ਕੁਹ ਸ੍ਵਿਦ੍ਦੋषਾ ਕੁਹ ਵਸ੍ਤੋਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕੁਹਾਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਕਰਤਃ ਕੁਹੋषਤੁਃ । ਕੋ ਵਾਂ ਸ਼ਯੁਤ੍ਰਾ ਵਿਧਵੇਵ ਦੇਵਰਂ ਮਰ੍ਯਂ ਨ ਯੋषਾ ਕृਣੁਤੇ ਸਧਸ੍ਥ ਆ
ਕਿੱਥੇ, ਅਸ਼ਵਿਨਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵੇਰ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵਸੇਰਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜਦੇ ਹੋ? ਕੌਣ, ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਜਰੇਥੇ ਜਰਣੇਵ ਕਾਪਯਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਯਜਤਾ ਗਚ੍ਛਥੋ ਗृਹਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਧ੍ਵਸ੍ਰਾ ਭਵਥਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਨਰਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਵ ਸਵਨਾਵ ਗਚ੍ਛਥਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰੇ, ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਘਰ ਘਰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਕਿਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਰਦੋ? ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ?
ਯੁਵਾਂ ਮृਗੇਵ ਵਾਰਣਾ ਮृਗਣ੍ਯਵੋ ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਰ੍ਹਵਿषਾ ਨਿ ਹ੍ਵਯਾਮਹੇ । ਯੁਵਂ ਹੋਤ੍ਰਾਮृਤੁਥਾ ਜੁਹ੍ਵਤੇ ਨਰੇषਂ ਜਨਾਯ ਵਹਥਃ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸ਼ਵਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ, ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ.
ਯੁਵਾਂ ਹ ਘੋषਾ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾ ਯਤੀ ਰਾਜ੍ਞ ਊਚੇ ਦੁਹਿਤਾ ਪृਚ੍ਛੇ ਵਾਂ ਨਰਾ । ਭੂਤਂ ਮੇ ਅਹ੍ਨ ਉਤ ਭੂਤਮਕ੍ਤਵੇऽਸ਼੍ਵਾਵਤੇ ਰਥਿਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਮਰ੍ਵਤੇ
ਤੁਸੀਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾ, ਘੋਸ਼ਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਰਥਵਾਨ, ਤੇ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਲਈ.'
ਯੁਵਂ ਕਵੀ ष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾ ਰਥਂ ਵਿਸ਼ੋ ਨ ਕੁਤ੍ਸੋ ਜਰਿਤੁਰ੍ਨਸ਼ਾਯਥਃ । ਯੁਵੋਰ੍ਹ ਮਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾ ਮਧ੍ਵਾਸਾ ਭਰਤ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਨ ਯੋषਣਾ
ਤੁਸੀਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ, ਅਸ਼ਵਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕੁਤਸਾ ਗਾਇਕ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ; ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਦਾਨ, ਅਸ਼ਵਿਨਾ, ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਗਹਿਣਾ ਲੱਭਦੀ ਹੈ.
ਯੁਵਂ ਹ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਯੁਵਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਸ਼ਂ ਯੁਵਂ ਸ਼ਿਞ੍ਜਾਰਮੁਸ਼ਨਾਮੁਪਾਰਥੁਃ । ਯੁਵੋ ਰਰਾਵਾ ਪਰਿ ਸਖ੍ਯਮਾਸਤੇ ਯੁਵੋਰਹਮਵਸਾ ਸੁਮ੍ਨਮਾ ਚਕੇ
ਤੁਸੀਂ ਭੁਜਯੁ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਵਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿੰਜਾਰਾ ਤੇ ਉਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਏ, ਦੋਨੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਲਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯੁਵਂ ਹ ਕृਸ਼ਂ ਯੁਵਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸ਼ਯੁਂ ਯੁਵਂ ਵਿਧਨ੍ਤਂ ਵਿਧਵਾਮੁਰੁष੍ਯਥਃ । ਯੁਵਂ ਸਨਿਭ੍ਯ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾਪ ਵ੍ਰਜਮੂਰ੍ਣੁਥਃ ਸਪ੍ਤਾਸ੍ਯਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ਯੁ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਧੰਤ ਤੇ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਰੁਲਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ, ਤੇ ਸੱਤ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਜਨਿष੍ਟ ਯੋषਾ ਪਤਯਤ੍ਕਨੀਨਕੋ ਵਿ ਚਾਰੁਹਨ੍ਵੀਰੁਧੋ ਦਂਸਨਾ ਅਨੁ । ਆਸ੍ਮੈ ਰੀਯਨ੍ਤੇ ਨਿਵਨੇਵ ਸਿਨ੍ਧਵੋऽਸ੍ਮਾ ਅਹ੍ਨੇ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪਤਿਤ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਈ, ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਢਲ ਗਏ, ਪੌਦੇ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਧੇ; ਉਸ ਲਈ ਦਰਿਆ ਖਾਲੀ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਢਲਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਂ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਵਿ ਮਯਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਦੀਰ੍ਘਾਮਨੁ ਪ੍ਰਸਿਤਿਂ ਦੀਧਿਯੁਰ੍ਨਰਃ । ਵਾਮਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯ ਇਦਂ ਸਮੇਰਿਰੇ ਮਯਃ ਪਤਿਭ੍ਯੋ ਜਨਯਃ ਪਰਿष੍ਵਜੇ
