ਧਨਂ ਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਹੁਲਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਸੋਮਾਁ ਆਸੁਨੋਤਿ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸੁਤੁਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਤਰਹ੍ਨੋ ਨਿ ਸ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਯੁਵਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੀਖਾ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਵਧੇਰੇ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਯਂ ਦਧਿਮਾ ਸ਼ਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਾਯ ਮਘਵਾ ਕਾਮਮਸ੍ਮੇ । ਆਰਾਚ੍ਚਿਤ੍ਸਨ੍ਭਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਜਨ੍ਯਾ ਨਮਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿੱਤੀ, ਮਹਾਨ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਸਾਰੇ ਜਸ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਣ।
ਆਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਮਪ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੂਰਮੁਗ੍ਰੋ ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਬਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਤੇਨ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਯਵਮਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਧੀ ਧਿਯਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਾਜਰਤ੍ਨਾਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਮਹਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ; ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੌ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਤੇ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰ ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਵृषਸਵਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਤੀਵ੍ਰਾਃ ਸੋਮਾ ਬਹੁਲਾਨ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਨਾਹ ਦਾਮਾਨਂ ਮਘਵਾ ਨਿ ਯਂਸਨ੍ਨਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਵਹਤਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮ ਪਿਆਲੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ; ਦਾਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਪ੍ਰਹਾਮਤਿਦੀਵ੍ਯਾ ਜਯਾਤਿ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਛ੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਕਾਲੇ । ਯੋ ਦੇਵਕਾਮੋ ਨ ਧਨਾ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਸਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਯਾ ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ-ਪੋਸ਼ੀਤ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ; ਸਾਡੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
* ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਵੇ।
ਅਚ੍ਛਾ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਤਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਉਸ਼ਤੀਰਨੂषਤ । ਪਰਿ ष੍ਵਜਨ੍ਤੇ ਜਨਯੋ ਯਥਾ ਪਤਿਂ ਮਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਂ ਮਘਵਾਨਮੂਤਯੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਿਆਦ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਦਾਤਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ।
ਨ ਘਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰਿਗਪ ਵੇਤਿ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਕਾਮਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯ । ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮ ਨਿ षਦੋऽਧਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁ ਸੋਮੇऽਵਪਾਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਜੋਕੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੀ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਵਿषੂਵृਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਤੇਰੁਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਃ ਸ ਇਦ੍ਰਾਯੋ ਮਘਵਾ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਯੇਦਿਮੇ ਪ੍ਰਵਣੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਯੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵृषਭਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਯੋ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਪਲਾਸ਼ਮਾਸਦਨ੍ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਮੂषਦਃ । ਪ੍ਰੈषਾਮਨੀਕਂ ਸ਼ਵਸਾ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਦ੍ਵਿਦਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਮਨਵੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਰ੍ਯਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਖੁਸ਼ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਲਈ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਨ ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿ ਚਿਨੋਤਿ ਦੇਵਨੇ ਸਂਵਰ੍ਗਂ ਯਨ੍ਮਘਵਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਜਯਤ੍ । ਨ ਤਤ੍ਤੇ ਅਨ੍ਯੋ ਅਨੁ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕਨ੍ਨ ਪੁਰਾਣੋ ਮਘਵਨ੍ਨੋਤ ਨੂਤਨਃ
ਤੇਜ਼ ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਤਾ; ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾ ਨਵਾਂ, ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਂ ਮਘਵਾ ਪਰ੍ਯਸ਼ਾਯਤ ਜਨਾਨਾਂ ਧੇਨਾ ਅਵਚਾਕਸ਼ਦ੍ਵृषਾ । ਯਸ੍ਯਾਹ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਵਨੇषੁ ਰਣ੍ਯਤਿ ਸ ਤੀਵ੍ਰੈਃ ਸੋਮੈਃ ਸਹਤੇ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ
ਦਾਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ, ਬਲਦ ਨੇ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਯਜਨਾਂ 'ਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਖੇ ਸੋਮਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਮਭਿ ਯਤ੍ਸਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੁਲ੍ਯਾ ਇਵ ਹ੍ਰਦਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਹੋ ਅਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ ਯਵਂ ਨ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਾਨੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਝੀਲ ਵੱਲ; ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਦਿਵਿਆ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਤਯਦ੍ਰਜਸ੍ਸ੍ਵਾ ਯੋ ਅਰ੍ਯਪਤ੍ਨੀਰਕृਣੋਦਿਮਾ ਅਪਃ । ਸ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਮਘਵਾ ਜੀਰਦਾਨਵੇऽਵਿਨ੍ਦਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਨਵੇ ਹਵਿष੍ਮਤੇ
ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਦਾਤਾ ਸੋਮ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਯਜਕ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਉਜ੍ਜਾਯਤਾਂ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸਹ ਭੂਯਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਘਾ ਪੁਰਾਣਵਤ੍ । ਵਿ ਰੋਚਤਾਮਰੁषੋ ਭਾਨੁਨਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਚੀਤ ਸਤ੍ਪਤਿਃ
ਕੁਹਾੜੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਗਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਦੂਧ ਦੇਵੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਗਾ ਮਾਲਕ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ; ਸਾਡੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਵੇ।
ਆ ਯਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਪਤਿਰ੍ਮਦਾਯ ਯੋ ਧਰ੍ਮਣਾ ਤੂਤੁਜਾਨਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸਹਾਂਸ੍ਯਪਾਰੇਣ ਮਹਤਾ ਵृष੍ਣ੍ਯੇਨ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਵੇ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁष੍ਠਾਮਾ ਰਥਃ ਸੁਯਮਾ ਹਰੀ ਤੇ ਮਿਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਵਜ੍ਰੋ ਨृਪਤੇ ਗਭਸ੍ਤੌ । ਸ਼ੀਭਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਪਥਾ ਯਾਹ੍ਯਰ੍ਵਾਙ੍ਵਰ੍ਧਾਮ ਤੇ ਪਪੁषੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ
ਤੇਰਾ ਰਥ ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜੇ; ਤੇਰੇ ਹੱਥ 'ਚ ਵਜਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆ, ਹੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧੇ ਤੇ ਫੁੱਲੇ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹੋ ਨृਪਤਿਂ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਾਸਸ੍ਤਵਿषਾਸ ਏਨਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵृषਭਂ ਸਤ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮਮੇਮਸ੍ਮਤ੍ਰਾ ਸਧਮਾਦੋ ਵਹਨ੍ਤੁ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਟੀਮ ਰਾਜੇ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਲਿਆਵੇ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਹ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਆਵੇ।
ਏਵਾ ਪਤਿਂ ਦ੍ਰੋਣਸਾਚਂ ਸਚੇਤਸਮੂਰ੍ਜ ਸ੍ਕਮ੍ਭਂ ਧਰੁਣ ਆ ਵृषਾਯਸੇ । ਓਜਃ ਕृष੍ਵ ਸਂ ਗृਭਾਯ ਤ੍ਵੇ ਅਪ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਕੇਨਿਪਾਨਾਮਿਨੋ ਵृਧੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ ਜੋ ਭੰਡਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਚੇਤ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਹਾਰੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ।
ਗਮਨ੍ਨਸ੍ਮੇ ਵਸੂਨ੍ਯਾ ਹਿ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਸ੍ਵਾਸ਼ਿषਂ ਭਰਮਾ ਯਾਹਿ ਸੋਮਿਨਃ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾ ਸਤ੍ਸਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਨਾਧृष੍ਯਾ ਤਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਧਰ੍ਮਣਾ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦुआਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਆ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰਾਯਨ੍ਪ੍ਰਥਮਾ ਦੇਵਹੂਤਯੋऽਕृਣ੍ਵਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਨਿ ਦੁष੍ਟਰਾ । ਨ ਯੇ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਂ ਨਾਵਮਾਰੁਹਮੀਰ੍ਮੈਵ ਤੇ ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਕੇਪਯਃ
ਪਹਿਲੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਉਹ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸਣ।
ਏਵੈਵਾਪਾਗਪਰੇ ਸਨ੍ਤੁ ਦੂਢ੍ਯੋऽਸ਼੍ਵਾ ਯੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਯੁਜ ਆਯੁਯੁਜ੍ਰੇ । ਇਤ੍ਥਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਗੁਪਰੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ ਪੁਰੂਣਿ ਯਤ੍ਰ ਵਯੁਨਾਨਿ ਭੋਜਨਾ
ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬ ਤੇ ਰੋਟੀਆਂ ਹਨ।
ਗਿਰੀਁਰਜ੍ਰਾਨ੍ਰੇਜਮਾਨਾਁ ਅਧਾਰਯਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਕੋਪਯਤ੍ । ਸਮੀਚੀਨੇ ਧਿषਣੇ ਵਿ ष੍ਕਭਾਯਤਿ ਵृष੍ਣਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦ ਉਕ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਕੰਬਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਮਦ ਪੀ ਕੇ, ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਂ ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਤੇ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਯੇਨਾਰੁਜਾਸਿ ਮਘਵਞ੍ਛਫਾਰੁਜਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁ ਤੇ ਸਵਨੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵੋਕ੍ਯਂ ਸੁਤ ਇष੍ਟੌ ਮਘਵਨ੍ਬੋਧ੍ਯਾਭਗਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਮਘਵਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਸਵਨੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਭੇਟ ਵਿੱਚ, ਮਘਵਨ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਲੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਜੌ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਅਸੀਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠੋਂ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਏ।
ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਜ੍ਞੇ ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਦ੍ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪਰਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਤृਤੀਯਮਪ੍ਸੁ ਨृਮਣਾ ਅਜਸ੍ਰਮਿਨ੍ਧਾਨ ਏਨਂ ਜਰਤੇ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਅਗਨਿ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਦੂਜਾ, ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ। ਤੀਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਜਲਦਾ ਹੈ; ਆਪ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।