ਨਾਹਂ ਤਂ ਵੇਦ ਯ ਇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ਯਦੇਵਯੂਨ੍ਸਮਰਣੇ ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍ । ਯਦਾਵਾਖ੍ਯਤ੍ਸਮਰਣਮृਘਾਵਦਾਦਿਦ੍ਧ ਮੇ ਵृषਭਾ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਲਦ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਜ੍ਞਾਤੇषੁ ਵृਜਨੇष੍ਵਾਸਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸਤੋ ਮਘਵਾਨੋ ਮ ਆਸਨ੍ । ਜਿਨਾਮਿ ਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮ ਆ ਸਨ੍ਤਮਾਭੁਂ ਪ੍ਰ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਪਾਦਗृਹ੍ਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣ ਵਸਿਆਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਮੈਂ ਜਿੱਤਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ।
ਨ ਵਾ ਉ ਮਾਂ ਵृਜਨੇ ਵਾਰਯਨ੍ਤੇ ਨ ਪਰ੍ਵਤਾਸੋ ਯਦਹਂ ਮਨਸ੍ਯੇ । ਮਮ ਸ੍ਵਨਾਤ੍ਕृਧੁਕਰ੍ਣੋ ਭਯਾਤ ਏਵੇਦਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ਕਿਰਣਃ ਸਮੇਜਾਤ੍
ਨਾ ਵਸਿਆਂ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਕੰਪਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨ੍ਨ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ृਤਪਾਁ ਅਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਬਾਹੁਕ੍ਸ਼ਦਃ ਸ਼ਰਵੇ ਪਤ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ । ਘृषੁਂ ਵਾ ਯੇ ਨਿਨਿਦੁਃ ਸਖਾਯਮਧ੍ਯੂ ਨ੍ਵੇषੁ ਪਵਯੋ ਵਵृਤ੍ਯੁਃ
ਇੱਥੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੂਰ੍ਵੌਕ੍ਸ਼ੀਰ੍ਵ੍ਯੁ ਆਯੁਰਾਨਡ੍ਦਰ੍षਨ੍ਨੁ ਪੂਰ੍ਵੋ ਅਪਰੋ ਨੁ ਦਰ੍षਤ੍ । ਦ੍ਵੇ ਪਵਸ੍ਤੇ ਪਰਿ ਤਂ ਨ ਭੂਤੋ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਪਾਰੇ ਰਜਸੋ ਵਿਵੇष
ਬਲਦ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਦਿੱਖ ਪਏ ਹਨ। ਦੋ ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਗਾਵੋ ਯਵਂ ਪ੍ਰਯੁਤਾ ਅਰ੍ਯੋ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਾ ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਸਹਗੋਪਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਃ । ਹਵਾ ਇਦਰ੍ਯੋ ਅਭਿਤਃ ਸਮਾਯਨ੍ਕਿਯਦਾਸੁ ਸ੍ਵਪਤਿਸ਼੍ਛਨ੍ਦਯਾਤੇ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਲਈ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਰੀਆਂ ਨੇ ਗਿਣੀਆਂ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਆਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੁਤਾਬਕ ਕਿੰਨੀਆਂ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਸਂ ਯਦ੍ਵਯਂ ਯਵਸਾਦੋ ਜਨਾਨਾਮਹਂ ਯਵਾਦ ਉਰ੍ਵਜ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਯੁਕ੍ਤੋऽਵਸਾਤਾਰਮਿਚ੍ਛਾਦਥੋ ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਨਜਦ੍ਵਵਨ੍ਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜੌ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜੌ ਅੰਦਰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਓਹਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਜੋ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਨਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੇਦੁ ਮੇ ਮਂਸਸੇ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਪਾਚ੍ਚ ਯਚ੍ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍ਸਂਸृਜਾਨਿ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯੋ ਅਤ੍ਰ ਵृषਣਂ ਪृਤਨ੍ਯਾਦਯੁਦ੍ਧੋ ਅਸ੍ਯ ਵਿ ਭਜਾਨਿ ਵੇਦਃ
ਇੱਥੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡਣਾ।
ਯਸ੍ਯਾਨਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਹਿਤਾ ਜਾਤ੍ਵਾਸ ਕਸ੍ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਭਿ ਮਨ੍ਯਾਤੇ ਅਨ੍ਧਾਮ੍ । ਕਤਰੋ ਮੇਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਂ ਮੁਚਾਤੇ ਯ ਈਂ ਵਹਾਤੇ ਯ ਈਂ ਵਾ ਵਰੇਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਧੀ ਜੂਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਨਮੀ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਕੌਣ ਅੰਨ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇਗਾ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਖੋਲ੍ਹੇਗਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ?
ਕਿਯਤੀ ਯੋषਾ ਮਰ੍ਯਤੋ ਵਧੂਯੋਃ ਪਰਿਪ੍ਰੀਤਾ ਪਨ੍ਯਸਾ ਵਾਰ੍ਯੇਣ । ਭਦ੍ਰਾ ਵਧੂਰ੍ਭਵਤਿ ਯਤ੍ਸੁਪੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਨੁਤੇ ਜਨੇ ਚਿਤ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਵਧੀਆ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵਧੂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਤੋ ਜਗਾਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਤ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਾ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਦਧੌ ਵਰੂਥਮ੍ । ਆਸੀਨ ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਮੁਪਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤਿ ਨ੍ਯਙ੍ਙੁਤ੍ਤਾਨਾਮਨ੍ਵੇਤਿ ਭੂਮਿਮ੍
ਕੁੰਬੀ ਜਾਗ ਪਈ, ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਢਾਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਧਾ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਸਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਬृਹਨ੍ਨਚ੍ਛਾਯੋ ਅਪਲਾਸ਼ੋ ਅਰ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਮਾਤਾ ਵਿषਿਤੋ ਅਤ੍ਤਿ ਗਰ੍ਭਃ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਵਤ੍ਸਂ ਰਿਹਤੀ ਮਿਮਾਯ ਕਯਾ ਭੁਵਾ ਨਿ ਦਧੇ ਧੇਨੁਰੂਧਃ
ਵੱਡਾ ਛਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨੇੜੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਮਾਂ, ਛੇਦੀ ਹੋਈ, ਗਰਭ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ, ਗਾਂ, ਵੱਛਾ ਮਾਪਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਗਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ?
ਸਪ੍ਤ ਵੀਰਾਸੋ ਅਧਰਾਦੁਦਾਯਨ੍ਨष੍ਟੋਤ੍ਤਰਾਤ੍ਤਾਤ੍ਸਮਜਗ੍ਮਿਰਨ੍ਤੇ । ਨਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤਾਤ੍ਸ੍ਥਿਵਿਮਨ੍ਤ ਆਯਨ੍ਦਸ਼ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਾਨੁ ਵਿ ਤਿਰਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਨਃ
ਸੱਤ ਵੀਰ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠੇ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ, ਅੰਤ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਨੌ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਖੜੇ ਹੋਏ ਆਏ; ਦਸ ਪੂਰਬ ਤੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮੇਕਂ ਕਪਿਲਂ ਸਮਾਨਂ ਤਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰਤਵੇ ਪਾਰ੍ਯਾਯ । ਗਰ੍ਭਂ ਮਾਤਾ ਸੁਧਿਤਂ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸ੍ਵਵੇਨਨ੍ਤਂ ਤੁषਯਨ੍ਤੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ
ਦਸ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪੀਲਾ ਤੇ ਆਮ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਰਭ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੀਵਾਨਂ ਮੇषਮਪਚਨ੍ਤ ਵੀਰਾ ਨ੍ਯੁਪ੍ਤਾ ਅਕ੍ਸ਼ਾ ਅਨੁ ਦੀਵ ਆਸਨ੍ । ਦ੍ਵਾ ਧਨੁਂ ਬृਹਤੀਮਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤਾ ਚਰਤਃ ਪੁਨਨ੍ਤਾ
ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਮੋਟਾ ਭੇੜ ਪਕਾਇਆ; ਪਾਸੇ ਪਏ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੈਠੇ। ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨਾਸੋ ਵਿष੍ਵਞ੍ਚ ਆਯਨ੍ਪਚਾਤਿ ਨੇਮੋ ਨਹਿ ਪਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਧਃ । ਅਯਂ ਮੇ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਤਦਾਹ ਦ੍ਰ੍ਵਨ੍ਨ ਇਦ੍ਵਨਵਤ੍ਸਰ੍ਪਿਰਨ੍ਨਃ
ਚੀਕਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਰਸੋਈਆ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪੱਖ ਦਾ ਅੱਧਾ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਚਲ ਪਏ।'
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਹਮਾਨਮਾਰਾਦਚਕ੍ਰਯਾ ਸ੍ਵਧਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ । ਸਿषਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਯੁਗਾ ਜਨਾਨਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਾ ਪ੍ਰਮਿਨਾਨੋ ਨਵੀਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਲੱਦ ਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੂਆ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ, ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਨਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਏਤੌ ਮੇ ਗਾਵੌ ਪ੍ਰਮਰਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤੌ ਮੋ षੁ ਪ੍ਰ ਸੇਧੀਰ੍ਮੁਹੁਰਿਨ੍ਮਮਨ੍ਧਿ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਵਿ ਨਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੂਰਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਕ ਉਪਰੋ ਬਭੂਵਾਨ੍
ਇਹ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਨਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਦੇਣ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਦਾਰ ਬਾਂਦਰ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਅਯਂ ਯੋ ਵਜ੍ਰਃ ਪੁਰੁਧਾ ਵਿਵृਤ੍ਤੋऽਵਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤਃ ਪੁਰੀषਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵ ਇਦੇਨਾ ਪਰੋ ਅਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਦਵ੍ਯਥੀ ਜਰਿਮਾਣਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਵਜਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਬਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਡਰ ਬਿਨਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਯਤਾ ਮੀਮਯਦ੍ਗੌਸ੍ਤਤੋ ਵਯਃ ਪ੍ਰ ਪਤਾਨ੍ਪੂਰੁषਾਦਃ । ਅਥੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਭਯਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨ੍ਵਦृषਯੇ ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਦਰਖ਼ਤ, ਗਾਂ ਮਾਪਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਡਰ ਜਾਵੇ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਓ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖੋ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਨੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਅਤਿष੍ਠਨ੍ਕृਨ੍ਤਤ੍ਰਾਦੇषਾਮੁਪਰਾ ਉਦਾਯਨ੍ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤਪਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮਨੂਪਾ ਦ੍ਵਾ ਬृਬੂਕਂ ਵਹਤਃ ਪੁਰੀषਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਤਿੰਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਲਦਲ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੋ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗੋਬਰ ਲੱਦਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤੇ ਜੀਵਾਤੁਰੁਤ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾ ਸ੍ਮੈਤਾਦृਗਪ ਗੂਹਃ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਆਵਿਃ ਸ੍ਵਃ ਕृਣੁਤੇ ਗੂਹਤੇ ਬੁਸਂ ਸ ਪਾਦੁਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਿਜੋ ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਣ। ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਵਰਗੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਨਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੋ ਅਰਿਰਾਜਗਾਮ ਮਮੇਦਹ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਨਾ ਜਗਾਮ । ਜਕ੍ਸ਼ੀਯਾਦ੍ਧਾਨਾ ਉਤ ਸੋਮਂ ਪਪੀਯਾਤ੍ਸ੍ਵਾਸ਼ਿਤਃ ਪੁਨਰਸ੍ਤਂ ਜਗਾਯਾਤ੍
ਹਰ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਸੱਸ-ਸੁਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਸੋਮ ਪੀਵੇ; ਪੂਰਾ ਖਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ।
ਸ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵृषਭਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਰ੍ष੍ਮਨ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਿਮਨ੍ਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇष੍ਵੇਨਂ ਵृਜਨੇषੁ ਪਾਮਿ ਯੋ ਮੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਤਸੋਮਃ ਪृਣਾਤਿ
ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਸਾਂਡ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰਿਣਾ ਤੇ ਮਨ੍ਦਿਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਯਾਨ੍ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਾਨ੍ਪਿਬਸਿ ਤ੍ਵਮੇषਾਮ੍ । ਪਚਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵृषਭਾਁ ਅਤ੍ਸਿ ਤੇषਾਂ ਪृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਹੂਯਮਾਨਃ
ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਸੁ ਮੇ ਜਰਿਤਰਾ ਚਿਕਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਸ਼ਾਪਂ ਨਦ੍ਯੋ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਲੋਪਾਸ਼ਃ ਸਿਂਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਤ੍ਸਾਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਵਰਾਹਂ ਨਿਰਤਕ੍ਤ ਕਕ੍ਸ਼ਾਤ੍
ਇਹ, ਗਾਇਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ: ਨਦੀਆਂ ਉਲਟ ਵਹਿੰਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੇੜੀਆਂ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੱਛੀਆਂ ਮਗਰਮੱਛ ਤੋਂ, ਗਿੱਦੜ ਸੂਅਰ ਤੋਂ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਖੋਹ ਤੋਂ।
ਕਥਾ ਤ ਏਤਦਹਮਾ ਚਿਕੇਤਂ ਗृਤ੍ਸਸ੍ਯ ਪਾਕਸ੍ਤਵਸੋ ਮਨੀषਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤੁਥਾ ਵਿ ਵੋਚੋ ਯਮਰ੍ਧਂ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯਾ ਧੂਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗ੍ਰਿਤਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਬੁਧੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣੀ? ਤੂੰ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਦੱਸ, ਦਾਨੀ, ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰੱਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਤਵਸਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਬृਹਤ ਉਤ੍ਤਰਾ ਧੂਃ । ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਾਮਿ ਸਾਕਮਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਹਿ ਮਾ ਜਨਿਤਾ ਜਜਾਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਜਣਨ ਵਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿੱਤ ਜਣਿਆ ਹੈ।
ਏਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਤਵਸਂ ਜਜ੍ਞੁਰੁਗ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮਨ੍ਕਰ੍ਮਨ੍ਵृषਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਵਧੀਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋऽਪ ਵ੍ਰਜਂ ਮਹਿਨਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ, ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਲਈ ਪਿੰਜਰਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਦੇਵਾਸ ਆਯਨ੍ਪਰਸ਼ੂਁਰਬਿਭ੍ਰਨ੍ਵਨਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਭਿ ਵਿਡ੍ਭਿਰਾਯਨ੍ । ਨਿ ਸੁਦ੍ਰ੍ਵਂ ਦਧਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸੁ ਯਤ੍ਰਾ ਕृਪੀਟਮਨੁ ਤਦ੍ਦਹਨ੍ਤਿ
ਦੇਵਤਾ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੰਗਲ ਕੱਟਦੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ, ਪੱਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।