ਜੀਉਂਦੇ ਲਈ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਵਿੱਖਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਰਾਹ ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਲਿਆ, ਪਤਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮ ਤਦੁ षੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ ਯੁਵਾ ਹ ਯਦ੍ਯੁਵਤ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਯੋਨਿषੁ । ਪ੍ਰਿਯੋਸ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਰੇਤਿਨੋ ਗृਹਂ ਗਮੇਮਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਦੁਸ਼੍ਮਸਿ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ: ਕੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ, ਸੋਹਣੇ, ਮਰਦਾਨਾ, ਬੀਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ—ਇਹੀ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਵਾਮਗਨ੍ਸੁਮਤਿਰ੍ਵਾਜਿਨੀਵਸੂ ਨ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨਾ ਹृਤ੍ਸੁ ਕਾਮਾ ਅਯਂਸਤ । ਅਭੂਤਂ ਗੋਪਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਰ੍ਯਮ੍ਣੋ ਦੁਰ੍ਯਾਁ ਅਸ਼ੀਮਹਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿਹਰ ਆਈ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਆਰਯਮਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ—ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਤਾ ਮਨ੍ਦਸਾਨਾ ਮਨੁषੋ ਦੁਰੋਣ ਆ ਧਤ੍ਤਂ ਰਯਿਂ ਸਹਵੀਰਂ ਵਚਸ੍ਯਵੇ । ਕृਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਪ੍ਰਪਾਣਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪਥੇष੍ਠਾਮਪ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਹਤਮ੍
ਓ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੋ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਨ ਲਿਆਓ, ਜਸ ਲਈ; ਆਸਾਨ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਬਣਾਓ, ਸੋਹਣੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰੋ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਦਦ੍ਯ ਕਤਮਾਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਦਸ੍ਰਾ ਮਾਦਯੇਤੇ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ । ਕ ਈਂ ਨਿ ਯੇਮੇ ਕਤਮਸ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਵਾ ਗृਹਮ੍
ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ 'ਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ, ਅਜੂਬੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਸ ਦੇ ਘਰ ਤੁਸੀਂ ਗਏ—ਕਵੀ ਦੇ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ?
ਸਮਾਨਮੁ ਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਰਥਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰਂ ਸਵਨਾ ਗਨਿਗ੍ਮਤਮ੍ । ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਂ ਵਿਦਥ੍ਯਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵਯਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾ ਉषਸੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਉਸੇ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਸਭਾ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯੁਜਂ ਨਾਸਤ੍ਯਾਧਿ ਤਿष੍ਠਥਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਯਾਵਾਣਂ ਮਧੁਵਾਹਨਂ ਰਥਮ੍ । ਵਿਸ਼ੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਥੋ ਯਜ੍ਵਰੀਰ੍ਨਰਾ ਕੀਰੇਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਹੋਤृਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ, ਨਾਸਤਿਆਂ, ਸਵੇਰੇ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਭਰਪੂਰ ਭੇਟਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਤੱਕ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਂ ਵਾ ਮਧੁਪਾਣਿਂ ਸੁਹਸ੍ਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਧਂ ਵਾ ਧृਤਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦਮੂਨਸਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਯਤ੍ਸਵਨਾਨਿ ਗਚ੍ਛਥੋऽਤ ਆ ਯਾਤਂ ਮਧੁਪੇਯਮਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਹੋਵੇ ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਚੰਗਾ ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਕਵੀ ਜਿਸਦੇ ਯਜਨਾ ਤੁਸੀਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਇੱਥੇ ਆਓ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਕਰਨ।
ਅਸ੍ਤੇਵ ਸੁ ਪ੍ਰਤਰਂ ਲਾਯਮਸ੍ਯਨ੍ਭੂषਨ੍ਨਿਵ ਪ੍ਰ ਭਰਾ ਸ੍ਤੋਮਮਸ੍ਮੈ । ਵਾਚਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਰਤ ਵਾਚਮਰ੍ਯੋ ਨਿ ਰਾਮਯ ਜਰਿਤਃ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ ਸੰਦ ਤੀਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਭਜਨ ਲਿਆਓ; ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਕਵੀ, noble, ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ, ਗਾਇਕ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੋਮਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਓ।
ਦੋਹੇਨ ਗਾਮੁਪ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਾਯਂ ਪ੍ਰ ਬੋਧਯ ਜਰਿਤਰ੍ਜਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਕੋਸ਼ਂ ਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਸੁਨਾ ਨ੍ਯृष੍ਟਮਾ ਚ੍ਯਾਵਯ ਮਘਦੇਯਾਯ ਸ਼ੂਰਮ੍
ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਕੇ ਗਾਂ ਲੱਭੋ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਗਾਇਕ, ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ, ਸੂਰਮੈ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ।
ਕਿਮਙ੍ਗ ਤ੍ਵਾ ਮਘਵਨ੍ਭੋਜਮਾਹੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਮਾ ਸ਼ਿਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ । ਅਪ੍ਨਸ੍ਵਤੀ ਮਮ ਧੀਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਸੁਵਿਦਂ ਭਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਰਾ ਨਃ
ਮਹਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ? ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ, ਸ਼ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾ ਮਮਸਤ੍ਯੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤਸ੍ਥਾਨਾ ਵਿ ਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ ਸਮੀਕੇ । ਅਤ੍ਰਾ ਯੁਜਂ ਕृਣੁਤੇ ਯੋ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਸੁਨ੍ਵਤਾ ਸਖ੍ਯਂ ਵष੍ਟਿ ਸ਼ੂਰਃ
ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਇਕੱਠਾਂ 'ਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ; ਇੱਥੇ, ਜੋ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜੋੜੀਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਮਾ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਨਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਹੁਲਂ ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ਸੋਮਾਁ ਆਸੁਨੋਤਿ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸੁਤੁਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਤਰਹ੍ਨੋ ਨਿ ਸ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਯੁਵਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਜੋ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੀਖਾ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਨ ਵਧੇਰੇ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਯਂ ਦਧਿਮਾ ਸ਼ਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਾਯ ਮਘਵਾ ਕਾਮਮਸ੍ਮੇ । ਆਰਾਚ੍ਚਿਤ੍ਸਨ੍ਭਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਜਨ੍ਯਾ ਨਮਨ੍ਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦਿੱਤੀ, ਮਹਾਨ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿਣ, ਸਾਰੇ ਜਸ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਣ।
ਆਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਮਪ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੂਰਮੁਗ੍ਰੋ ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਬਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਤੇਨ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਯਵਮਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਧੀ ਧਿਯਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਾਜਰਤ੍ਨਾਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਮਹਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ; ਸਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੌ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਬੁਧੀ ਤੇ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰ ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਵृषਸਵਾਸੋ ਅਗ੍ਮਨ੍ਤੀਵ੍ਰਾਃ ਸੋਮਾ ਬਹੁਲਾਨ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਨਾਹ ਦਾਮਾਨਂ ਮਘਵਾ ਨਿ ਯਂਸਨ੍ਨਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਵਹਤਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮ ਪਿਆਲੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ; ਦਾਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਪ੍ਰਹਾਮਤਿਦੀਵ੍ਯਾ ਜਯਾਤਿ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਛ੍ਵਘ੍ਨੀ ਵਿਚਿਨੋਤਿ ਕਾਲੇ । ਯੋ ਦੇਵਕਾਮੋ ਨ ਧਨਾ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਸਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਯਾ ਸृਜਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ-ਪੋਸ਼ੀਤ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭਿष੍ਟਰੇਮਾਮਤਿਂ ਦੁਰੇਵਾਂ ਯਵੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮ੍ । ਵਯਂ ਰਾਜਭਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਧਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਕੇਨ ਵृਜਨੇਨਾ ਜਯੇਮ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ; ਸਾਡੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
* ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੁਤੋਤ੍ਤਰਸ੍ਮਾਦਧਰਾਦਘਾਯੋਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੁਤ ਮਧ੍ਯਤੋ ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਃ ਕृਣੋਤੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਵੇ।
ਅਚ੍ਛਾ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਤਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਉਸ਼ਤੀਰਨੂषਤ । ਪਰਿ ष੍ਵਜਨ੍ਤੇ ਜਨਯੋ ਯਥਾ ਪਤਿਂ ਮਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਂ ਮਘਵਾਨਮੂਤਯੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਿਆਦ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਦਾਤਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ।
ਨ ਘਾ ਤ੍ਵਦ੍ਰਿਗਪ ਵੇਤਿ ਮੇ ਮਨਸ੍ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਕਾਮਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯ । ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮ ਨਿ षਦੋऽਧਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁ ਸੋਮੇऽਵਪਾਨਮਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਜੋਕੇ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੀ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਵਿषੂਵृਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਮਤੇਰੁਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਃ ਸ ਇਦ੍ਰਾਯੋ ਮਘਵਾ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਯੇਦਿਮੇ ਪ੍ਰਵਣੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਯੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਵृषਭਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ, ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਬਲਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।