ਏਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹੋ ਨृਪਤਿਂ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਾਸਸ੍ਤਵਿषਾਸ ਏਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵृषਭਂ ਸਤ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮਮੇਮਸ੍ਮਤ੍ਰਾ ਸਧਮਾਦੋ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਟੀਮ ਰਾਜੇ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਲਿਆਵੇ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਹ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਆਵੇ।
ਏਵਾ ਪਤਿਂ ਦ੍ਰੋਣਸਾਚਂ ਸਚੇਤਸਮੂਰ੍ਜ ਸ੍ਕਮ੍ਭਂ ਧਰੁਣ ਆ ਵृषਾਯਸੇ । ਓਜਃ ਕृष੍ਵ ਸਂ ਗृਭਾਯ ਤ੍ਵੇ ਅਪ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਕੇਨਿਪਾਨਾਮਿਨੋ ਵृਧੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ ਜੋ ਭੰਡਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਚੇਤ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ।
ਗਮਨ੍ਨਸ੍ਮੇ ਵਸੂਨ੍ਯਾ ਹਿ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਸ੍ਵਾਸ਼ਿषਂ ਭਰਮਾ ਯਾਹਿ ਸੋਮਿਨਃ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾ ਸਤ੍ਸਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਨਾਧृष੍ਯਾ ਤਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਧਰ੍ਮਣਾ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਆ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰਾਯਨ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਦੇਵਹੂਤਯੋऽਕृਣ੍ਵਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਨਿ ਦੁष੍ਟਰਾ । ਨ ਯੇ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਂ ਨਾਵਮਾਰੁਹਮੀਰ੍ਮੈਵ ਤੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਕੇਪਯਃ
ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸਣ।
ਏਵੈਵਾਪਾਗਪਰੇ ਸਨ੍ਤੁ ਦੂਢ੍ਯੋऽਸ਼੍ਵਾ ਯੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਯੁਜ ਆਯੁਯੁਜ੍ਰੇ । ਇਤ੍ਥਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਗੁਪਰੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ ਪੁਰੂਣਿ ਯਤ੍ਰ ਵਯੁਨਾਨਿ ਭੋਜਨਾ
ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬ ਤੇ ਰੋਟੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰੀਁਰਜ੍ਰਾਨ੍ਰੇਜਮਾਨਾਁ ਅਧਾਰਯਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਕੋਪਯਤ੍ । ਸਮੀਚੀਨੇ ਧਿषਣੇ ਵਿ ष੍ਕਭਾਯਤਿ ਵृष੍ਣਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦ ਉਕ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਕੰਬਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਮਦ ਪੀ ਕੇ, ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਤੇ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਯੇਨਾਰੁਜਾਸਿ ਮਘਵਞ੍ਛਫਾਰੁਜਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁ ਤੇ ਸਵਨੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵੋਕ੍ਯਂ ਸੁਤ ਇष੍ਟੌ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧ੍ਯਾਭਗਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਮਘਵਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸਵਨੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਵਿੱਚ, ਮਘਵਨ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਲੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠੋਂ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਏ।
ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਜ੍ਞੇ ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਰਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਤृਤੀਯਮਪ੍ਸੁ ਨृਮਣਾ ਅਜਸ੍ਰਮਿਨ੍ਧਾਨ ਏਨਂ ਜਰਤੇ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਅਗਨਿ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਦੂਜਾ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ। ਤੀਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਦਾ ਹੈ; ਆਪ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਤ੍ਰਯਾਣਿ ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਧਾਮ ਵਿਭृਤਾ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਤੇ ਨਾਮ ਪਰਮਂ ਗੁਹਾ ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਮਾ ਤਮੁਤ੍ਸਂ ਯਤ ਆਜਗਨ੍ਥ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਤਿੰਨ ਥਾਂ, ਚੌੜੇ-ਚੌੜੇ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਰੋਤ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਜਿਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਨृਮਣਾ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਈਧੇ ਦਿਵੋ ਅਗ੍ਨ ਊਧਨ੍ । ਤृਤੀਯੇ ਤ੍ਵਾ ਰਜਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ਅਵਰ੍ਧਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਧੌੜ ਹੈਂ। ਤੀਜੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈਂ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਦਗ੍ਨਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਿਵ ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਰੇਰਿਹਦ੍ਵੀਰੁਧਃ ਸਮਞ੍ਜਨ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਵਿ ਹੀਮਿਦ੍ਧੋ ਅਖ੍ਯਦਾ ਰੋਦਸੀ ਭਾਨੁਨਾ ਭਾਤ੍ਯਨ੍ਤਃ
ਅਗਨਿ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰਜ। ਧਰਤੀ ਹਿੱਲੀ, ਪੌਦੇ ਸਜ ਗਏ। ਅਚਾਨਕ ਜੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਿਆ, ਜਲਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਣਾਮੁਦਾਰੋ ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਂ ਮਨੀषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਪਣਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਵਸੁਃ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸੋ ਅਪ੍ਸੁ ਰਾਜਾ ਵਿ ਭਾਤ੍ਯਗ੍ਰ ਉषਸਾਮਿਧਾਨਃ
ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਤਾਕਤ ਦਾ ਧਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਲੋਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕੇਤੁਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭ ਆ ਰੋਦਸੀ ਅਪृਣਾਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ । ਵੀਲ਼ੁਂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਮਭਿਨਤ੍ਪਰਾਯਞ੍ਜਨਾ ਯਦਗ੍ਨਿਮਯਜਨ੍ਤ ਪਞ੍ਚ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ; ਜੰਮ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਲਏ। ਉਹ ਰਾਹ ਲਈ ਪੱਥਰ ਵੀ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਸ਼ਿਕ੍ਪਾਵਕੋ ਅਰਤਿਃ ਸੁਮੇਧਾ ਮਰ੍ਤੇष੍ਵਗ੍ਨਿਰਮृਤੋ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਇਯਰ੍ਤਿ ਧੂਮਮਰੁषਂ ਭਰਿਭ੍ਰਦੁਚ੍ਛੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦ੍ਯਾਮਿਨਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਸਾਫ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਗਨਿ, ਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼ਾਨੋ ਰੁਕ੍ਮ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਦ੍ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਮਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਰੁਚਾਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਰਮृਤੋ ਅਭਵਦ੍ਵਯੋਭਿਰ੍ਯਦੇਨਂ ਦ੍ਯੌਰ੍ਜਨਯਤ੍ਸੁਰੇਤਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਚੌੜਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਔਖਾ ਰੋਕਣਾ, ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਚਮਕਦਾ। ਅਗਨਿ ਦੋ ਜਿੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ, ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ।
ਯਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਯ ਕृਣਵਦ੍ਭਦ੍ਰਸ਼ੋਚੇऽਪੂਪਂ ਦੇਵ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇ । ਪ੍ਰ ਤਂ ਨਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛਾਭਿ ਸੁਮ੍ਨਂ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਯਵਿष੍ਠ
ਜੋ ਚੰਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੇਟ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਪੂਪ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ, ਚੰਗੀ ਦਿਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ।
ਆ ਤਂ ਭਜ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸੇष੍ਵਗ੍ਨ ਉਕ੍ਥਉਕ੍ਥ ਆ ਭਜ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨੇ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਅਗ੍ਨਾ ਭਵਾਤ੍ਯੁਜ੍ਜਾਤੇਨ ਭਿਨਦਦੁਜ੍ਜਨਿਤ੍ਵੈਃ
