ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਉਹ ਇਕਲਾ ਹੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਦਾ ਮਰ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ । ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇਗਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੋੜਵੰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆਵਿਵਾਸਤਿ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਜੋ ਵੀ, ਕਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਦੋਰਿਤ੍ਥਾ ਵਿषੂਵਤੋ ਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਗੌਰ੍ਯਃ । ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਯਾਵਰੀਰ੍ਵृष੍ਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵਹਿੰਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਪृਸ਼ਨਾਯੁਵਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੇਨਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਂ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਜਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਨਮਸਾ ਸਹਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਬੁਧਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧੀਚੋ ਅਸ੍ਥਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ । ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਨੌਂਵੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛਿਰਃ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਦਚ੍ਛਰ੍ਯਣਾਵਤਿ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਗੋਰਮਨ੍ਵਤ ਨਾਮ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਪੀਚ੍ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਗृਹੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।
ਕੋ ਅਦ੍ਯ ਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਧੁਰਿ ਗਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਮੀਵਤੋ ਭਾਮਿਨੋ ਦੁਰ੍ਹृਣਾਯੂਨ੍ । ਆਸਨ੍ਨਿषੂਨ੍ਹृਤ੍ਸ੍ਵਸੋ ਮਯੋਭੂਨ੍ਯ ਏषਾਂ ਭृਤ੍ਯਾਮृਣਧਤ੍ਸ ਜੀਵਾਤ੍
ਅੱਜ ਕੌਣ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕ ਈषਤੇ ਤੁਜ੍ਯਤੇ ਕੋ ਬਿਭਾਯ ਕੋ ਮਂਸਤੇ ਸਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੋ ਅਨ੍ਤਿ । ਕਸ੍ਤੋਕਾਯ ਕ ਇਭਾਯੋਤ ਰਾਯੇऽਧਿ ਬ੍ਰਵਤ੍ਤਨ੍ਵੇ ਕੋ ਜਨਾਯ
ਕੌਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੌਣ ਨੇੜੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਕੌਣ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੌਣ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਐਲਾਨ ਕਰੇਗਾ?
ਕੋ ਅਗ੍ਨਿਮੀਟ੍ਟੇ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਰੁਚਾ ਯਜਾਤਾ ऋਤੁਭਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵੇਭਿਃ । ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ਆ ਵਹਾਨਾਸ਼ੁ ਹੋਮ ਕੋ ਮਂਸਤੇ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਦੇਵਃ
ਕੌਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਘੀ, ਚਮਚ ਤੇ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਿषੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਮਘਵਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਡਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤੇ ਰਾਧਾਂਸਿ ਮਾ ਤ ਊਤਯੋ ਵਸੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਕਦਾ ਚਨਾ ਦਭਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਨ ਉਪਮਿਮੀਹਿ ਮਾਨੁष ਵਸੂਨਿ ਚਰ੍षਣਿਭ੍ਯ ਆ
ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਣ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤੇ ਜਨਯੋ ਨ ਸਪ੍ਤਯੋ ਯਾਮਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨਵਃ ਸੁਦਂਸਸਃ । ਰੋਦਸੀ ਹਿ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਵृਧੇ ਮਦਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਘृष੍ਵਯਃ
ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਾਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ।
ਤ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸੋ ਮਹਿਮਾਨਮਾਸ਼ਤ ਦਿਵਿ ਰੁਦ੍ਰਾਸੋ ਅਧਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਦਃ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਦਧਿਰੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ
ਉਹ ਜੋ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੀਤ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਿੱਟੀ ਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਗੋਮਾਤਰੋ ਯਚ੍ਛੁਭਯਨ੍ਤੇ ਅਞ੍ਜਿਭਿਸ੍ਤਨੂषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਦਧਿਰੇ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਃ । ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭਿਮਾਤਿਨਮਪ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯੇषਾਮਨੁ ਰੀਯਤੇ ਘृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਰੰਗ ਲਾ ਕੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯੇ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਸੁਮਖਾਸ ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤੋ ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਚਿਦੋਜਸਾ । ਮਨੋਜੁਵੋ ਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਰਥੇष੍ਵਾ ਵृषਵ੍ਰਾਤਾਸਃ ਪृषਤੀਰਯੁਗ੍ਧ੍ਵਮ੍
