ਸ਼ਂ ਰੋਦਸੀ ਸੁਬਨ੍ਧਵੇ ਯਹ੍ਵੀ ऋਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਾ । ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਨੇੜੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਾਧਾ ਦੇਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਵ ਦ੍ਵਕੇ ਅਵ ਤ੍ਰਿਕਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਭੇषਜਾ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚਰਿष੍ਣ੍ਵੇਕਕਂ ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਵਾਈਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਰਯ ਗਾਮਨਡ੍ਵਾਹਂ ਯ ਆਵਹਦੁਸ਼ੀਨਰਾਣ੍ਯਾ ਅਨਃ । ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਜੂਆਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਥ ਲਿਆਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਆ ਜਨਂ ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਸ਼ਂ ਮਾਹੀਨਾਨਾਮੁਪਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਅਗਨ੍ਮ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਨਮਃ
ਅਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਪਾਏ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਲੈ ਕੇ।
ਅਸਮਾਤਿਂ ਨਿਤੋਸ਼ਨਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਨਿਯਯਿਨਂ ਰਥਮ੍ । ਭਜੇਰਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਰਥ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ਜਨਾਨ੍ਮਹਿषਾਁ ਇਵਾਤਿਤਸ੍ਥੌ ਪਵੀਰਵਾਨ੍ । ਉਤਾਪਵੀਰਵਾਨ੍ਯੁਧਾ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਪ ਵ੍ਰਤੇ ਰੇਵਾਨ੍ਮਰਾਯ੍ਯੇਧਤੇ । ਦਿਵੀਵ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ繁ਦੀ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਸਮਾਤਿषੁ ਰਥਪ੍ਰੋष੍ਠੇषੁ ਧਾਰਯ । ਦਿਵੀਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤੀ ਯੁਨਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਹਿਤਾ । ਪਣੀਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਰਮੀਰਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਧਸਃ
ਤੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਮਾਤਾਯਂ ਪਿਤਾਯਂ ਜੀਵਾਤੁਰਾਗਮਤ੍ । ਇਦਂ ਤਵ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਣਂ ਸੁਬਨ੍ਧਵੇਹਿ ਨਿਰਿਹਿ
ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਜੀਉਂਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਚਲਣ, ਹੇ ਸੁਬੰਧੂ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਬਾਹਰ ਆ।
ਯਥਾ ਯੁਗਂ ਵਰਤ੍ਰਯਾ ਨਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰੁਣਾਯ ਕਮ੍ । ਏਵਾ ਦਾਧਾਰ ਤੇ ਮਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਗਾ ਜੋੜ ਕੇ ਢੁੱਕੀ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰੇਮਾਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਏਵਾ ਦਾਧਾਰ ਤੇ ਮਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਯਮਾਦਹਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਤ੍ਸੁਬਨ੍ਧੋਰ੍ਮਨ ਆਭਰਮ੍ । ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜੋ ਮਨ ਮੈਂ ਯਮ, ਵੈਵਸਵਤ ਅਤੇ ਸੁਬੰਧੂ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਨ੍ਯਗ੍ਵਾਤੋऽਵ ਵਾਤਿ ਨ੍ਯਕ੍ਤਪਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਨੀਚੀਨਮਘ੍ਨ੍ਯਾ ਦੁਹੇ ਨ੍ਯਗ੍ਭਵਤੁ ਤੇ ਰਪਃ
ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਮੇ ਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨਯਂ ਮੇ ਭਗਵਤ੍ਤਰਃ । ਅਯਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋऽਯਂ ਸ਼ਿਵਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਇਦਮਿਤ੍ਥਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਗੂਰ੍ਤਵਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਾਜੌ । ਕ੍ਰਾਣਾ ਯਦਸ੍ਯ ਪਿਤਰਾ ਮਂਹਨੇष੍ਠਾਃ ਪਰ੍षਤ੍ਪਕ੍ਥੇ ਅਹਨ੍ਨਾ ਸਪ੍ਤ ਹੋਤॄਨ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ, ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਜਦ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਇਦ੍ਦਾਨਾਯ ਦਭ੍ਯਾਯ ਵਨ੍ਵਞ੍ਚ੍ਯਵਾਨਃ ਸੂਦੈਰਮਿਮੀਤ ਵੇਦਿਮ੍ । ਤੂਰ੍ਵਯਾਣੋ ਗੂਰ੍ਤਵਚਸ੍ਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ੋਦੋ ਨ ਰੇਤ ਇਤਊਤਿ ਸਿਞ੍ਚਤ੍
ਉਹ, ਦੇਣ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਵੇਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਬੀਜ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋ ਨ ਯੇषੁ ਹਵਨੇषੁ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿਪਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਵਨੁਥੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਾ । ਆ ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੀਣੀਤਾਦਿਸ਼ਂ ਗਭਸ੍ਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੇਜ਼, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾ ਯਦ੍ਗੋष੍ਵਰੁਣੀषੁ ਸੀਦਦ੍ਦਿਵੋ ਨਪਾਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹੁਵੇ ਵਾਮ੍ । ਵੀਤਂ ਮੇ ਯਜ੍ਞਮਾ ਗਤਂ ਮੇ ਅਨ੍ਨਂ ਵਵਨ੍ਵਾਂਸਾ ਨੇषਮਸ੍ਮृਤਧ੍ਰੂ
ਜਦ ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਮੇਰੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ, ਹੇ ਨੇਤਾ।