ਉਹ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਅਗਨਿ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੰਡ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਅਗਨਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਉਹ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਮ ਕੇ ਤੇ ਰਚਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਚੀਰ ਕੇ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਯਜਮਾਨਾ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਦਧਿਰੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਦ੍ਰਵਿਣਮਿਚ੍ਛਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ਼ਿਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਘੇਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਤਾਵ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਨਰਾਂ ਸੁਸ਼ੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ऋषਿਭਿਃ ਸੋਮਗੋਪਾਃ । ਅਦ੍ਵੇषੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹੁਵੇਮ ਦੇਵਾ ਧਤ੍ਤ ਰਯਿਮਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕਾ ਰਹੇ। ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ—ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ।
ਪ੍ਰ ਹੋਤਾ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨਭੋਵਿਨ੍ਨृषਦ੍ਵਾ ਸੀਦਦਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ । ਦਧਿਰ੍ਯੋ ਧਾਯਿ ਸ ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਯਨ੍ਤਾ ਵਸੂਨਿ ਵਿਧਤੇ ਤਨੂਪਾਃ
ਵੱਡਾ ਹੋਤਾਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੱਕ ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਵਿਧਨ੍ਤੋ ਅਪਾਂ ਸਧਸ੍ਥੇ ਪਸ਼ੁਂ ਨ ਨष੍ਟਂ ਪਦੈਰਨੁ ਗ੍ਮਨ੍ । ਗੁਹਾ ਚਤਨ੍ਤਮੁਸ਼ਿਜੋ ਨਮੋਭਿਰਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਧੀਰਾ ਭृਗਵੋऽਵਿਨ੍ਦਨ੍
ਪਾਣੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਇਮਂ ਤ੍ਰਿਤੋ ਭੂਰ੍ਯਵਿਨ੍ਦਦਿਚ੍ਛਨ੍ਵੈਭੂਵਸੋ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾਃ । ਸ ਸ਼ੇਵृਧੋ ਜਾਤ ਆ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਨਾਭਿਰ੍ਯੁਵਾ ਭਵਤਿ ਰੋਚਨਸ੍ਯ
ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਬ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਮੁਸ਼ਿਜੋ ਨਮੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੇਤਾਰਮਧ੍ਵਰਾਣਾਮ੍ । ਵਿਸ਼ਾਮਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਰਤਿਂ ਪਾਵਕਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਦਧਤੋ ਮਾਨੁषੇषੁ
ਉਸ਼ਿਜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨੋਹਰ ਹੋਤਾਰ, ਯਜਨ ਦਾ ਆਗੂ, ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਭੇਟਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰ ਭੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਂ ਵਿਪੋਧਾਂ ਮੂਰਾ ਅਮੂਰਂ ਪੁਰਾਂ ਦਰ੍ਮਾਣਮ੍ । ਨਯਨ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਵਨਾਂ ਧਿਯਂ ਧੁਰ੍ਹਿਰਿਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਂ ਨਾਰ੍ਵਾਣਂ ਧਨਰ੍ਚਮ੍
ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਗਰਭ, ਸੋਚ, ਬੁਧੀ, ਪੀਲੇ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿਆ।
ਨਿ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਸੁ ਤ੍ਰਿਤ ਸ੍ਤਭੂਯਨ੍ਪਰਿਵੀਤੋ ਯੋਨੌ ਸੀਦਦਨ੍ਤਃ । ਅਤਃ ਸਂਗृਭ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਦਮੂਨਾ ਵਿਧਰ੍ਮਣਾਯਨ੍ਤ੍ਰੈਰੀਯਤੇ ਨॄਨ੍
ਤ੍ਰਿਤਾ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਗਰਭ ਵਿਚ, ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਥੋਂ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਰੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਜਰਾਸੋ ਦਮਾਮਰਿਤ੍ਰਾ ਅਰ੍ਚਦ੍ਧੂਮਾਸੋ ਅਗ੍ਨਯਃ ਪਾਵਕਾਃ । ਸ਼੍ਵਿਤੀਚਯਃ ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰਾਸੋ ਭੁਰਣ੍ਯਵੋ ਵਨਰ੍षਦੋ ਵਾਯਵੋ ਨ ਸੋਮਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਘਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਰ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਭਰਤੇ ਵੇਪੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰ ਵਯੁਨਾਨਿ ਚੇਤਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਤਮਾਯਵਃ ਸ਼ੁਚਯਨ੍ਤਂ ਪਾਵਕਂ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਂ ਦਧਿਰੇ ਯਜਿष੍ਠਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਕੰਪਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਆਯੁ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਨੋਹਰ ਹੋਤਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ।
ਦ੍ਯਾਵਾ ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਪृਥਿਵੀ ਜਨਿष੍ਟਾਮਾਪਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਭृਗਵੋ ਯਂ ਸਹੋਭਿਃ । ਈਲ਼ੇਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਨਵੇ ਯਜਤ੍ਰਮ੍
ਜਿਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਨੁ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।