ਪਰਂ ਮृਤ੍ਯੋ ਅਨੁ ਪਰੇਹਿ ਪਨ੍ਥਾਂ ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵ ਇਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਾਤ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਾ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਰੀਰਿषੋ ਮੋਤ ਵੀਰਾਨ੍
ਹੇ ਮੌਤ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ।
ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਦਂ ਯੋਪਯਨ੍ਤੋ ਯਦੈਤ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਜਯਾ ਧਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪੂਤਾ ਭਵਤ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਣਾਉਣ। ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਬਣੋ।
ਇਮੇ ਜੀਵਾ ਵਿ ਮृਤੈਰਾਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਨਭੂਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਦੇਵਹੂਤਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਚੋ ਅਗਾਮ ਨृਤਯੇ ਹਸਾਯ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਇਹ ਜੀਵਤ ਲੋਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਆਓ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਨੱਚੀਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਣਾਈਏ।
ਇਮਂ ਜੀਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਧਿਂ ਦਧਾਮਿ ਮੈषਾਂ ਨੁ ਗਾਦਪਰੋ ਅਰ੍ਥਮੇਤਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਰਨ੍ਤਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਦਧਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਮੈਂ ਜੀਵਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਹੱਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਹ ਸੌ ਹਾਰਾਂ ਜੀਵਣ, ਵਧਣ-ਫਲਣ, ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੂਰ ਰੱਖਣ।
ਯਥਾਹਾਨ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਥ ऋਤਵ ऋਤੁਭਿਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁ । ਯਥਾ ਨ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰੋ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵਾ ਧਾਤਰਾਯੂਂषਿ ਕਲ੍ਪਯੈषਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਿੱਛਲੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ। ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾ।
ਆ ਰੋਹਤਾਯੁਰ੍ਜਰਸਂ ਵृਣਾਨਾ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤਮਾਨਾ ਯਤਿ ष੍ਠ । ਇਹ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਜਨਿਮਾ ਸਜੋषਾ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਕਰਤਿ ਜੀਵਸੇ ਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਉਮਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚੁਣ ਕੇ ਉੱਠੋ, ਕਦਮ-ਕਦਮ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ ਤੇ ਢੀਠ ਰਹੋ। ਇੱਥੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ ਜੀਵਣ ਲਈ।
ਇਮਾ ਨਾਰੀਰਵਿਧਵਾਃ ਸੁਪਤ੍ਨੀਰਾਞ੍ਜਨੇਨ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ । ਅਨਸ਼੍ਰਵੋऽਨਮੀਵਾਃ ਸੁਰਤ੍ਨਾ ਆ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਜਨਯੋ ਯੋਨਿਮਗ੍ਰੇ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅੰਗ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣ। ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਨ।
ਉਦੀਰ੍ष੍ਵ ਨਾਰ੍ਯਭਿ ਜੀਵਲੋਕਂ ਗਤਾਸੁਮੇਤਮੁਪ ਸ਼ੇष ਏਹਿ । ਹਸ੍ਤਗ੍ਰਾਭਸ੍ਯ ਦਿਧਿषੋਸ੍ਤਵੇਦਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਜਨਿਤ੍ਵਮਭਿ ਸਂ ਬਭੂਥ
ਉਠੋ, ਔਰਤ, ਜੀਵਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲ ਆਓ; ਇੱਥੇ ਆਓ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਗਈ; ਹੁਣ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਾਂ ਬਣੀ।
ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਦਾਦਦਾਨੋ ਮृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਚਸੇ ਬਲਾਯ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਮਿਹ ਵਯਂ ਸੁਵੀਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਪृਧੋ ਅਭਿਮਾਤੀਰ੍ਜਯੇਮ
ਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬਲ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਉਪ ਸਰ੍ਪ ਮਾਤਰਂ ਭੂਮਿਮੇਤਾਮੁਰੁਵ੍ਯਚਸਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੁਸ਼ੇਵਾਮ੍ । ਊਰ੍ਣਮ੍ਰਦਾ ਯੁਵਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤ ਏषਾ ਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ, ਵਸੀਅਤ ਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਨੇੜੇ ਆ। ਨਰਮ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਜਿਹੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੇ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਮਾ ਨਿ ਬਾਧਥਾਃ ਸੂਪਾਯਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਸੂਪਵਞ੍ਚਨਾ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਿਚਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਉੱਠ, ਧਰਤੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਨਾ ਪਾ; ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਣ। ਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਮਾਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਸੁ ਤਿष੍ਠਤੁ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਿਤ ਉਪ ਹਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮ੍ । ਤੇ ਗृਹਾਸੋ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰਣਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ
ਉੱਠਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤੇ ਢੀਠ ਰਹੇ; ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਬਣਨ।