ਮਰੁਤ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਚਿਤਕਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ।
ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਰਥੇषੁ ਪृषਤੀਰਯੁਗ੍ਧ੍ਵਂ ਵਾਜੇ ਅਦ੍ਰਿਂ ਮਰੁਤੋ ਰਂਹਯਨ੍ਤਃ । ਉਤਾਰੁषਸ੍ਯ ਵਿ ष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮੇਵੋਦਭਿਰ੍ਵ੍ਯੁਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭੂਮ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਿਤਕਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਮਰੁਤ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਆ ਵੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਯੋ ਰਘੁष੍ਯਦੋ ਰਘੁਪਤ੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰ ਜਿਗਾਤ ਬਾਹੁਭਿਃ । ਸੀਦਤਾ ਬਰ੍ਹਿਰੁਰੁ ਵਃ ਸਦਸ੍ਕृਤਂ ਮਾਦਯਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਮਰੁਤ, ਚੁਸਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੋ, ਮਰੁਤ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।
ਤੇऽਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਸ੍ਵਤਵਸੋ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ ਨਾਕਂ ਤਸ੍ਥੁਰੁਰੁ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਦਃ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਦ੍ਧਾਵਦ੍ਵृषਣਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਵਯੋ ਨ ਸੀਦਨ੍ਨਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਪੈਰ ਪਾਇਆ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਸ਼ੂਰਾ ਇਵੇਦ੍ਯੁਯੁਧਯੋ ਨ ਜਗ੍ਮਯਃ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵੋ ਨ ਪृਤਨਾਸੁ ਯੇਤਿਰੇ । ਭਯਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਰਾਜਾਨ ਇਵ ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਸ਼ੋ ਨਰਃ
ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੰਪਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਸੁਕृਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਵਪਾ ਅਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਧਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਰ੍ਯਪਾਂਸਿ ਕਰ੍ਤਵੇऽਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਰਪਾਮੌਬ੍ਜਦਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਬਣਾਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨੁਨੁਦ੍ਰੇऽਵਤਂ ਤ ਓਜਸਾ ਦਾਦृਹਾਣਂ ਚਿਦ੍ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਵਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਧਮਨ੍ਤੋ ਵਾਣਂ ਮਰੁਤਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਣ੍ਯਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਪਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਪੱਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ; ਨਗਾਰਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਦਿਲਦਾਰ ਮਰੁਤ, ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਜਿਹ੍ਮਂ ਨੁਨੁਦ੍ਰੇऽਵਤਂ ਤਯਾ ਦਿਸ਼ਾਸਿਞ੍ਚਨ੍ਨੁਤ੍ਸਂ ਗੋਤਮਾਯ ਤृष੍ਣਜੇ । ਆ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮਵਸਾ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨਵਃ ਕਾਮਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਤ ਧਾਮਭਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਟੇਢੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਸ ਪਾਸੇ ਧੱਕਿਆ, ਪਿਆਸੇ ਗੋਤਮਾ ਲਈ ਧਾਰ ਵਗਾਈ; ਚਮਕਦੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਯਾ ਵਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਸਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਧਾਤੂਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਯਚ੍ਛਤਾਧਿ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਮਰੁਤੋ ਵਿ ਯਨ੍ਤ ਰਯਿਂ ਨੋ ਧਤ੍ਤ ਵृषਣਃ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਭਗਤ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ, ਮਰੁਤ; ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਬਲਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਿਓ, ਵੱਡੇ ਹੋ।
ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪਾਥਾ ਦਿਵੋ ਵਿਮਹਸਃ । ਸ ਸੁਗੋਪਾਤਮੋ ਜਨਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤ, ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਹਸੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਮਤੀਨਾਮ੍ । ਮਰੁਤਃ ਸ਼ृਣੁਤਾ ਹਵਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ, ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਬੁਲਾਵਾ ਸੁਣੋ।
ਉਤ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਵਾਜਿਨੋऽਨੁ ਵਿਪ੍ਰਮਤਕ੍ਸ਼ਤ । ਸ ਗਨ੍ਤਾ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਰਿੱਝ ਵਾਲੀ ਝੁੰਡ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਅਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਸੁਤਃ ਸੋਮੋ ਦਿਵਿष੍ਟਿषੁ । ਉਕ੍ਥਂ ਮਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਵੀਰ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਅਕਾਸ਼ੀ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਭਜਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।