ਤਂ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਤ੍ਸਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਮੂਰ੍ਮਿਂ ਪ੍ਰ ਹੇਤ ਯ ਉਭੇ ਇਯਰ੍ਤਿ । ਮਦਚ੍ਯੁਤਮੌਸ਼ਾਨਂ ਨਭੋਜਾਂ ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਚਰਨ੍ਤਮੁਤ੍ਸਮ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਇੰਦਰ-ਪਾਨ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ, ਹੇ ਦਰਿਆਵੋ, ਚਲਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ—ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਰੋਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੀ।
ਆਵਰ੍ਵृਤਤੀਰਧ ਨੁ ਦ੍ਵਿਧਾਰਾ ਗੋषੁਯੁਧੋ ਨ ਨਿਯਵਂ ਚਰਨ੍ਤੀਃ । ऋषੇ ਜਨਿਤ੍ਰੀਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਰਪੋ ਵਨ੍ਦਸ੍ਵ ਸਵृਧਃ ਸਯੋਨੀਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਦੋ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿੜੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ—ਹੇ ਦਰਿਆਵੋ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ।
ਹਿਨੋਤਾ ਨੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ ਹਿਨੋਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਗੇ ਵਿ ष੍ਯਧ੍ਵਮੂਧਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਵਰੀਰ੍ਭੂਤਨਾਸ੍ਮਭ੍ਯਮਾਪਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪਾ ਦਿਓ। ਸੱਚ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ।
ਆਪੋ ਰੇਵਤੀਃ ਕ੍ਸ਼ਯਥਾ ਹਿ ਵਸ੍ਵਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਬਿਭृਥਾਮृਤਂ ਚ । ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਦ੍ਗृਣਤੇ ਵਯੋ ਧਾਤ੍
ਹੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲੈ ਚਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਤਿ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋ; ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਸਲਾਘੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਯਦਾਪੋ ਅਦृਸ਼੍ਰਮਾਯਤੀਰ੍ਘृਤਂ ਪਯਾਂਸਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀਰ੍ਮਧੂਨਿ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਨਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਸੁषੁਤਂ ਭਰਨ੍ਤੀਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਯਾਜਕਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਮਾ ਅਗ੍ਮਨ੍ਰੇਵਤੀਰ੍ਜੀਵਧਨ੍ਯਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਸਾਦਯਤਾ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਧਤ੍ਤਨ ਸੋਮ੍ਯਾਸੋऽਪਾਂ ਨਪ੍ਤ੍ਰਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾਸ ਏਨਾਃ
ਹੁਣ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਿਤਰੋ। ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।
ਆਗ੍ਮਨ੍ਨਾਪ ਉਸ਼ਤੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਨ੍ਯਧ੍ਵਰੇ ਅਸਦਨ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤੀਃ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਸੁਨੁਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਮਭੂਦੁ ਵਃ ਸੁਸ਼ਕਾ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਵਾਨ-ਪਸੰਦ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਹੋਈ।
ਆ ਨੋ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਵੇਤੁ ਸ਼ਂਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਸ੍ਤੁਰੈਰਵਸੇ ਯਜਤ੍ਰਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਵਯਂ ਸੁषਖਾਯੋ ਭਵੇਮ ਤਰਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਸ੍ਯਾਮ
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਬਣੀਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਪਰਿ ਚਿਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਮਮਨ੍ਯਾਦृਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸੇਤ੍ । ਉਤ ਸ੍ਵੇਨ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਸਂ ਵਦੇਤ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨਸਾ ਜਗृਭ੍ਯਾਤ੍
ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਲੱਭੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਫੜੇ।
ਅਧਾਯਿ ਧੀਤਿਰਸਸृਗ੍ਰਮਂਸ਼ਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਦਸ੍ਮਮੁਪ ਯਨ੍ਤ੍ਯੂਮਾਃ । ਅਭ੍ਯਾਨਸ਼੍ਮ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂषਂ ਨਵੇਦਸੋ ਅਮृਤਾਨਾਮਭੂਮ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਚਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਵਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ। ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਕਨ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਪਤਿਰ੍ਦਮੂਨਾ ਯਸ੍ਮਾ ਉ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਜਜਾਨ । ਭਗੋ ਵਾ ਗੋਭਿਰਰ੍ਯਮੇਮਨਜ੍ਯਾਤ੍ਸੋ ਅਸ੍ਮੈ ਚਾਰੁਸ਼੍ਛਦਯਦੁਤ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਗ ਜਾਂ ਅਰਯਮਨ ਉਸ ਤੋਂ ਗਾਂ ਨਾ ਰੋਕਣ, ਉਹਨੂੰ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇ।
ਇਯਂ ਸਾ ਭੂਯਾ ਉषਸਾਮਿਵ ਕ੍ਸ਼ਾ ਯਦ੍ਧ ਕ੍ਸ਼ੁਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸਾ ਸਮਾਯਨ੍ । ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਜਰਿਤੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਆ ਨਃ ਸ਼ਗ੍ਮਾਸ ਉਪ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਗਾਇਕ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ।
ਅਸ੍ਯੇਦੇषਾ ਸੁਮਤਿਃ ਪਪ੍ਰਥਾਨਾਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਭੂਮਨਾ ਗੌਃ । ਅਸ੍ਯ ਸਨੀਲ਼ਾ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸਮਾਨ ਆ ਭਰਣੇ ਬਿਭ੍ਰਮਾਣਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਥੀ ਇਕੋ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਵਨਂ ਕ ਉ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ ਆਸ ਯਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਨਿष੍ਟਤਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਸਂਤਸ੍ਥਾਨੇ ਅਜਰੇ ਇਤਊਤੀ ਅਹਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸੋ ਜਰਨ੍ਤ
ਕਿਹੜਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣੇ? ਉਹ ਅਟੱਲ, ਨਾਸ-ਰਹਿਤ, ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਨੈਤਾਵਦੇਨਾ ਪਰੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾ ਸ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਤ੍ਵਚਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਕृਣੁਤ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍ਯਦੀਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਨ ਹਰਿਤੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ; ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਜੀਉਣ ਵਾਲੇ ਚਮੜੀ, ਛਾਣਣੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੇਗੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਤ੍ਯੇਤਿ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਮਿਹਂ ਨ ਵਾਤੋ ਵਿ ਹ ਵਾਤਿ ਭੂਮ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ਰ ਵਰੁਣੋ ਅਜ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨੇ ਨ ਵ੍ਯਸृष੍ਟ ਸ਼ੋਕਮ੍
ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਸ੍ਤਰੀਰ੍ਯਤ੍ਸੂਤ ਸਦ੍ਯੋ ਅਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵ੍ਯਥਿਰਵ੍ਯਥੀਃ ਕृਣੁਤ ਸ੍ਵਗੋਪਾ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਜਨਿष੍ਟ ਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਗੌਰ੍ਜਗਾਰ ਯਦ੍ਧ ਪृਚ੍ਛਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੰਝਦੀ ਹੈ ਜਦ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਉਤ ਕਣ੍ਵਂ ਨृषਦਃ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੁਰੁਤ ਸ਼੍ਯਾਵੋ ਧਨਮਾਦਤ੍ਤ ਵਾਜੀ । ਪ੍ਰ ਕृष੍ਣਾਯ ਰੁਸ਼ਦਪਿਨ੍ਵਤੋਧਰृਤਮਤ੍ਰ ਨਕਿਰਸ੍ਮਾ ਅਪੀਪੇਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਣਵ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਆਵੋ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਕਾਲੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਗ੍ਮਨ੍ਤਾ ਧਿਯਸਾਨਸ੍ਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿ ਵਰੇਭਿਰ੍ਵਰਾਁ ਅਭਿ षੁ ਪ੍ਰਸੀਦਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਉਭਯਂ ਜੁਜੋषਤਿ ਯਤ੍ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਬੁਬੋਧਤਿ
ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਮ-ਰਸ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਵੀਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਰੋਚਨਾ ਵਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਰਜਸਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ । ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮੁਹੁਰਧ੍ਵਰਾਁ ਉਪ ਤੇ ਸੁ ਵਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਗ੍ਵਨਾਁ ਅਰਾਧਸਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਵਾਲਾ। ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਣ।
