ਸ਼ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਂ ਜਗਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਲੋਗੇਨ ਵ੍ਯਭੇਦਮਾਰਾਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਿਦृਹਤੇ ਰਨ੍ਧਯਾਨਿ ਵਯਦ੍ਵਤ੍ਸੋ ਵृषਭਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਨਃ
ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਉਲਟ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਤਰਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੀ ਪੰਜੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਖਮੀ, ਮੈਂ ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਚੁੰਘਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਤ੍ਥਾ ਨਖਮਾ ਸਿषਾਯਾਵਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਪਦਂ ਨ ਸਿਂਹਃ । ਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਿषਸ੍ਤਰ੍ष੍ਯਾਵਾਨ੍ਗੋਧਾ ਤਸ੍ਮਾ ਅਯਥਂ ਕਰ੍षਦੇਤਤ੍
ਉਕਾਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਗ 'ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ। ਮਹਿਸ਼ ਵੀ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੌੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੋਧਾ ਇਸ ਲਈ ਇਹਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਗੋਧਾ ਅਯਥਂ ਕਰ੍षਦੇਤਦ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤਿਪੀਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ । ਸਿਮ ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋऽਵਸृष੍ਟਾਁ ਅਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਬਲਾਨਿ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ृਣਾਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗੋਧਾ ਇਹਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਵੱਛੇ ਵੀ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਛੁਟੇ, ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਆਪ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਸ਼ਮੀਭਿਃ ਸੁਸ਼ਮੀ ਅਭੂਵਨ੍ਯੇ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਤਨ੍ਵਃ ਸੋਮ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਨृਵਦ੍ਵਦਨ੍ਨੁਪ ਨੋ ਮਾਹਿ ਵਾਜਾਨ੍ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧਿषੇ ਨਾਮ ਵੀਰਃ
ਇਹ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਜਾਈ। ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ, ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਓ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਨੇ ਨ ਵਾ ਯੋ ਨ੍ਯਧਾਯਿ ਚਾਕਞ੍ਛੁਚਿਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੋ ਭੁਰਣਾਵਜੀਗਃ । ਯਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁਦਿਨੇषੁ ਹੋਤਾ ਨृਣਾਂ ਨਰ੍ਯੋ ਨृਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਧੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਉषਸਃ ਪ੍ਰਾਪਰਸ੍ਯਾ ਨृਤੌ ਸ੍ਯਾਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਮਾਵਹਨ੍ਨॄਨ੍ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਰਥੋ ਯੋ ਅਸਤ੍ਸਸਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀ ਭੋਰ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ।
ਕਸ੍ਤੇ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੁਰੋ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਵਿ ਧਾਵ । ਕਦ੍ਵਾਹੋ ਅਰ੍ਵਾਗੁਪ ਮਾ ਮਨੀषਾ ਆ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮੁਪਮਂ ਰਾਧੋ ਅਨ੍ਨੈਃ
ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਇੰਦਰ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ। ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਈ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਲਿਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਾਂ?
ਕਦੁ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਨॄਨ੍ਕਯਾ ਧਿਯਾ ਕਰਸੇ ਕਨ੍ਨ ਆਗਨ੍ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸਤ੍ਯ ਉਰੁਗਾਯ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਨ੍ਨੇ ਸਮਸ੍ਯ ਯਦਸਨ੍ਮਨੀषਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਚੌੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਖਾਣੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਰਯ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਨ ਪਾਰਂ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਜਨਿਧਾ ਇਵ ਗ੍ਮਨ੍ । ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੇ ਤੁਵਿਜਾਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਜ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਕੜੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਜਨ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਣੇ, ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰੇ ਨੁ ਤੇ ਸੁਮਿਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਜ੍ਮਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਵਰਾਯ ਤੇ ਘृਤਵਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮਨ੍ਭਵਨ੍ਤੁ ਪੀਤਯੇ ਮਧੂਨਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ। ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਘੀ ਵਾਲੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਤੇਰੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।
ਆ ਮਧ੍ਵੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਸਿਚਨ੍ਨਮਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਵਾਵृਧੇ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਭਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਪੂਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਨਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਃ ਸ੍ਵੋਜਾ ਆਸ੍ਮੈ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਰਥਂ ਨ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਿष੍ਠ ਯਂ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਚੋਦਯਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗਾਤੁਰੇਤ੍ਵਪੋ ਅਚ੍ਛਾ ਮਨਸੋ ਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਿ । ਮਹੀਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਸਿਂ ਪृਥੁਜ੍ਰਯਸੇ ਰੀਰਧਾ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਭਗਵਾਨਾਂ ਲਈ ਭਜਨ ਜਾਵੇ, ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਿਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਹਿ ਭੂਤਾਚ੍ਛਾਪ ਇਤੋਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਃ । ਅਵ ਯਾਸ਼੍ਚष੍ਟੇ ਅਰੁਣਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਮਾਸ੍ਯਧ੍ਵਮੂਰ੍ਮਿਮਦ੍ਯਾ ਸੁਹਸ੍ਤਾਃ
ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਓ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥੀਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਲਹਿਰ ਪਾ ਦਿਓ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋऽਪ ਇਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਹਵਿषਾ ਯਜਧ੍ਵਮ੍ । ਸ ਵੋ ਦਦਦੂਰ੍ਮਿਮਦ੍ਯਾ ਸੁਪੂਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੋਮਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਸੁਨੋਤ
ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ।
ਯੋ ਅਨਿਧ੍ਮੋ ਦੀਦਯਦਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ ਈਲ਼ਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਨ੍ਮਧੁਮਤੀਰਪੋ ਦਾ ਯਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਵृਧੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਇੰਧਨ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਯਾਭਿਃ ਸੋਮੋ ਮੋਦਤੇ ਹਰ੍षਤੇ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੀਭਿਰ੍ਯੁਵਤਿਭਿਰ੍ਨ ਮਰ੍ਯਃ । ਤਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਪੋ ਅਚ੍ਛਾ ਪਰੇਹਿ ਯਦਾਸਿਞ੍ਚਾ ਓषਧੀਭਿਃ ਪੁਨੀਤਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਯਾਜਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ।
ਏਵੇਦ੍ਯੂਨੇ ਯੁਵਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤ ਯਦੀਮੁਸ਼ਨ੍ਨੁਸ਼ਤੀਰੇਤ੍ਯਚ੍ਛ । ਸਂ ਜਾਨਤੇ ਮਨਸਾ ਸਂ ਚਿਕਿਤ੍ਰੇऽਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਧਿषਣਾਪਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਃ
ਇੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਯਾਜਕੋ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ।
ਯੋ ਵੋ ਵृਤਾਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਦੁ ਲੋਕਂ ਯੋ ਵੋ ਮਹ੍ਯਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਮੁਞ੍ਚਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮੂਰ੍ਮਿਂ ਦੇਵਮਾਦਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਤਨਾਪਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਦ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ, ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਪਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮੈ ਹਿਨੋਤ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮੂਰ੍ਮਿਂ ਗਰ੍ਭੋ ਯੋ ਵਃ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਧ੍ਵ ਉਤ੍ਸਃ । ਘृਤਪृष੍ਠਮੀਡ੍ਯਮਧ੍ਵਰੇष੍ਵਾਪੋ ਰੇਵਤੀਃ ਸ਼ृਣੁਤਾ ਹਵਂ ਮੇ
ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਦਾ ਸਰੋਤ। ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ।
ਤਂ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਤ੍ਸਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਮੂਰ੍ਮਿਂ ਪ੍ਰ ਹੇਤ ਯ ਉਭੇ ਇਯਰ੍ਤਿ । ਮਦਚ੍ਯੁਤਮੌਸ਼ਾਨਂ ਨਭੋਜਾਂ ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਤਨ੍ਤੁਂ ਵਿਚਰਨ੍ਤਮੁਤ੍ਸਮ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਇੰਦਰ-ਪਾਨ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ, ਹੇ ਦਰਿਆਵੋ, ਚਲਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ—ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਰੋਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੀ।
ਆਵਰ੍ਵृਤਤੀਰਧ ਨੁ ਦ੍ਵਿਧਾਰਾ ਗੋषੁਯੁਧੋ ਨ ਨਿਯਵਂ ਚਰਨ੍ਤੀਃ । ऋषੇ ਜਨਿਤ੍ਰੀਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਰਪੋ ਵਨ੍ਦਸ੍ਵ ਸਵृਧਃ ਸਯੋਨੀਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਦੋ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿੜੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ—ਹੇ ਦਰਿਆਵੋ, ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਜੋ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ।
ਹਿਨੋਤਾ ਨੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ ਹਿਨੋਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਗੇ ਵਿ ष੍ਯਧ੍ਵਮੂਧਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਵਰੀਰ੍ਭੂਤਨਾਸ੍ਮਭ੍ਯਮਾਪਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪਾ ਦਿਓ। ਸੱਚ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ।
ਆਪੋ ਰੇਵਤੀਃ ਕ੍ਸ਼ਯਥਾ ਹਿ ਵਸ੍ਵਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਬਿਭृਥਾਮृਤਂ ਚ । ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਦ੍ਗृਣਤੇ ਵਯੋ ਧਾਤ੍
ਹੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲੈ ਚਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਤਿ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋ; ਸਰਸਵਤੀ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਸਲਾਘੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਯਦਾਪੋ ਅਦृਸ਼੍ਰਮਾਯਤੀਰ੍ਘृਤਂ ਪਯਾਂਸਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀਰ੍ਮਧੂਨਿ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਨਸਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਂ ਸੁषੁਤਂ ਭਰਨ੍ਤੀਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਘੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਯਾਜਕਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਮਾ ਅਗ੍ਮਨ੍ਰੇਵਤੀਰ੍ਜੀਵਧਨ੍ਯਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਸਾਦਯਤਾ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਧਤ੍ਤਨ ਸੋਮ੍ਯਾਸੋऽਪਾਂ ਨਪ੍ਤ੍ਰਾ ਸਂਵਿਦਾਨਾਸ ਏਨਾਃ
ਹੁਣ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਿਤਰੋ। ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।
ਆਗ੍ਮਨ੍ਨਾਪ ਉਸ਼ਤੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਨ੍ਯਧ੍ਵਰੇ ਅਸਦਨ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤੀਃ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਃ ਸੁਨੁਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਮਭੂਦੁ ਵਃ ਸੁਸ਼ਕਾ ਦੇਵਯਜ੍ਯਾ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਵਾਨ-ਪਸੰਦ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਹੋਈ।
ਆ ਨੋ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਵੇਤੁ ਸ਼ਂਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਸ੍ਤੁਰੈਰਵਸੇ ਯਜਤ੍ਰਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਵਯਂ ਸੁषਖਾਯੋ ਭਵੇਮ ਤਰਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਸ੍ਯਾਮ
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਬਣੀਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਪਰਿ ਚਿਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਮਮਨ੍ਯਾਦृਤਸ੍ਯ ਪਥਾ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸੇਤ੍ । ਉਤ ਸ੍ਵੇਨ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਸਂ ਵਦੇਤ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨਸਾ ਜਗृਭ੍ਯਾਤ੍
ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਲੱਭੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਫੜੇ।
ਅਧਾਯਿ ਧੀਤਿਰਸਸृਗ੍ਰਮਂਸ਼ਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਦਸ੍ਮਮੁਪ ਯਨ੍ਤ੍ਯੂਮਾਃ । ਅਭ੍ਯਾਨਸ਼੍ਮ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂषਂ ਨਵੇਦਸੋ ਅਮृਤਾਨਾਮਭੂਮ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਚਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਵਾਨ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ। ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।