ਅਧਿ ਦ੍ਵਯੋਰਦਧਾ ਉਕ੍ਥ੍ਯਂ ਵਚੋ ਯਤਸ੍ਰੁਚਾ ਮਿਥੁਨਾ ਯਾ ਸਪਰ੍ਯਤਃ । ਅਸਂਯਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤੇ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਪੁष੍ਯਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ
ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਣੀ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਦੋ ਜਣੇ ਚਮਚਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਸੋਮ ਨਿਖੇੜਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੱਸਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਆਦਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਧਿਰੇ ਵਯ ਇਦ੍ਧਾਗ੍ਨਯਃ ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਯੇ ਸੁਕृਤ੍ਯਯਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਪਣੇਃ ਸਮਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਭੋਜਨਮਸ਼੍ਵਾਵਨ੍ਤਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਾ ਪਸ਼ੁਂ ਨਰਃ
ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਜੋ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਣੀਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਹੇ ਲੋਕੋ।
ਯਜ੍ਞੈਰਥਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਥਸ੍ਤਤੇ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵ੍ਰਤਪਾ ਵੇਨ ਆਜਨਿ । ਆ ਗਾ ਆਜਦੁਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਚਾ ਯਮਸ੍ਯ ਜਾਤਮਮृਤਂ ਯਜਾਮਹੇ
ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਹ ਚੱਲਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਸੂਰਜ, ਨਿਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਮਿਆ। ਕਾਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਗਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਜੰਮੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਪੂਜੀਏ।
ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਯ ਵृਜ੍ਯਤੇऽਰ੍ਕੋ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਾਘੋषਤੇ ਦਿਵਿ । ਗ੍ਰਾਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵਦਤਿ ਕਾਰੁਰੁਕ੍ਥ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭਿਪਿਤ੍ਵੇषੁ ਰਣ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਰਾਜ ਲਈ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਬਾਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਥਰ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਗਾਇਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ—ਉਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭੇਟਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸਾਵਿ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਧृष੍ਣਵਾ ਗਹਿ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਪृਣਕ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਰਜਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਭੈ—ਆ। ਆਕਾਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਧਰੀ ਵਹਤੋऽਪ੍ਰਤਿਧृष੍ਟਸ਼ਵਸਮ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤੀਰੁਪ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ।
ਆ ਤਿष੍ਠ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਰਥਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਹਰੀ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਸੁ ਤੇ ਮਨੋ ਗ੍ਰਾਵਾ ਕृਣੋਤੁ ਵਗ੍ਨੁਨਾ
ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ; ਪੱਥਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ।
ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਂ ਪਿਬ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਭ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਧਾਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ
ਇਹ ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਅਮਰ ਆਨੰਦ। ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਨੂਨਮਰ੍ਚਤੋਕ੍ਥਾਨਿ ਚ ਬ੍ਰਵੀਤਨ । ਸੁਤਾ ਅਮਤ੍ਸੁਰਿਨ੍ਦਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨਮਸ੍ਯਤਾ ਸਹਃ
ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਓ। ਜੋ ਰਸ ਭਰਿਆ ਸੋਮ ਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਦ੍ਰਥੀਤਰੋ ਹਰੀ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਚ੍ਛਸੇ । ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਾਨੁ ਮਜ੍ਮਨਾ ਨਕਿਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵ ਆਨਸ਼ੇ
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਉਹ ਇਕਲਾ ਹੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਦਾ ਮਰ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ । ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਸੁਣੇਗਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੋੜਵੰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆਵਿਵਾਸਤਿ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ
ਜੋ ਵੀ, ਕਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਦੋਰਿਤ੍ਥਾ ਵਿषੂਵਤੋ ਮਧ੍ਵਃ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਗੌਰ੍ਯਃ । ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਯਾਵਰੀਰ੍ਵृष੍ਣਾ ਮਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਸੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵਹਿੰਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਪृਸ਼ਨਾਯੁਵਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੇਨਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਾਯਕਂ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਜਲੀ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਨਮਸਾ ਸਹਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਸ਼੍ਚਿਰੇ ਪੁਰੂਣਿ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ ਵਸ੍ਵੀਰਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਬੁਧਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਤਾਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਧੀਚੋ ਅਸ੍ਥਭਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਃ । ਜਘਾਨ ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਨੌਂਵੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛਿਰਃ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਪਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਿਦਚ੍ਛਰ੍ਯਣਾਵਤਿ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਹ ਗੋਰਮਨ੍ਵਤ ਨਾਮ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਪੀਚ੍ਯਮ੍ । ਇਤ੍ਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਗृਹੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ।
ਕੋ ਅਦ੍ਯ ਯੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਧੁਰਿ ਗਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਮੀਵਤੋ ਭਾਮਿਨੋ ਦੁਰ੍ਹृਣਾਯੂਨ੍ । ਆਸਨ੍ਨਿषੂਨ੍ਹृਤ੍ਸ੍ਵਸੋ ਮਯੋਭੂਨ੍ਯ ਏषਾਂ ਭृਤ੍ਯਾਮृਣਧਤ੍ਸ ਜੀਵਾਤ੍
ਅੱਜ ਕੌਣ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕ ਈषਤੇ ਤੁਜ੍ਯਤੇ ਕੋ ਬਿਭਾਯ ਕੋ ਮਂਸਤੇ ਸਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੋ ਅਨ੍ਤਿ । ਕਸ੍ਤੋਕਾਯ ਕ ਇਭਾਯੋਤ ਰਾਯੇऽਧਿ ਬ੍ਰਵਤ੍ਤਨ੍ਵੇ ਕੋ ਜਨਾਯ
ਕੌਣ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕੌਣ ਨੇੜੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਵੰਸ਼ ਲਈ, ਕੌਣ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕੌਣ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਐਲਾਨ ਕਰੇਗਾ?
ਕੋ ਅਗ੍ਨਿਮੀਟ੍ਟੇ ਹਵਿषਾ ਘृਤੇਨ ਸ੍ਰੁਚਾ ਯਜਾਤਾ ऋਤੁਭਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵੇਭਿਃ । ਕਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾ ਆ ਵਹਾਨਾਸ਼ੁ ਹੋਮ ਕੋ ਮਂਸਤੇ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਃ ਸੁਦੇਵਃ
ਕੌਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਘੀ, ਚਮਚ ਤੇ ਨਿਯਤ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਿषੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਮਘਵਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਮਰ੍ਡਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਤੇ ਰਾਧਾਂਸਿ ਮਾ ਤ ਊਤਯੋ ਵਸੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਕਦਾ ਚਨਾ ਦਭਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਨ ਉਪਮਿਮੀਹਿ ਮਾਨੁष ਵਸੂਨਿ ਚਰ੍षਣਿਭ੍ਯ ਆ
ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਣ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤੇ ਜਨਯੋ ਨ ਸਪ੍ਤਯੋ ਯਾਮਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨਵਃ ਸੁਦਂਸਸਃ । ਰੋਦਸੀ ਹਿ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਵृਧੇ ਮਦਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾ ਵਿਦਥੇषੁ ਘृष੍ਵਯਃ
ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਾਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ।
ਤ ਉਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸੋ ਮਹਿਮਾਨਮਾਸ਼ਤ ਦਿਵਿ ਰੁਦ੍ਰਾਸੋ ਅਧਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਦਃ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਦਧਿਰੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ
ਉਹ ਜੋ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ। ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੀਤ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਿੱਟੀ ਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਗੋਮਾਤਰੋ ਯਚ੍ਛੁਭਯਨ੍ਤੇ ਅਞ੍ਜਿਭਿਸ੍ਤਨੂषੁ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਦਧਿਰੇ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਃ । ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭਿਮਾਤਿਨਮਪ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨ੍ਯੇषਾਮਨੁ ਰੀਯਤੇ ਘृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਰੰਗ ਲਾ ਕੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਹਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੀ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯੇ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਸੁਮਖਾਸ ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤੋ ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਚਿਦੋਜਸਾ । ਮਨੋਜੁਵੋ ਯਨ੍ਮਰੁਤੋ ਰਥੇष੍ਵਾ ਵृषਵ੍ਰਾਤਾਸਃ ਪृषਤੀਰਯੁਗ੍ਧ੍ਵਮ੍
ਮਰੁਤ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਰੁਤ, ਤੁਸੀਂ ਚਿਤਕਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ।
ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਰਥੇषੁ ਪृषਤੀਰਯੁਗ੍ਧ੍ਵਂ ਵਾਜੇ ਅਦ੍ਰਿਂ ਮਰੁਤੋ ਰਂਹਯਨ੍ਤਃ । ਉਤਾਰੁषਸ੍ਯ ਵਿ ष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਾਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਮੇਵੋਦਭਿਰ੍ਵ੍ਯੁਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭੂਮ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚਿਤਕਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਮਰੁਤ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਆ ਵੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਯੋ ਰਘੁष੍ਯਦੋ ਰਘੁਪਤ੍ਵਾਨਃ ਪ੍ਰ ਜਿਗਾਤ ਬਾਹੁਭਿਃ । ਸੀਦਤਾ ਬਰ੍ਹਿਰੁਰੁ ਵਃ ਸਦਸ੍ਕृਤਂ ਮਾਦਯਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਮਰੁਤ, ਚੁਸਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੋ, ਮਰੁਤ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।