ਤਦਿਨ੍ਮੇ ਛਨ੍ਤ੍ਸਦ੍ਵਪੁषੋ ਵਪੁष੍ਟਰਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਜ੍ਜਾਨਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰਧੀਯਤਿ । ਜਾਯਾ ਪਤਿਂ ਵਹਤਿ ਵਗ੍ਨੁਨਾ ਸੁਮਤ੍ਪੁਂਸ ਇਦ੍ਭਦ੍ਰੋ ਵਹਤੁਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤਦਿਤ੍ਸਧਸ੍ਥਮਭਿ ਚਾਰੁ ਦੀਧਯ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਛਾਸਨ੍ਵਹਤੁਂ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਮਾਤਾ ਯਨ੍ਮਨ੍ਤੁਰ੍ਯੂਥਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਭਿ ਵਾਣਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਧਾਤੁਰਿਜ੍ਜਨਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਜੋੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਝੁੰਡ ਦੀ ਮਾਂ, ਪੁਰਾਣੀ, ਸੱਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੋऽਚ੍ਛਾ ਰਿਰਿਚੇ ਦੇਵਯੁष੍ਪਦਮੇਕੋ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ । ਜਰਾ ਵਾ ਯੇष੍ਵਮृਤੇषੁ ਦਾਵਨੇ ਪਰਿ ਵ ਊਮੇਭ੍ਯਃ ਸਿਞ੍ਚਤਾ ਮਧੁ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਤੁਰਵਣੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਹਾਓ।
ਨਿਧੀਯਮਾਨਮਪਗੂਲ਼੍ਹਮਪ੍ਸੁ ਪ੍ਰ ਮੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਚਚਕ੍ਸ਼ ਤੇਨਾਹਮਗ੍ਨੇ ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟ ਆਗਾਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ; ਉਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦਂ ਹ੍ਯਪ੍ਰਾਟ੍ ਸ ਪ੍ਰੈਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਃ । ਏਤਦ੍ਵੈ ਭਦ੍ਰਮਨੁਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯੋਤ ਸ੍ਰੁਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤ੍ਯਞ੍ਜਸੀਨਾਮ੍
ਜੋ ਖੇਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਖੇਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੇਦੁ ਪ੍ਰਾਣੀਦਮਮਨ੍ਨਿਮਾਹਾਪੀਵृਤੋ ਅਧਯਨ੍ਮਾਤੁਰੂਧਃ । ਏਮੇਨਮਾਪ ਜਰਿਮਾ ਯੁਵਾਨਮਹੇਲ਼ਨ੍ਵਸੁਃ ਸੁਮਨਾ ਬਭੂਵ
ਅੱਜ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੁਆਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਧਾਪਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਿਲੋਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਹੁਣ ਥਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਭਦ੍ਰਾ ਕਲਸ਼ ਕ੍ਰਿਯਾਮ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਦਾਨ ਇਦ੍ਵੋ ਮਘਵਾਨਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਚ ਸੋਮੋ ਹृਦਿ ਯਂ ਬਿਭਰ੍ਮਿ
ਆਓ, ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰਵਣ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਈਏ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰ ਮਾ ਯੁਯੁਜ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਜਨਾਨਾਂ ਵਹਾਮਿ ਸ੍ਮ ਪੂषਣਮਨ੍ਤਰੇਣ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਧ ਮਾਮਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਦੁਃਸ਼ਾਸੁਰਾਗਾਦਿਤਿ ਘੋष ਆਸੀਤ੍
ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚਲਾਇਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏਂ; ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ ਸੀ।
ਸਂ ਮਾ ਤਪਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਰਿਵ ਪਰ੍ਸ਼ਵਃ । ਨਿ ਬਾਧਤੇ ਅਮਤਿਰ੍ਨਗ੍ਨਤਾ ਜਸੁਰ੍ਵੇਰ੍ਨ ਵੇਵੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੇ ਪੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਪਾਸਲੀਆਂ ਦੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੇਬਸੀ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਨੰਗਾਪਣ ਲੱਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਡਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਮੂषੋ ਨ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾ ਵ੍ਯਦਨ੍ਤਿ ਮਾਧ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਧਾ ਪਿਤੇਵ ਨੋ ਭਵ
ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਕਟਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿਹਰ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾ।