ਤਦਿਨ੍ਮੇ ਛਨ੍ਤ੍ਸਦ੍ਵਪੁषੋ ਵਪੁष੍ਟਰਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਜ੍ਜਾਨਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰਧੀਯਤਿ । ਜਾਯਾ ਪਤਿਂ ਵਹਤਿ ਵਗ੍ਨੁਨਾ ਸੁਮਤ੍ਪੁਂਸ ਇਦ੍ਭਦ੍ਰੋ ਵਹਤੁਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤਦਿਤ੍ਸਧਸ੍ਥਮਭਿ ਚਾਰੁ ਦੀਧਯ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਛਾਸਨ੍ਵਹਤੁਂ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਮਾਤਾ ਯਨ੍ਮਨ੍ਤੁਰ੍ਯੂਥਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਭਿ ਵਾਣਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਧਾਤੁਰਿਜ੍ਜਨਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਝੁੰਡ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੁਰਾਣੀ, ਸੱਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੋऽਚ੍ਛਾ ਰਿਰਿਚੇ ਦੇਵਯੁष੍ਪਦਮੇਕੋ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ । ਜਰਾ ਵਾ ਯੇष੍ਵਮृਤੇषੁ ਦਾਵਨੇ ਪਰਿ ਵ ਊਮੇਭ੍ਯਃ ਸਿਞ੍ਚਤਾ ਮਧੁ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਤੁਰਵਣੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਹਾਓ।
ਨਿਧੀਯਮਾਨਮਪਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰ ਮੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਚਚਕ੍ਸ਼ ਤੇਨਾਹਮਗ੍ਨੇ ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟ ਆਗਾਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ; ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦਂ ਹ੍ਯਪ੍ਰਾਟ੍ ਸ ਪ੍ਰੈਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਃ । ਏਤਦ੍ਵੈ ਭਦ੍ਰਮਨੁਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯੋਤ ਸ੍ਰੁਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤ੍ਯਞ੍ਜਸੀਨਾਮ੍
ਜੋ ਖੇਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਖੇਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੇਦੁ ਪ੍ਰਾਣੀਦਮਮਨ੍ਨਿਮਾਹਾਪੀਵृਤੋ ਅਧਯਨ੍ਮਾਤੁਰੂਧਃ । ਏਮੇਨਮਾਪ ਜਰਿਮਾ ਯੁਵਾਨਮਹੇਲ਼ਨ੍ਵਸੁਃ ਸੁਮਨਾ ਬਭੂਵ
ਅੱਜ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਧਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਿਲੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਹੁਣ ਥਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਭਦ੍ਰਾ ਕਲਸ਼ ਕ੍ਰਿਯਾਮ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਦਾਨ ਇਦ੍ਵੋ ਮਘਵਾਨਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਚ ਸੋਮੋ ਹृਦਿ ਯਂ ਬਿਭਰ੍ਮਿ
ਆਓ, ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਈਏ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰ ਮਾ ਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਜਨਾਨਾਂ ਵਹਾਮਿ ਸ੍ਮ ਪੂषਣਮਨ੍ਤਰੇਣ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਧ ਮਾਮਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸੁਰਾਗਾਦਿਤਿ ਘੋष ਆਸੀਤ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚਲਾਇਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏਂ; ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ ਸੀ।
ਸਂ ਮਾ ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਰਿਵ ਪਰ੍ਸ਼ਵਃ । ਨਿ ਬਾਧਤੇ ਅਮਤਿਰ੍ਨਗ੍ਨਤਾ ਜਸੁਰ੍ਵੇਰ੍ਨ ਵੇਵੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੇ ਪੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਪਾਸਲੀਆਂ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੇਬਸੀ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਨੰਗਾਪਣ ਲੱਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਡਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਮੂषੋ ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾ ਵ੍ਯਦਨ੍ਤਿ ਮਾਧ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਧਾ ਪਿਤੇਵ ਨੋ ਭਵ
ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕਟਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿਹਰ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾ।
ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣਮਾਵृਣਿ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਰਾਸਦਸ੍ਯਵਮ੍ । ਮਂਹਿष੍ਠਂ ਵਾਘਤਾਮृषਿਃ
ਮੈਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਾਸਦਸ੍ਯੁ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਮਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਹਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁਯਾ । ਸ੍ਤਵੈ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਦਸੋ ਗਿਰ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਸਃ ਪਿਤੁਃ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨ ਰਣ੍ਵਮੂਚੁषੇ
ਉਹ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਸ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਖੇਤ ਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਧਿ ਪੁਤ੍ਰੋਪਮਸ਼੍ਰਵੋ ਨਪਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਾਤਿਥੇਰਿਹਿ । ਪਿਤੁष੍ਟੇ ਅਸ੍ਮਿ ਵਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਪਮਸ਼੍ਰਵਸ, ਮਿਤ੍ਰਾਤਿਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਯਦੀਸ਼ੀਯਾਮृਤਾਨਾਮੁਤ ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਜੀਵੇਦਿਨ੍ਮਘਵਾ ਮਮ
ਜੇ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਦਾਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵੇ।
ਨ ਦੇਵਾਨਾਮਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ਤਾਤ੍ਮਾ ਚਨ ਜੀਵਤਿ । ਤਥਾ ਯੁਜਾ ਵਿ ਵਾਵृਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਜਿੰਦਾਂ ਹੋਣ, ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦਾ; ਐਸੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵੇਪਾ ਮਾ ਬृਹਤੋ ਮਾਦਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਵਾਤੇਜਾ ਇਰਿਣੇ ਵਰ੍ਵृਤਾਨਾਃ । ਸੋਮਸ੍ਯੇਵ ਮੌਜਵਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਭੀਦਕੋ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਮਹ੍ਯਮਚ੍ਛਾਨ੍
ਵਿਭੀਦਕਾ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਟਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੂਜਵਤ ਦੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ, ਚਲਾਕ ਪਾਸੇ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨ ਮਾ ਮਿਮੇਥ ਨ ਜਿਹੀਲ਼ ਏषਾ ਸ਼ਿਵਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਉਤ ਮਹ੍ਯਮਾਸੀਤ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਹਮੇਕਪਰਸ੍ਯ ਹੇਤੋਰਨੁਵ੍ਰਤਾਮਪ ਜਾਯਾਮਰੋਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਡਾਂਟਿਆ, ਨਾ ਠੁਕਰਾਇਆ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਲਾਇਆ।
ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰਪ ਜਾਯਾ ਰੁਣਦ੍ਧਿ ਨ ਨਾਥਿਤੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਰ੍ਡਿਤਾਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਵ ਜਰਤੋ ਵਸ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਹਂ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਭੋਗਮ੍
ਸਾਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਥੱਕੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਨ੍ਯੇ ਜਾਯਾਂ ਪਰਿ ਮृਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਗृਧਦ੍ਵੇਦਨੇ ਵਾਜ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰ ਏਨਮਾਹੁਰ੍ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਨਯਤਾ ਬਦ੍ਧਮੇਤਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਸੇ ਦੀ ਚਾਲ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਯਦਾਦੀਧ੍ਯੇ ਨ ਦਵਿषਾਣ੍ਯੇਭਿਃ ਪਰਾਯਦ੍ਭ੍ਯੋऽਵ ਹੀਯੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ । ਨ੍ਯੁਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਵੋ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤਁ ਏਮੀਦੇषਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਜਾਰਿਣੀਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਭੂਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਬੋਲ ਪਏ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਲ।
ਸਭਾਮੇਤਿ ਕਿਤਵਃ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਜੇष੍ਯਾਮੀਤਿ ਤਨ੍ਵਾ ਸ਼ੂਸ਼ੁਜਾਨਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਵਿ ਤਿਰਨ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਤਿਦੀਵ੍ਨੇ ਦਧਤ ਆ ਕृਤਾਨਿ
