ਪਰਿ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਦਧ ਊਰ੍ਜਾ ਘृਤੇਨ ਪਯਸਾ । ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਕੇ ਚ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ੍ਤੇ ਰਯ੍ਯਾ ਸਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੰਡੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਣ।
ਆ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ ਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ । ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯ ਏਨਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ
ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹੋ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਂਕਾਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ।
ਭਦ੍ਰਂ ਨੋ ਅਪਿ ਵਾਤਯ ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇ ਭੁਜਾਂ ਯਵਿष੍ਠਂ ਸ਼ਾਸਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰੀਤੁਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਰੇਨੀਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰੂਧਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹਮਦਰਦ ਹੈ, ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਮਾਸਾ ਕृਪਨੀਲ਼ਂ ਭਾਸਾਕੇਤੁਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ । ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਦਨ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਗਾਤੁਰੇਤਿ ਪ੍ਰ ਯਦਾਨਡ੍ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ । ਕਵਿਰਭ੍ਰਂ ਦੀਦ੍ਯਾਨਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜੁषਦ੍ਧਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵृਭ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ । ਮਿਨ੍ਵਨ੍ਸਦ੍ਮ ਪੁਰ ਏਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਆਵੇ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਹਵਿਰ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਦਸ੍ਯ ਗਾਤੁਰੇਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸ਼ੀਮਨ੍ਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭੇਟ-ਯਜਨ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਸਾਹਂ ਦੁਵ ਇषੇऽਗ੍ਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੇਵਸ੍ਯ । ਅਦ੍ਰੇਃ ਸੂਨੁਮਾਯੁਮਾਹੁਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਦਇਆਲੁ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨੂੰ ਪਥਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਯੇ ਕੇ ਚਾਸ੍ਮਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤੇ ਵਾਮ ਆ ਸ੍ਯੁਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹਣ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋऽਰੁषੋ ਯਾਮੋ ਅਸ੍ਯ ਬ੍ਰਧ੍ਨ ऋਜ੍ਰ ਉਤ ਸ਼ੋਣੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਾਨ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪਂ ਜਨਿਤਾ ਜਜਾਨ
ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਕਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਪੀਲੀ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਲਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ—ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਮਦੋ ਮਨੀषਾਮੂਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦਮृਤੇਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਗਿਰ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸੁਮਤੀਰਿਯਾਨ ਇषਮੂਰ੍ਜਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਾਃ
ਅੱਗੇ, ਅੱਗ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਝਾਅ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ; ਸਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਲਿਆਵੇ, ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਵਸੇਬਾ ਲਿਆਵੇ।
ਆਗ੍ਨਿਂ ਨ ਸ੍ਵਵृਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹੋਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਵृਣੀਮਹੇ । ਯਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿषੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਝਾਅ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅੱਗ ਜੀ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਯਜਨ ਲਈ, ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਤੇ ਸ੍ਵਾਭੁਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਾਧਸਃ । ਵੇਤਿ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸੇਚਨੀ ਵਿ ਵੋ ਮਦ ऋਜੀਤਿਰਗ੍ਨ ਆਹੁਤਿਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅੱਗ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ, ਭੇਟ ਲਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਣ ਆਸਤੇ ਜੁਹੂਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਤੀਰਿਵ । ਕृष੍ਣਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਧਿषੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਉਣ; ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਰੂਪਾਂ—ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਯਮਗ੍ਨੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਯਿਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਤਮਾ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਮਾ ਭਰਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਹੜੀ ਦੌਲਤ, ਅੱਗ ਜੀ, ਅਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਉ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਤੋ ਅਥਰ੍ਵਣਾ ਵਿਦਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ । ਭੁਵਦ੍ਦੂਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਮਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅੱਗ, ਅਥਰਵਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਧੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵੀਲ਼ਤੇऽਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਕਾਮ੍ਯਾ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅੱਗ ਜੀ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵृਤ੍ਵਿਜਂ ਚਾਰੁਮਗ੍ਨੇ ਨਿ षੇਦਿਰੇ । ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕਂ ਮਨੁषੋ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ, ਅੱਗ ਜੀ, ਪਿਆਰੇ ਰਿਤਵਿਜ ਵਜੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ; ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषੋਰੁ ਪ੍ਰਥਯਸੇ ਬृਹਤ੍ । ਅਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਵृषਾਯਸੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਸਿ ਜਾਮਿषੁ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਅ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਜਿਕਰ ਹੋਵੇ।
ਕੁਹ ਸ਼੍ਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਯ ਜਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ । ऋषੀਣਾਂ ਵਾ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਗੁਹਾ ਵਾ ਚਰ੍ਕृषੇ ਗਿਰਾ
ਇੰਦ੍ਰ ਕਿੱਥੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਕੀ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਕੀ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ ਜਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਤਵੇ ਵਜ੍ਰ੍ਯृਚੀषਮਃ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਯੋ ਜਨੇष੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਅਸਾਮ੍ਯਾ
ਇੱਥੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਮਹੋ ਯਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਵਸੋ ਅਸਾਮ੍ਯਾ ਮਹੋ ਨृਮ੍ਣਸ੍ਯ ਤੂਤੁਜਿਃ । ਭਰ੍ਤਾ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਧृष੍ਣੋਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯੁਜਾਨੋ ਅਸ਼੍ਵਾ ਵਾਤਸ੍ਯ ਧੁਨੀ ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਿਵਃ । ਸ੍ਯਨ੍ਤਾ ਪਥਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਸृਜਾਨ ਸ੍ਤੋष੍ਯਧ੍ਵਨਃ
ਪਵਨ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਰੱਬ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਾ ਚਿਦ੍ਵਾਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਗਾ ऋਜ੍ਰਾ ਤ੍ਮਨਾ ਵਹਧ੍ਯੈ । ਯਯੋਰ੍ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਨ੍ਤਾ ਨਕਿਰ੍ਵਿਦਾਯ੍ਯਃ
ਤੂੰ, ਪਵਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੱਬ, ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਨਾ ਤਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ, ਨਾ ਜਾਣਨ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਅਧ ਗ੍ਮਨ੍ਤੋਸ਼ਨਾ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਵਾਂ ਕਦਰ੍ਥਾ ਨ ਆ ਗृਹਮ੍ । ਆ ਜਗ੍ਮਥੁਃ ਪਰਾਕਾਦ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚ ਗ੍ਮਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਵਾਂਗ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਮਾਨਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਕ੍ਸ਼ਸੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਚਾਮਹੇऽਵਃ ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਯਦ੍ਧਨ੍ਨਮਾਨੁषਮ੍
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਭਜਨ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਵੈਰੀ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਕਰ੍ਮਾ ਦਸ੍ਯੁਰਭਿ ਨੋ ਅਮਨ੍ਤੁਰਨ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਅਮਾਨੁषਃ । ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਹਨ੍ਵਧਰ੍ਦਾਸਸ੍ਯ ਦਮ੍ਭਯ
ਜੋ ਦੱਸਯੁ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਵਚਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ—ਤੂੰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ੂਰੈਰੁਤ ਤ੍ਵੋਤਾਸੋ ਬਰ੍ਹਣਾ । ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਿ ਪੂਰ੍ਤਯੋ ਨਵਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ੋਣਯੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਚੋਦਯੋ ਨॄਨ੍ਕਾਰ੍ਪਾਣੇ ਸ਼ੂਰ ਵਜ੍ਰਿਵਃ । ਗੁਹਾ ਯਦੀ ਕਵੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ਼ਵਸਾਮ੍
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਧਾਰਕ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।