ਉਤ੍ਤੇ ਸ੍ਤਭ੍ਨਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰੀਮਂ ਲੋਗਂ ਨਿਦਧਨ੍ਮੋ ਅਹਂ ਰਿषਮ੍ । ਏਤਾਂ ਸ੍ਥੂਣਾਂ ਪਿਤਰੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤੁ ਤੇऽਤ੍ਰਾ ਯਮਃ ਸਾਦਨਾ ਤੇ ਮਿਨੋਤੁ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਖੜੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਲੱਕੜ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਖੇ ਇਸ ਥੰਮ ਨੂੰ ਢੋਣ, ਇੱਥੇ ਯਮ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀਨੇ ਮਾਮਹਨੀष੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਣਮਿਵਾ ਦਧੁਃ । ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਜਗ੍ਰਭਾ ਵਾਚਮਸ਼੍ਵਂ ਰਸ਼ਨਯਾ ਯਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ, ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ। ਮੈਂ ਪੱਛਮੀ ਬੋਲੀ ਫੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿ ਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਮਾਨੁ ਗਾਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਸਿषਕ੍ਤ ਰੇਵਤੀਃ । ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾ ਪੁਨਰ੍ਵਸੂ ਅਸ੍ਮੇ ਧਾਰਯਤਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ। ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਪੁਨਰੇਨਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ ਪੁਨਰੇਨਾ ਨ੍ਯਾ ਕੁਰੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਣਾ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰੇਨਾ ਉਪਾਜਤੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ, ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਟਿਕਾਓ। ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੇ, ਅੱਗ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ।
ਪੁਨਰੇਤਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁष੍ਯਨ੍ਤੁ ਗੋਪਤੌ । ਇਹੈਵਾਗ੍ਨੇ ਨਿ ਧਾਰਯੇਹ ਤਿष੍ਠਤੁ ਯਾ ਰਯਿਃ
ਇਹ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਸਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹੇਠ ਵਧਣ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਯਨ੍ਨਿਯਾਨਂ ਨ੍ਯਯਨਂ ਸਂਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤ੍ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਵਰ੍ਤਨਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨਂ ਯੋ ਗੋਪਾ ਅਪਿ ਤਂ ਹੁਵੇ
ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਾ, ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ, ਪਛਾਣ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜੋ ਮੁੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ।
ਯ ਉਦਾਨਡ੍ਵ੍ਯਯਨਂ ਯ ਉਦਾਨਟ੍ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਆਵਰ੍ਤਨਂ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮਪਿ ਗੋਪਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ, ਰੱਖਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰੇ।
ਆ ਨਿਵਰ੍ਤ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ ਪੁਨਰ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਾ ਦੇਹਿ । ਜੀਵਾਭਿਰ੍ਭੁਨਜਾਮਹੈ
ਵਾਪਸ ਆ, ਮੁੜ ਲਿਆਓ; ਇੰਦ੍ਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਜੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਪਰਿ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਦਧ ਊਰ੍ਜਾ ਘृਤੇਨ ਪਯਸਾ । ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਕੇ ਚ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸ੍ਤੇ ਰਯ੍ਯਾ ਸਂ ਸृਜਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤਾਕਤ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵੰਡੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਣ।
ਆ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ ਨਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨ ਵਰ੍ਤਯ । ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯ ਏਨਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਯ
ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹੋ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੌਂਕਾਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ।
ਭਦ੍ਰਂ ਨੋ ਅਪਿ ਵਾਤਯ ਮਨਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੇ ਭੁਜਾਂ ਯਵਿष੍ਠਂ ਸ਼ਾਸਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰੀਤੁਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਰੇਨੀਃ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਤੁਰੂਧਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਹਮਦਰਦ ਹੈ, ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਇਕ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਮਾਸਾ ਕृਪਨੀਲ਼ਂ ਭਾਸਾਕੇਤੁਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ । ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ਼੍ਰੇਣਿਦਨ੍
ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਗਾਤੁਰੇਤਿ ਪ੍ਰ ਯਦਾਨਡ੍ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤਾਨ੍ । ਕਵਿਰਭ੍ਰਂ ਦੀਦ੍ਯਾਨਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਜੁषਦ੍ਧਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵृਭ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ । ਮਿਨ੍ਵਨ੍ਸਦ੍ਮ ਪੁਰ ਏਤਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਆਵੇ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਹਵਿਰ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀਦਸ੍ਯ ਗਾਤੁਰੇਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਵਾਸ਼ੀਮਨ੍ਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਭੇਟ-ਯਜਨ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਸਾਹਂ ਦੁਵ ਇषੇऽਗ੍ਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ੇਵਸ੍ਯ । ਅਦ੍ਰੇਃ ਸੂਨੁਮਾਯੁਮਾਹੁਃ
ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਦਇਆਲੁ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ; ਉਹਨੂੰ ਪਥਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰੋ ਯੇ ਕੇ ਚਾਸ੍ਮਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤੇ ਵਾਮ ਆ ਸ੍ਯੁਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਵਿषਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਰਹਣ।