ਅਸ਼੍ਮਨ੍ਵਤੀ ਰੀਯਤੇ ਸਂ ਰਭਧ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਪ੍ਰ ਤਰਤਾ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਜਹਾਮ ਯੇ ਅਸਨ੍ਨਸ਼ੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਯਮੁਤ੍ਤਰੇਮਾਭਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਪਥਰ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਕਠੇ ਹੋਵੋ, ਉੱਠੋ, ਪਾਰ ਕਰੋ, ਦੋਸਤੋ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮਾਂ ਵੱਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਮਾਯਾ ਵੇਦਪਸਾਮਪਸ੍ਤਮੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਂਤਮਾ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਨੂਨਂ ਪਰਸ਼ੁਂ ਸ੍ਵਾਯਸਂ ਯੇਨ ਵृਸ਼੍ਚਾਦੇਤਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ
ਤਵਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਚਲਾਕੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਬੁਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਿਆਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਪਿਆਲੇ, ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਸਤੋ ਨੂਨਂ ਕਵਯਃ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤ ਵਾਸ਼ੀਭਿਰ੍ਯਾਭਿਰਮृਤਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਥ । ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਪਦਾ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਤਨ ਯੇਨ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਾਨਸ਼ੁਃ
ਸਚਮੁਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਬਣਾਈ। ਰਹੱਸਮਈ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਪਾਈ।
ਗਰ੍ਭੇ ਯੋषਾਮਦਧੁਰ੍ਵਤ੍ਸਮਾਸਨ੍ਯਪੀਚ੍ਯੇਨ ਮਨਸੋਤ ਜਿਹ੍ਵਯਾ । ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਸੁਮਨਾ ਯੋਗ੍ਯਾ ਅਭਿ ਸਿषਾਸਨਿਰ੍ਵਨਤੇ ਕਾਰ ਇਜ੍ਜਿਤਿਮ੍
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਰੱਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਮਨ ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ। ਉਹ, ਸਦਾ ਚੰਗਾ, ਹਰ ਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸੁ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਮਘਵਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਤੇ ਰੋਦਸੀ ਅਹ੍ਵਯੇਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵੋ ਦੇਵਾਁ ਆਤਿਰੋ ਦਾਸਮੋਜਃ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਤ੍ਵਸ੍ਯੈ ਯਦਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਮਘਵਨ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਜਦੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਦਾਸਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਜਦ ਤੂੰ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ।
ਯਦਚਰਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਬਲਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਜਨੇषੁ । ਮਾਯੇਤ੍ਸਾ ਤੇ ਯਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਨਾਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਨੁ ਪੁਰਾ ਵਿਵਿਤ੍ਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਲੜਾਈਆਂ ਤੇਰੀ ਮਾਯਾ ਨਾ ਸਮਝੀ ਜਾਣ; ਅੱਜ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਰਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕ ਉ ਨੁ ਤੇ ਮਹਿਮਨਃ ਸਮਸ੍ਯਾਸ੍ਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋषਯੋऽਨ੍ਤਮਾਪੁਃ । ਯਨ੍ਮਾਤਰਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚ ਸਾਕਮਜਨਯਥਾਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਯਾਃ
ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ, ਇੰਦਰ? ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵੇਂ ਬਣਾਏ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਤੇ ਅਸੁਰ੍ਯਾਣਿ ਨਾਮਾਦਾਭ੍ਯਾਨਿ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤਿ । ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਿਤ੍ਸੇ ਯੇਭਿਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਘਵਞ੍ਚਕਰ੍ਥ
ਤੇਰੀ ਸਰਦਾਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਨਾਂ, ਵੱਡੇ, ਮਹਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਘਵਨ, ਤੂੰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਿषੇ ਕੇਵਲਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯਾਵਿਰ੍ਯਾ ਚ ਗੁਹਾ ਵਸੂਨਿ । ਕਾਮਮਿਨ੍ਮੇ ਮਘਵਨ੍ਮਾ ਵਿ ਤਾਰੀਸ੍ਤ੍ਵਮਾਜ੍ਞਾਤਾ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਦਾਤਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਦਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕ, ਮਘਵਨ। ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਦਾਤਾ ਹੈਂ।
ਯੋ ਅਦਧਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਨ੍ਤਰ੍ਯੋ ਅਸृਜਨ੍ਮਧੁਨਾ ਸਂ ਮਧੂਨਿ । ਅਧ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ੂषਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤੋ ਬृਹਦੁਕ੍ਥਾਦਵਾਚਿ
ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਧੁਰਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤਿ-ਬਾਣੀ, ਮੇਰਾ ਗੀਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
ਦੂਰੇ ਤਨ੍ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪਰਾਚੈਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀਤੇ ਅਹ੍ਵਯੇਤਾਂ ਵਯੋਧੈ । ਉਦਸ੍ਤਭ੍ਨਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਦ੍ਯਾਮਭੀਕੇ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਘਵਨ੍ਤਿਤ੍ਵਿषਾਣਃ
ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਨਾਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਮਘਵਨ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦੇ।
ਮਹਤ੍ਤਨ੍ਨਾਮ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਗ੍ਯੇਨ ਭੂਤਂ ਜਨਯੋ ਯੇਨ ਭਵ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਨਂ ਜਾਤਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਮਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਪਞ੍ਚ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਲੁਕਿਆ ਨਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਕਈ ਕਲਾ ਵਾਲਾ, ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਚਾਨਣ, ਪਿਆਰਾ, ਪਿਆਰੇ ਪੰਜ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਾਦੋਤ ਮਧ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਾਁ ऋਤੁਸ਼ਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ । ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾ ਪੁਰੁਧਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਸਰੂਪੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿਵ੍ਰਤੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਗ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੰਜ ਦੇਵਤਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ-ਸੱਤ। ਚੌਂਤੀ (34) ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕਦਾ।
ਯਦੁष ਔਚ੍ਛਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਵਿਭਾਨਾਮਜਨਯੋ ਯੇਨ ਪੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪੁष੍ਟਮ੍ । ਯਤ੍ਤੇ ਜਾਮਿਤ੍ਵਮਵਰਂ ਪਰਸ੍ਯਾ ਮਹਨ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਅਸੁਰਤ੍ਵਮੇਕਮ੍
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਿਆ, ਪਹਿਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸਰਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾਪਣ ਇਕੋ ਹੈ।
ਵਿਧੁਂ ਦਦ੍ਰਾਣਂ ਸਮਨੇ ਬਹੂਨਾਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸਨ੍ਤਂ ਪਲਿਤੋ ਜਗਾਰ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਮਮਾਰ ਸ ਹ੍ਯਃ ਸਮਾਨ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਚਾਂਦ, ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕਵੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਵੇਖੋ; ਉਹ ਕਲ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਅੱਜ ਫਿਰ ਜਨਮਿਆ।
ਸ਼ਾਕ੍ਮਨਾ ਸ਼ਾਕੋ ਅਰੁਣਃ ਸੁਪਰ੍ਣ ਆ ਯੋ ਮਹਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਨਾਦਨੀਲ਼ਃ । ਯਚ੍ਚਿਕੇਤ ਸਤ੍ਯਮਿਤ੍ਤਨ੍ਨ ਮੋਘਂ ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਮੁਤ ਜੇਤੋਤ ਦਾਤਾ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਪਰਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ, ਵੀਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਤਾ।
ਐਭਿਰ੍ਦਦੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਯੇਭਿਰੌਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਵਜ੍ਰੀ । ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨ ऋਤੇਕਰ੍ਮਮੁਦਜਾਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਰ੍ਹਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਰਸਮ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ।
ਯੁਜਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੌਜਾ ਅਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਾਸ੍ਤੁਰਾषਾਟ੍ । ਪੀਤ੍ਵੀ ਸੋਮਸ੍ਯ ਦਿਵ ਆ ਵृਧਾਨਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨਿਰ੍ਯੁਧਾਧਮਦ੍ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ-ਤਾਕਤਵਾਨ, ਬੁਰਾਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ-ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ। ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੀਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਥੱਲੇ ਲਾਇਆ।
ਇਦਂ ਤ ਏਕਂ ਪਰ ਊ ਤ ਏਕਂ ਤृਤੀਯੇਨ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਵ । ਸਂਵੇਸ਼ਨੇ ਤਨ੍ਵਸ਼੍ਚਾਰੁਰੇਧਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮੇ ਜਨਿਤ੍ਰੇ
ਇਹ ਤੇਰਾ, ਇੱਕ; ਉਹ ਤੇਰਾ, ਦੂਜਾ; ਤੀਜੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਮਿਲ ਜਾ। ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਨੂष੍ਟੇ ਵਾਜਿਨ੍ਤਨ੍ਵਂ ਨਯਨ੍ਤੀ ਵਾਮਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਧਾਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ । ਅਹ੍ਰੁਤੋ ਮਹੋ ਧਰੁਣਾਯ ਦੇਵਾਨ੍ਦਿਵੀਵ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਮਾ ਮਿਮੀਯਾਃ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੂੰ ਅਣਹੋਣ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਵੱਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬਣਾਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵਾਜ੍ਯਸਿ ਵਾਜਿਨੇਨਾ ਸੁਵੇਨੀਃ ਸੁਵਿਤ ਸ੍ਤੋਮਂ ਸੁਵਿਤੋ ਦਿਵਂ ਗਾਃ । ਸੁਵਿਤੋ ਧਰ੍ਮ ਪ੍ਰਥਮਾਨੁ ਸਤ੍ਯਾ ਸੁਵਿਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ਸੁਵਿਤੋऽਨੁ ਪਤ੍ਮ
ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ; ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਮਹਿਮ੍ਨ ਏषਾਂ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਨੇਸ਼ਿਰੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇष੍ਵਦਧੁਰਪਿ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸਮਵਿਵ੍ਯਚੁਰੁਤ ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਵਿषੁਰੈषਾਂ ਤਨੂषੁ ਨਿ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪੁਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਖੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਗਏ।
ਸਹੋਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਚਕ੍ਰਮੂ ਰਜਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਮਿਤਾ ਮਿਮਾਨਾਃ । ਤਨੂषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਨਿ ਯੇਮਿਰੇ ਪ੍ਰਾਸਾਰਯਨ੍ਤ ਪੁਰੁਧ ਪ੍ਰਜਾ ਅਨੁ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਘੁੰਮ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਸੂਨਵੋऽਸੁਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮਾਸ੍ਥਾਪਯਨ੍ਤ ਤृਤੀਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਪਿਤਰਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸਹ ਆਵਰੇष੍ਵਦਧੁਸ੍ਤਨ੍ਤੁਮਾਤਤਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖਾ-ਧਾਗਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਵਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਦਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਬृਹਦੁਕ੍ਥੋ ਮਹਿਤ੍ਵਾਵਰੇष੍ਵਦਧਾਦਾ ਪਰੇषੁ
ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਪ੍ਰ ਗਾਮ ਪਥੋ ਵਯਂ ਮਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਮਾਨ੍ਤ ਸ੍ਥੁਰ੍ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ। ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਣ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵੇष੍ਵਾਤਤਃ । ਤਮਾਹੁਤਂ ਨਸ਼ੀਮਹਿ
ਉਹ ਧਾਗਾ ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਕੇ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਮਨੋ ਨ੍ਵਾ ਹੁਵਾਮਹੇ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੇਨ ਸੋਮੇਨ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਆ ਤ ਏਤੁ ਮਨਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਜ੍ਯੋਕ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ
ਉਹ ਮਨ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਨਿਸਚੇ, ਕੌਸ਼ਲ, ਜੀਵਨ ਲਈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।
ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਮਨੋ ਦਦਾਤੁ ਦੈਵ੍ਯੋ ਜਨਃ । ਜੀਵਂ ਵ੍ਰਾਤਂ ਸਚੇਮਹਿ
ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਦੈਵੀ ਜਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਮੁੜ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਵਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕੀਏ।