸਂ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਵਿਰਵੇਣਾ ਵਿਕृਤ੍ਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੰਦ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੇਬਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਚਮਚਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋषਾਮਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸ ਸ੍ਵਃ ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੋ ਅਰ੍ਕੇਣ ਵਿ ਬਬਾਧੇ ਤਮਾਂਸਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਗੋਵਪੁषੋ ਵਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਜ੍ਜਾਨਂ ਨ ਪਰ੍ਵਣੋ ਜਭਾਰ
ਉਸ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੱਭ ਲਈ, ਅੱਗ ਲੱਭ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਗੂਦਾ ਇੰਝ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਜੋੜ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਮੇਵ ਪਰ੍ਣਾ ਮੁषਿਤਾ ਵਨਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਕृਪਯਦ੍ਵਲੋ ਗਾਃ । ਅਨਾਨੁਕृਤ੍ਯਮਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾਮਾਸਾ ਮਿਥ ਉਚ੍ਚਰਾਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਲ ਤੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਤਰਸ ਖਾਏ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਸ਼੍ਯਾਵਂ ਨ ਕृਸ਼ਨੇਭਿਰਸ਼੍ਵਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭਿਃ ਪਿਤਰੋ ਦ੍ਯਾਮਪਿਂਸ਼ਨ੍ । ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਮੋ ਅਦਧੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਹਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਭਿਨਦਦ੍ਰਿਂ ਵਿਦਦ੍ਗਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਾਲੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਕੇ ਗਾਂ ਉਘਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।