ਜੂਏਬਾਜ਼ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?' ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਉਲਟ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਸ ਇਦਙ੍ਕੁਸ਼ਿਨੋ ਨਿਤੋਦਿਨੋ ਨਿਕृਤ੍ਵਾਨਸ੍ਤਪਨਾਸ੍ਤਾਪਯਿष੍ਣਵਃ । ਕੁਮਾਰਦੇष੍ਣਾ ਜਯਤਃ ਪੁਨਰ੍ਹਣੋ ਮਧ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਾਃ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਬਰ੍ਹਣਾ
ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਕਾਂਡਿਆਂ ਤੇ ਚੁਭਣ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਠੱਗੀ, ਸਾੜਦੇ, ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਖੇਡਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਾਰਿਆ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਲਾ ਕੇ, ਜੂਏਬਾਜ਼ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਕ੍ਰੀਲ਼ਤਿ ਵ੍ਰਾਤ ਏषਾਂ ਦੇਵ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾ । ਉਗ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਵੇ ਨਾ ਨਮਨ੍ਤੇ ਰਾਜਾ ਚਿਦੇਭ੍ਯੋ ਨਮ ਇਤ੍ਕृਣੋਤਿ
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿਰਪੰਜ (ਪੰਜਵਾਂ ਤੇ ਤੀਹ) ਖਿਡਾਰੀ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ। ਜੰਗੀ ਵੀ ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਨਮਦੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਚਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਉਪਰਿ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯਹਸ੍ਤਾਸੋ ਹਸ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸਹਨ੍ਤੇ । ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਙ੍ਗਾਰਾ ਇਰਿਣੇ ਨ੍ਯੁਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੀਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਹृਦਯਂ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਪਰ ਛਲਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ; ਹੱਥ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਠੰਢੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਯਾ ਤਪ੍ਯਤੇ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਹੀਨਾ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਰਤਃ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ । ऋਣਾਵਾ ਬਿਭ੍ਯਦ੍ਧਨਮਿਚ੍ਛਮਾਨੋऽਨ੍ਯੇषਾਮਸ੍ਤਮੁਪ ਨਕ੍ਤਮੇਤਿ
ਜੂਏ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਭੱਜੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਕਿੱਥੇ ਹੈ?' ਕਰਜ਼ੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਡਰਿਆ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਯ ਕਿਤਵਂ ਤਤਾਪਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਜਾਯਾਂ ਸੁਕृਤਂ ਚ ਯੋਨਿਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੁਯੁਜੇ ਹਿ ਬਭ੍ਰੂਨ੍ਸੋ ਅਗ੍ਨੇਰਨ੍ਤੇ ਵृषਲਃ ਪਪਾਦ
ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਵਾਲਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਃ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ਮਹਤੋ ਗਣਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮੋ ਬਭੂਵ । ਤਸ੍ਮੈ ਕृਣੋਮਿ ਨ ਧਨਾ ਰੁਣਧ੍ਮਿ ਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਾਚੀਸ੍ਤਦृਤਂ ਵਦਾਮਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੱਡੀ ਟੋਲੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੱਚ ਮੁਖੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਾ ਦੀਵ੍ਯਃ ਕृषਿਮਿਤ੍ਕृषਸ੍ਵ ਵਿਤ੍ਤੇ ਰਮਸ੍ਵ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਾਵਃ ਕਿਤਵ ਤਤ੍ਰ ਜਾਯਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿ ਚष੍ਟੇ ਸਵਿਤਾਯਮਰ੍ਯਃ
ਜੂਏ ਨਾਲ ਨਾ ਖੇਡੋ; ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ, ਧਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗੀ ਸਮਝੋ। ਉਥੇ ਗਾਂ ਹਨ, ਜੂਏ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਂ ਖਲੁ ਮृਲ਼ਤਾ ਨੋ ਮਾ ਨੋ ਘੋਰੇਣ ਚਰਤਾਭਿ ਧृष੍ਣੁ । ਨਿ ਵੋ ਨੁ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਸ਼ਤਾਮਰਾਤਿਰਨ੍ਯੋ ਬਭ੍ਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਨ੍ਵਸ੍ਤੁ
ਸਾਡੀ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਬਣਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਾ ਆਓ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੇ; ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜੂਏ ਦੀ ਦੌੜ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।