ਪ੍ਰਥਿष੍ਟ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਕਰ੍ਮਮਿष੍ਣਦਨੁष੍ਠਿਤਂ ਨੁ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪੌਹਤ੍ । ਪੁਨਸ੍ਤਦਾ ਵृਹਤਿ ਯਤ੍ਕਨਾਯਾ ਦੁਹਿਤੁਰਾ ਅਨੁਭृਤਮਨਰ੍ਵਾ
ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਜੋ ਧੀ, ਪਤਲੀ, ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ।
ਮਧ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਵਮਭਵਦਭੀਕੇ ਕਾਮਂ ਕृਣ੍ਵਾਨੇ ਪਿਤਰਿ ਯੁਵਤ੍ਯਾਮ੍ । ਮਨਾਨਗ੍ਰੇਤੋ ਜਹਤੁਰ੍ਵਿਯਨ੍ਤਾ ਸਾਨੌ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ
ਜਦ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹੋਇਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ; ਦੋ ਮਨ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਬੀਜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਿਤਾ ਯਤ੍ਸ੍ਵਾਂ ਦੁਹਿਤਰਮਧਿष੍ਕਨ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਰੇਤਃ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨੋ ਨਿ षਿਞ੍ਚਤ੍ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋऽਜਨਯਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਾ ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤਿਂ ਵ੍ਰਤਪਾਂ ਨਿਰਤਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ 'ਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪ-ਜੰਮੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਚਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਈਂ ਵृषਾ ਨ ਫੇਨਮਸ੍ਯਦਾਜੌ ਸ੍ਮਦਾ ਪਰੈਦਪ ਦਭ੍ਰਚੇਤਾਃ । ਸਰਤ੍ਪਦਾ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪਰਾਵृਙ੍ਨ ਤਾ ਨੁ ਮੇ ਪृਸ਼ਨ੍ਯੋ ਜਗृਭ੍ਰੇ
ਉਹ, ਵੱਛ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਝੱਗ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ, ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੱਖਣੀ ਹੱਥ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਨ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾ ਉਪਬ੍ਦਿਰਗ੍ਨਿਂ ਨ ਨਗ੍ਨ ਉਪ ਸੀਦਦੂਧਃ । ਸਨਿਤੇਧ੍ਮਂ ਸਨਿਤੋਤ ਵਾਜਂ ਸ ਧਰ੍ਤਾ ਜਜ੍ਞੇ ਸਹਸਾ ਯਵੀਯੁਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਨਮਦੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਪਬਦੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਕਨਾਯਾਃ ਸਖ੍ਯਂ ਨਵਗ੍ਵਾ ऋਤਂ ਵਦਨ੍ਤ ऋਤਯੁਕ੍ਤਿਮਗ੍ਮਨ੍ । ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਸੋ ਯ ਉਪ ਗੋਪਮਾਗੁਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸੋ ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਨਵਗਵਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ। ਦੋਹਾਂ ਠਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਗੋਪਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਕਨਾਯਾਃ ਸਖ੍ਯਂ ਨਵੀਯੋ ਰਾਧੋ ਨ ਰੇਤ ऋਤਮਿਤ੍ਤੁਰਣ੍ਯਨ੍ । ਸ਼ੁਚਿ ਯਤ੍ਤੇ ਰੇਕ੍ਣ ਆਯਜਨ੍ਤ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਯਾਃ ਪਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾਯਾਃ
ਕਨਾਇਆ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੱਲ ਨਵੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਚਾਈ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਵਾ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾ ਵਿਯੁਤਾ ਬੁਧਨ੍ਤੇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਵਕ੍ਤਰੀ ਰਰਾਣਃ । ਵਸੋਰ੍ਵਸੁਤ੍ਵਾ ਕਾਰਵੋऽਨੇਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਿਵੇष੍ਟਿ ਦ੍ਰਵਿਣਮੁਪ ਕ੍ਸ਼ੁ
ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਸੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ, ਹਰ ਰਤਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਤੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਿषਦ੍ਵਾਨੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਪੁਰੂ ਸਦਨ੍ਤੋ ਨਾਰ੍षਦਂ ਬਿਭਿਤ੍ਸਨ੍ । ਵਿ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਥਿਤਮਨਰ੍ਵਾ ਵਿਦਤ੍ਪੁਰੁਪ੍ਰਜਾਤਸ੍ਯ ਗੁਹਾ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੁਪਤ ਗੁੰਝਲ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਭਰ੍ਗੋ ਹ ਨਾਮੋਤ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਯੇ ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥੇ ਨਿषੇਦੁਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ ਨਾਮੋਤ ਜਾਤਵੇਦਾਃ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਨੋ ਹੋਤਰृਤਸ੍ਯ ਹੋਤਾਧ੍ਰੁਕ੍
ਇਹ ਉਹ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਤਵੇਦ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਵਚਨ ਸੁਣ, ਸੱਚ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ।
ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਮੇ ਰੌਦ੍ਰਾਵਰ੍ਚਿਮਨ੍ਤਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗੂਰ੍ਤਯੇ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਮਨੁष੍ਵਦ੍ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੇ ਰਰਾਣਾ ਮਨ੍ਦੂ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਜ੍ਯੂ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਰੀਫ਼ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਰਕਤ ਬਰਹੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ।