ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਨ੍ਮਨੋ ਜਗਾਮ ਦੂਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਤ ਆ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸੀਹ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜੀਵਸੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਤੇ ਜੀਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਾਃ ਪਰਾਵਤੋ ਮਨੋ ਜਗਾਮ ਦੂਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਤ ਆ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸੀਹ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜੀਵਸੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੂਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਤੇ ਜੀਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਭੂਤਂ ਚ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋ ਜਗਾਮ ਦੂਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਤ ਆ ਵਰ੍ਤਯਾਮਸੀਹ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜੀਵਸੇ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਤੇ ਜੀਵੇ।
ਪ੍ਰ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਨਵੀਯ ਸ੍ਥਾਤਾਰੇਵ ਕ੍ਰਤੁਮਤਾ ਰਥਸ੍ਯ । ਅਧ ਚ੍ਯਵਾਨ ਉਤ੍ਤਵੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰਾਤਰਂ ਸੁ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤਾਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਰਥਵਾਹ ਰਥ ਨੂੰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਸਾਮਨ੍ਨੁ ਰਾਯੇ ਨਿਧਿਮਨ੍ਨ੍ਵਨ੍ਨਂ ਕਰਾਮਹੇ ਸੁ ਪੁਰੁਧ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ । ਤਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਜਰਿਤਾ ਮਮਤ੍ਤੁ ਪਰਾਤਰਂ ਸੁ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤਾਮ੍
ਗੀਤ, ਧਨ ਤੇ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਕਮਾਈਏ; ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਆਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਅਭੀ ष੍ਵਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯੈਰ੍ਭਵੇਮ ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭੂਮਿਂ ਗਿਰਯੋ ਨਾਜ੍ਰਾਨ੍ । ਤਾ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਜਰਿਤਾ ਚਿਕੇਤ ਪਰਾਤਰਂ ਸੁ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ; ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਮੋ षੁ ਣਃ ਸੋਮ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਾ ਦਾਃ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਨੁ ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍ । ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਹਿਤੋ ਜਰਿਮਾ ਸੂ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਪਰਾਤਰਂ ਸੁ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਜਿਹੀਤਾਮ੍
ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
ਅਸੁਨੀਤੇ ਮਨੋ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਧਾਰਯ ਜੀਵਾਤਵੇ ਸੁ ਪ੍ਰ ਤਿਰਾ ਨ ਆਯੁਃ । ਰਾਰਨ੍ਧਿ ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਘृਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਵਂ ਵਰ੍ਧਯਸ੍ਵ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖ; ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਪਾਲ।
ਅਸੁਨੀਤੇ ਪੁਨਰਸ੍ਮਾਸੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਮਿਹ ਨੋ ਧੇਹਿ ਭੋਗਮ੍ । ਜ੍ਯੋਕ੍ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮਨੁਮਤੇ ਮृਲ਼ਯਾ ਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਸਾਡਾ ਸਾਹ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ। ਅਸੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੇਖੀਏ; ਅਨੁਮਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਦੇ।
ਪੁਨਰ੍ਨੋ ਅਸੁਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਦਾਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਦੇਵੀ ਪੁਨਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਸੋਮਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਦਦਾਤੁ ਪੁਨਃ ਪੂषਾ ਪਥ੍ਯਾਂ ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੀ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਣ; ਸੋਮਾ ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇਵੇ, ਪੁਸ਼ਾ ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਦੇ।
ਸ਼ਂ ਰੋਦਸੀ ਸੁਬਨ੍ਧਵੇ ਯਹ੍ਵੀ ऋਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਾ । ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਨੇੜੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਾਧਾ ਦੇਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਅਵ ਦ੍ਵਕੇ ਅਵ ਤ੍ਰਿਕਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਭੇषਜਾ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚਰਿष੍ਣ੍ਵੇਕਕਂ ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਵਾਈਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਰਯ ਗਾਮਨਡ੍ਵਾਹਂ ਯ ਆਵਹਦੁਸ਼ੀਨਰਾਣ੍ਯਾ ਅਨਃ । ਭਰਤਾਮਪ ਯਦ੍ਰਪੋ ਦ੍ਯੌਃ ਪृਥਿਵਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਰਪੋ ਮੋ षੁ ਤੇ ਕਿਂ ਚਨਾਮਮਤ੍
ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਜੂਆਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਥ ਲਿਆਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਆ ਜਨਂ ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਸ਼ਂ ਮਾਹੀਨਾਨਾਮੁਪਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਅਗਨ੍ਮ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਨਮਃ
ਅਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਪਾਏ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਲੈ ਕੇ।
ਅਸਮਾਤਿਂ ਨਿਤੋਸ਼ਨਂ ਤ੍ਵੇषਂ ਨਿਯਯਿਨਂ ਰਥਮ੍ । ਭਜੇਰਥਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਰਥ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ਜਨਾਨ੍ਮਹਿषਾਁ ਇਵਾਤਿਤਸ੍ਥੌ ਪਵੀਰਵਾਨ੍ । ਉਤਾਪਵੀਰਵਾਨ੍ਯੁਧਾ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਪ ਵ੍ਰਤੇ ਰੇਵਾਨ੍ਮਰਾਯ੍ਯੇਧਤੇ । ਦਿਵੀਵ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ繁ਦੀ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਸਮਾਤਿषੁ ਰਥਪ੍ਰੋष੍ਠੇषੁ ਧਾਰਯ । ਦਿਵੀਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਦਿਸ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤੀ ਯੁਨਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਹਿਤਾ । ਪਣੀਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਰਮੀਰਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਧਸਃ
ਤੂੰ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈਂ; ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਮਾਤਾਯਂ ਪਿਤਾਯਂ ਜੀਵਾਤੁਰਾਗਮਤ੍ । ਇਦਂ ਤਵ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਣਂ ਸੁਬਨ੍ਧਵੇਹਿ ਨਿਰਿਹਿ
ਇਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਜੀਉਂਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਚਲਣ, ਹੇ ਸੁਬੰਧੂ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਬਾਹਰ ਆ।
ਯਥਾ ਯੁਗਂ ਵਰਤ੍ਰਯਾ ਨਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰੁਣਾਯ ਕਮ੍ । ਏਵਾ ਦਾਧਾਰ ਤੇ ਮਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਗਾ ਜੋੜ ਕੇ ਢੁੱਕੀ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਯਥੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ ਦਾਧਾਰੇਮਾਨ੍ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ । ਏਵਾ ਦਾਧਾਰ ਤੇ ਮਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜੀਵਨ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਯਮਾਦਹਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਤ੍ਸੁਬਨ੍ਧੋਰ੍ਮਨ ਆਭਰਮ੍ । ਜੀਵਾਤਵੇ ਨ ਮृਤ੍ਯਵੇऽਥੋ ਅਰਿष੍ਟਤਾਤਯੇ
ਜੋ ਮਨ ਮੈਂ ਯਮ, ਵੈਵਸਵਤ ਅਤੇ ਸੁਬੰਧੂ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਲਈ।
ਨ੍ਯਗ੍ਵਾਤੋऽਵ ਵਾਤਿ ਨ੍ਯਕ੍ਤਪਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਨੀਚੀਨਮਘ੍ਨ੍ਯਾ ਦੁਹੇ ਨ੍ਯਗ੍ਭਵਤੁ ਤੇ ਰਪਃ
ਹਵਾ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਜਾਵੇ।
ਅਯਂ ਮੇ ਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨਯਂ ਮੇ ਭਗਵਤ੍ਤਰਃ । ਅਯਂ ਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭੇषਜੋऽਯਂ ਸ਼ਿਵਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਇਦਮਿਤ੍ਥਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਗੂਰ੍ਤਵਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਾਜੌ । ਕ੍ਰਾਣਾ ਯਦਸ੍ਯ ਪਿਤਰਾ ਮਂਹਨੇष੍ਠਾਃ ਪਰ੍षਤ੍ਪਕ੍ਥੇ ਅਹਨ੍ਨਾ ਸਪ੍ਤ ਹੋਤॄਨ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ, ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਜਦ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਨੀ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਸੱਤ ਪੁਜਾਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਇਦ੍ਦਾਨਾਯ ਦਭ੍ਯਾਯ ਵਨ੍ਵਞ੍ਚ੍ਯਵਾਨਃ ਸੂਦੈਰਮਿਮੀਤ ਵੇਦਿਮ੍ । ਤੂਰ੍ਵਯਾਣੋ ਗੂਰ੍ਤਵਚਸ੍ਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ੋਦੋ ਨ ਰੇਤ ਇਤਊਤਿ ਸਿਞ੍ਚਤ੍
ਉਹ, ਦੇਣ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਵੇਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਬੀਜ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋ ਨ ਯੇषੁ ਹਵਨੇषੁ ਤਿਗ੍ਮਂ ਵਿਪਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਵਨੁਥੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਾ । ਆ ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਯਾਭਿਸ੍ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰੀਣੀਤਾਦਿਸ਼ਂ ਗਭਸ੍ਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੇਜ਼, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾ ਯਦ੍ਗੋष੍ਵਰੁਣੀषੁ ਸੀਦਦ੍ਦਿਵੋ ਨਪਾਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹੁਵੇ ਵਾਮ੍ । ਵੀਤਂ ਮੇ ਯਜ੍ਞਮਾ ਗਤਂ ਮੇ ਅਨ੍ਨਂ ਵਵਨ੍ਵਾਂਸਾ ਨੇषਮਸ੍ਮृਤਧ੍ਰੂ
ਜਦ ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਮੇਰੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਓ, ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ, ਹੇ ਨੇਤਾ।
ਪ੍ਰਥਿष੍ਟ ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਕਰ੍ਮਮਿष੍ਣਦਨੁष੍ਠਿਤਂ ਨੁ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪੌਹਤ੍ । ਪੁਨਸ੍ਤਦਾ ਵृਹਤਿ ਯਤ੍ਕਨਾਯਾ ਦੁਹਿਤੁਰਾ ਅਨੁਭृਤਮਨਰ੍ਵਾ
ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਕੰਮ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਜੋ ਧੀ, ਪਤਲੀ, ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ।