ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਾਦੇषਾਮੁਪਰਾ ਉਦਾਯਨ੍ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਪਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮਨੂਪਾ ਦ੍ਵਾ ਬृਬੂਕਂ ਵਹਤਃ ਪੁਰੀषਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਤਿੰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਲਦਲ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗੋਬਰ ਲੱਦਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤੇ ਜੀਵਾਤੁਰੁਤ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾ ਸ੍ਮੈਤਾਦृਗਪ ਗੂਹਃ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਆਵਿਃ ਸ੍ਵਃ ਕृਣੁਤੇ ਗੂਹਤੇ ਬੁਸਂ ਸ ਪਾਦੁਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਿਜੋ ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਣ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਵਰਗੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਨਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਅਰਿਰਾਜਗਾਮ ਮਮੇਦਹ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਨਾ ਜਗਾਮ । ਜਕ੍ਸ਼ੀਯਾਦ੍ਧਾਨਾ ਉਤ ਸੋਮਂ ਪਪੀਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼ਿਤਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤਂ ਜਗਾਯਾਤ੍
ਹਰ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸੱਸ-ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਸੋਮ ਪੀਵੇ; ਪੂਰਾ ਖਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ।
ਸ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵृषਭਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇष੍ਵੇਨਂ ਵृਜਨੇषੁ ਪਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਤਸੋਮਃ ਪृਣਾਤਿ
ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਸਾਂਡ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰਿਣਾ ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਯਾਨ੍ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਾਨ੍ਪਿਬਸਿ ਤ੍ਵਮੇषਾਮ੍ । ਪਚਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵृषਭਾਁ ਅਤ੍ਸਿ ਤੇषਾਂ ਪृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਹੂਯਮਾਨਃ
ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਸੁ ਮੇ ਜਰਿਤਰਾ ਚਿਕਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਸ਼ਾਪਂ ਨਦ੍ਯੋ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਲੋਪਾਸ਼ਃ ਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਤ੍ਸਾਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਵਰਾਹਂ ਨਿਰਤਕ੍ਤ ਕਕ੍ਸ਼ਾਤ੍
ਇਹ, ਗਾਇਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ: ਨਦੀਆਂ ਉਲਟ ਵਹਿੰਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੇੜੀਆਂ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੱਛੀਆਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੋਂ, ਗਿੱਦੜ ਸੂਅਰ ਤੋਂ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਖੋਹ ਤੋਂ।
ਕਥਾ ਤ ਏਤਦਹਮਾ ਚਿਕੇਤਂ ਗृਤ੍ਸਸ੍ਯ ਪਾਕਸ੍ਤਵਸੋ ਮਨੀषਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤੁਥਾ ਵਿ ਵੋਚੋ ਯਮਰ੍ਧਂ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯਾ ਧੂਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗ੍ਰਿਤਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਬੁਧੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀ? ਤੂੰ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦੱਸ, ਦਾਨੀ, ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਤਵਸਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਬृਹਤ ਉਤ੍ਤਰਾ ਧੂਃ । ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਾਮਿ ਸਾਕਮਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਹਿ ਮਾ ਜਨਿਤਾ ਜਜਾਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਜਣਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿੱਤ ਜਣਿਆ ਹੈ।
ਏਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਤਵਸਂ ਜਜ੍ਞੁਰੁਗ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਨ੍ਕਰ੍ਮਨ੍ਵृषਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਵਧੀਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋऽਪ ਵ੍ਰਜਂ ਮਹਿਨਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ, ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਲਈ ਪਿੰਜਰਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਦੇਵਾਸ ਆਯਨ੍ਪਰਸ਼ੂਁਰਬਿਭ੍ਰਨ੍ਵਨਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਭਿ ਵਿਡ੍ਭਿਰਾਯਨ੍ । ਨਿ ਸੁਦ੍ਰ੍ਵਂ ਦਧਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸੁ ਯਤ੍ਰਾ ਕृਪੀਟਮਨੁ ਤਦ੍ਦਹਨ੍ਤਿ
ਦੇਵਤਾ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੰਗਲ ਕੱਟਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ, ਪੱਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਂ ਜਗਾਰਾਦ੍ਰਿਂ ਲੋਗੇਨ ਵ੍ਯਭੇਦਮਾਰਾਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਿਦृਹਤੇ ਰਨ੍ਧਯਾਨਿ ਵਯਦ੍ਵਤ੍ਸੋ ਵृषਭਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਨਃ
ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਉਲਟ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਤਰਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੀ ਪੰਜੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਖਮੀ, ਮੈਂ ਛੇਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਚੁੰਘਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਤ੍ਥਾ ਨਖਮਾ ਸਿषਾਯਾਵਰੁਦ੍ਧਃ ਪਰਿਪਦਂ ਨ ਸਿਂਹਃ । ਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਿषਸ੍ਤਰ੍ष੍ਯਾਵਾਨ੍ਗੋਧਾ ਤਸ੍ਮਾ ਅਯਥਂ ਕਰ੍षਦੇਤਤ੍
ਉਕਾਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਤੇਜ਼ ਕੀਤੇ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਗ 'ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ। ਮਹਿਸ਼ ਵੀ, ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੌੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੋਧਾ ਇਸ ਲਈ ਇਹਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਗੋਧਾ ਅਯਥਂ ਕਰ੍षਦੇਤਦ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਤਿਪੀਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ । ਸਿਮ ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋऽਵਸृष੍ਟਾਁ ਅਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਬਲਾਨਿ ਤਨ੍ਵਃ ਸ਼ृਣਾਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਗੋਧਾ ਇਹਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਵੱਛੇ ਵੀ, ਬਲਦ ਤੋਂ ਛੁਟੇ, ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਆਪ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਸ਼ਮੀਭਿਃ ਸੁਸ਼ਮੀ ਅਭੂਵਨ੍ਯੇ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਤਨ੍ਵਃ ਸੋਮ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਨृਵਦ੍ਵਦਨ੍ਨੁਪ ਨੋ ਮਾਹਿ ਵਾਜਾਨ੍ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧਿषੇ ਨਾਮ ਵੀਰਃ
ਇਹ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਜਾਈ। ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦੇ, ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਓ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਵੀਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਨੇ ਨ ਵਾ ਯੋ ਨ੍ਯਧਾਯਿ ਚਾਕਞ੍ਛੁਚਿਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮੋ ਭੁਰਣਾਵਜੀਗਃ । ਯਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰੁਦਿਨੇषੁ ਹੋਤਾ ਨृਣਾਂ ਨਰ੍ਯੋ ਨृਤਮਃ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵਧੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਉषਸਃ ਪ੍ਰਾਪਰਸ੍ਯਾ ਨृਤੌ ਸ੍ਯਾਮ ਨृਤਮਸ੍ਯ ਨृਣਾਮ੍ । ਅਨੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ਤਮਾਵਹਨ੍ਨॄਨ੍ਕੁਤ੍ਸੇਨ ਰਥੋ ਯੋ ਅਸਤ੍ਸਸਵਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੀ ਭੋਰ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਚ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸੌ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ।
ਕਸ੍ਤੇ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭੂਦ੍ਦੁਰੋ ਗਿਰੋ ਅਭ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਵਿ ਧਾਵ । ਕਦ੍ਵਾਹੋ ਅਰ੍ਵਾਗੁਪ ਮਾ ਮਨੀषਾ ਆ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾਮੁਪਮਂ ਰਾਧੋ ਅਨ੍ਨੈਃ
ਤੇਰਾ ਕਿਹੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਇੰਦਰ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ? ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ। ਕਿਹੜਾ ਸਹਾਈ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਲਿਆਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਾਂ?
ਕਦੁ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਨॄਨ੍ਕਯਾ ਧਿਯਾ ਕਰਸੇ ਕਨ੍ਨ ਆਗਨ੍ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸਤ੍ਯ ਉਰੁਗਾਯ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਨ੍ਨੇ ਸਮਸ੍ਯ ਯਦਸਨ੍ਮਨੀषਾਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਚੌੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਖਾਣੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਰਯ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਨ ਪਾਰਂ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਜਨਿਧਾ ਇਵ ਗ੍ਮਨ੍ । ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਤੇ ਤੁਵਿਜਾਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਨਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਜ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਕੜੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਜਨ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜਣੇ, ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰੇ ਨੁ ਤੇ ਸੁਮਿਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀ ਦ੍ਯੌਰ੍ਮਜ੍ਮਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਵਰਾਯ ਤੇ ਘृਤਵਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮਨ੍ਭਵਨ੍ਤੁ ਪੀਤਯੇ ਮਧੂਨਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ। ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਘੀ ਵਾਲੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨ ਤੇਰੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ।
ਆ ਮਧ੍ਵੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਸਿਚਨ੍ਨਮਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਰਾਧਾਃ । ਸ ਵਾਵृਧੇ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਭਿ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਯਃ ਪੌਂਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਪੂਰੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਨਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਃ ਸ੍ਵੋਜਾ ਆਸ੍ਮੈ ਯਤਨ੍ਤੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਰਥਂ ਨ ਪृਤਨਾਸੁ ਤਿष੍ਠ ਯਂ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਮਤ੍ਯਾ ਚੋਦਯਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗਾਤੁਰੇਤ੍ਵਪੋ ਅਚ੍ਛਾ ਮਨਸੋ ਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਿ । ਮਹੀਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਸਿਂ ਪृਥੁਜ੍ਰਯਸੇ ਰੀਰਧਾ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਭਗਵਾਨਾਂ ਲਈ ਭਜਨ ਜਾਵੇ, ਮਨ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਿਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਦੇ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਹਿ ਭੂਤਾਚ੍ਛਾਪ ਇਤੋਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਃ । ਅਵ ਯਾਸ਼੍ਚष੍ਟੇ ਅਰੁਣਃ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤਮਾਸ੍ਯਧ੍ਵਮੂਰ੍ਮਿਮਦ੍ਯਾ ਸੁਹਸ੍ਤਾਃ
ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਓ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਥੀਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਲਹਿਰ ਪਾ ਦਿਓ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋऽਪ ਇਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਹਵਿषਾ ਯਜਧ੍ਵਮ੍ । ਸ ਵੋ ਦਦਦੂਰ੍ਮਿਮਦ੍ਯਾ ਸੁਪੂਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸੋਮਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਸੁਨੋਤ
ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਝਾਗ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ।
ਯੋ ਅਨਿਧ੍ਮੋ ਦੀਦਯਦਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ ਈਲ਼ਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇषੁ । ਅਪਾਂ ਨਪਾਨ੍ਮਧੁਮਤੀਰਪੋ ਦਾ ਯਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਵृਧੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਇੰਧਨ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਯਾਭਿਃ ਸੋਮੋ ਮੋਦਤੇ ਹਰ੍षਤੇ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣੀਭਿਰ੍ਯੁਵਤਿਭਿਰ੍ਨ ਮਰ੍ਯਃ । ਤਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਪੋ ਅਚ੍ਛਾ ਪਰੇਹਿ ਯਦਾਸਿਞ੍ਚਾ ਓषਧੀਭਿਃ ਪੁਨੀਤਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਯਾਜਕ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੇਰੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਇਆ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ।
ਏਵੇਦ੍ਯੂਨੇ ਯੁਵਤਯੋ ਨਮਨ੍ਤ ਯਦੀਮੁਸ਼ਨ੍ਨੁਸ਼ਤੀਰੇਤ੍ਯਚ੍ਛ । ਸਂ ਜਾਨਤੇ ਮਨਸਾ ਸਂ ਚਿਕਿਤ੍ਰੇऽਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਧਿषਣਾਪਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਃ
ਇੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਹੇ ਯਾਜਕੋ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ।
ਯੋ ਵੋ ਵृਤਾਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਦੁ ਲੋਕਂ ਯੋ ਵੋ ਮਹ੍ਯਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਮੁਞ੍ਚਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮੂਰ੍ਮਿਂ ਦੇਵਮਾਦਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਤਨਾਪਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੰਦ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ, ਦਿਵਤਾ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਪਾ ਦਿਓ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮੈ ਹਿਨੋਤ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮੂਰ੍ਮਿਂ ਗਰ੍ਭੋ ਯੋ ਵਃ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਮਧ੍ਵ ਉਤ੍ਸਃ । ਘृਤਪृष੍ਠਮੀਡ੍ਯਮਧ੍ਵਰੇष੍ਵਾਪੋ ਰੇਵਤੀਃ ਸ਼ृਣੁਤਾ ਹਵਂ ਮੇ
ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਦਾ ਸਰੋਤ। ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਾਘਾ ਯੋਗ ਪਾਣੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ।