ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਮਾ ਨਿ ਬਾਧਥਾਃ ਸੂਪਾਯਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਸੂਪਵਞ੍ਚਨਾ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਿਚਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਉੱਠ, ਧਰਤੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਨਾ ਪਾ; ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਣ। ਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਮਾਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਸੁ ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਿਤ ਉਪ ਹਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮ੍ । ਤੇ ਗृਹਾਸੋ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ
ਉੱਠਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਢੀਠ ਰਹੇ; ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਬਣਨ।
ਉਤ੍ਤੇ ਸ੍ਤਭ੍ਨਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰੀਮਂ ਲੋਗਂ ਨਿਦਧਨ੍ਮੋ ਅਹਂ ਰਿषਮ੍ । ਏਤਾਂ ਸ੍ਥੂਣਾਂ ਪਿਤਰੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤੁ ਤੇऽਤ੍ਰਾ ਯਮਃ ਸਾਦਨਾ ਤੇ ਮਿਨੋਤੁ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਖੜੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਲੱਕੜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਖੇ ਇਸ ਥੰਮ ਨੂੰ ਢੋਣ, ਇੱਥੇ ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਨੇ ਮਾਮਹਨੀष੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਣਮਿਵਾ ਦਧੁਃ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਜਗ੍ਰਭਾ ਵਾਚਮਸ਼੍ਵਂ ਰਸ਼ਨਯਾ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ, ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਪੱਛਮੀ ਬੋਲੀ ਫੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿ ਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਮਾਨੁ ਗਾਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਸਿषਕ੍ਤ ਰੇਵਤੀਃ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾ ਪੁਨਰ੍ਵਸੂ ਅਸ੍ਮੇ ਧਾਰਯਤਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ। ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਪੁਨਰੇਨਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ ਪੁਨਰੇਨਾ ਨ੍ਯਾ ਕੁਰੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਣਾ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰੇਨਾ ਉਪਾਜਤੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਟਿਕਾਓ। ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੇ, ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ।
ਪੁਨਰੇਤਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁष੍ਯਨ੍ਤੁ ਗੋਪਤੌ । ਇਹੈਵਾਗ੍ਨੇ ਨਿ ਧਾਰਯੇਹ ਤਿष੍ਠਤੁ ਯਾ ਰਯਿਃ
ਇਹ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਸਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹੇਠ ਵਧਣ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਯਨ੍ਨਿਯਾਨਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਂਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤ੍ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਵਰ੍ਤਨਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯੋ ਗੋਪਾ ਅਪਿ ਤਂ ਹੁਵੇ
ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ, ਪਛਾਣ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜੋ ਮੁੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ।
ਯ ਉਦਾਨਡ੍ਵ੍ਯਯਨਂ ਯ ਉਦਾਨਟ੍ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਵਰ੍ਤਨਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮਪਿ ਗੋਪਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ, ਰੱਖਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰੇ।
ਆ ਨਿਵਰ੍ਤ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ ਪੁਨਰ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਾ ਦੇਹਿ । ਜੀਵਾਭਿਰ੍ਭੁਨਜਾਮਹੈ
ਵਾਪਸ ਆ, ਮੁੜ ਲਿਆਓ; ਇੰਦ੍ਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਪਰਿ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਦਧ ਊਰ੍ਜਾ ਘृਤੇਨ ਪਯਸਾ । ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਕੇ ਚ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ੍ਤੇ ਰਯ੍ਯਾ ਸਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੰਡੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਣ।
ਆ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ ਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ । ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯ ਏਨਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ
ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹੋ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਂਕਾਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ।
ਭਦ੍ਰਂ ਨੋ ਅਪਿ ਵਾਤਯ ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇ ਭੁਜਾਂ ਯਵਿष੍ਠਂ ਸ਼ਾਸਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰੀਤੁਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਰੇਨੀਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰੂਧਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹਮਦਰਦ ਹੈ, ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਮਾਸਾ ਕृਪਨੀਲ਼ਂ ਭਾਸਾਕੇਤੁਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ । ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਦਨ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਗਾਤੁਰੇਤਿ ਪ੍ਰ ਯਦਾਨਡ੍ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ । ਕਵਿਰਭ੍ਰਂ ਦੀਦ੍ਯਾਨਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜੁषਦ੍ਧਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵृਭ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ । ਮਿਨ੍ਵਨ੍ਸਦ੍ਮ ਪੁਰ ਏਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਆਵੇ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਹਵਿਰ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਦਸ੍ਯ ਗਾਤੁਰੇਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸ਼ੀਮਨ੍ਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭੇਟ-ਯਜਨ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਸਾਹਂ ਦੁਵ ਇषੇऽਗ੍ਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੇਵਸ੍ਯ । ਅਦ੍ਰੇਃ ਸੂਨੁਮਾਯੁਮਾਹੁਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਦਇਆਲੁ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨੂੰ ਪਥਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਯੇ ਕੇ ਚਾਸ੍ਮਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤੇ ਵਾਮ ਆ ਸ੍ਯੁਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹਣ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋऽਰੁषੋ ਯਾਮੋ ਅਸ੍ਯ ਬ੍ਰਧ੍ਨ ऋਜ੍ਰ ਉਤ ਸ਼ੋਣੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਾਨ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਰੂਪਂ ਜਨਿਤਾ ਜਜਾਨ
ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਕਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਪੀਲੀ, ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਲਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ—ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਏਵਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵਿਮਦੋ ਮਨੀषਾਮੂਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦਮृਤੇਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ । ਗਿਰ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸੁਮਤੀਰਿਯਾਨ ਇषਮੂਰ੍ਜਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਾਃ
ਅੱਗੇ, ਅੱਗ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਝਾਅ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ; ਸਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਲਿਆਵੇ, ਪੂਰਾ ਪੋਸ਼ਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁਖਮਈ ਵਸੇਬਾ ਲਿਆਵੇ।
ਆਗ੍ਨਿਂ ਨ ਸ੍ਵਵृਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹੋਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਵृਣੀਮਹੇ । ਯਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿषੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਝਾਅ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅੱਗ ਜੀ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ; ਯਜਨ ਲਈ, ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਤੇ ਸ੍ਵਾਭੁਵਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਾਧਸਃ । ਵੇਤਿ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸੇਚਨੀ ਵਿ ਵੋ ਮਦ ऋਜੀਤਿਰਗ੍ਨ ਆਹੁਤਿਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅੱਗ ਜੀ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ, ਭੇਟ ਲਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਣ ਆਸਤੇ ਜੁਹੂਭਿਃ ਸਿਞ੍ਚਤੀਰਿਵ । ਕृष੍ਣਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਧਿषੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਉਣ; ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਰੂਪਾਂ—ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਯਮਗ੍ਨੇ ਮਨ੍ਯਸੇ ਰਯਿਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯ । ਤਮਾ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਮਾ ਭਰਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਹੜੀ ਦੌਲਤ, ਅੱਗ ਜੀ, ਅਮਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਉ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬਾ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਤੋ ਅਥਰ੍ਵਣਾ ਵਿਦਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ । ਭੁਵਦ੍ਦੂਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਪ੍ਰਿਯੋ ਯਮਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅੱਗ, ਅਥਰਵਣ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਧੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਯਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵੀਲ਼ਤੇऽਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਕਾਮ੍ਯਾ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅੱਗ ਜੀ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵृਤ੍ਵਿਜਂ ਚਾਰੁਮਗ੍ਨੇ ਨਿ षੇਦਿਰੇ । ਘृਤਪ੍ਰਤੀਕਂ ਮਨੁषੋ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਚੇਤਿष੍ਠਮਕ੍ਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਤੁਸੀਂ, ਅੱਗ ਜੀ, ਪਿਆਰੇ ਰਿਤਵਿਜ ਵਜੋਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ; ਘੀ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषੋਰੁ ਪ੍ਰਥਯਸੇ ਬृਹਤ੍ । ਅਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਵृषਾਯਸੇ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਸਿ ਜਾਮਿषੁ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਅ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਜਿਕਰ ਹੋਵੇ।