ਆਹਂ ਪਿਤॄਨ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਁ ਅਵਿਤ੍ਸਿ ਨਪਾਤਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਃ । ਬਰ੍ਹਿषਦੋ ਯੇ ਸ੍ਵਧਯਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਭਜਨ੍ਤ ਪਿਤ੍ਵਸ੍ਤ ਇਹਾਗਮਿष੍ਠਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਇਸ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਬਰ੍ਹਿषਦਃ ਪਿਤਰ ਊਤ੍ਯਰ੍ਵਾਗਿਮਾ ਵੋ ਹਵ੍ਯਾ ਚਕृਮਾ ਜੁषਧ੍ਵਮ੍ । ਤ ਆ ਗਤਾਵਸਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨਾਥਾ ਨਃ ਸ਼ਂ ਯੋਰਰਪੋ ਦਧਾਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਪਿਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਨੇੜੇ ਆਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਅਸੀਸ ਦਿਓ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਉਪਹੂਤਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯੇषੁ ਨਿਧਿषੁ ਪ੍ਰਿਯੇषੁ । ਤ ਆ ਗਮਨ੍ਤੁ ਤ ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਧਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਤੇऽਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ ਇਥੇ ਆਉਣ, ਇਥੇ ਸੁਣਨ, ਇਥੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਆਚ੍ਯਾ ਜਾਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨਿषਦ੍ਯੇਮਂ ਯਜ੍ਞਮਭਿ ਗृਣੀਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟ ਪਿਤਰਃ ਕੇਨ ਚਿਨ੍ਨੋ ਯਦ੍ਵ ਆਗਃ ਪੁਰੁषਤਾ ਕਰਾਮ
ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਮੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਯਗ ਆਮ ਕਰ ਲਓ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਪਿਤਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਨਾਸੋ ਅਰੁਣੀਨਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਰਯਿਂ ਧਤ੍ਤ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵਃ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤ ਤ ਇਹੋਰ੍ਜਂ ਦਧਾਤ
ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠੇ ਪਿਤਰੋ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ; ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖਜਾਨਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਇਥੇ ਤਾਕਤ ਵਸਾਓ।
ਯੇ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸੋऽਨੂਹਿਰੇ ਸੋਮਪੀਥਂ ਵਸਿष੍ਠਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਯਮਃ ਸਂਰਰਾਣੋ ਹਵੀਂष੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਨੁਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਕਾਮਮਤ੍ਤੁ
ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਆਏ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਵਸੀਸ਼ਠ—ਯਮ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਗ ਲੈਣ।
ਯੇ ਤਾਤृषੁਰ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਜੇਹਮਾਨਾ ਹੋਤ੍ਰਾਵਿਦ ਸ੍ਤੋਮਤष੍ਟਾਸੋ ਅਰ੍ਕੈਃ । ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰੇਭਿਰਰ੍ਵਾਙ੍ਸਤ੍ਯੈਃ ਕਵ੍ਯੈਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਘਰ੍ਮਸਦ੍ਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਸੇ ਰਹੇ, ਜਤਨ ਕਰਦੇ, ਯਗ-ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਅੱਗਣੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਪਿਤਰ, ਯਗ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਓ।
ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਸੋ ਹਵਿਰਦੋ ਹਵਿष੍ਪਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਃ ਸਰਥਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦੇਵਵਨ੍ਦੈਃ ਪਰੈਃ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਘਰ੍ਮਸਦ੍ਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦੇ, ਹਵਨ ਪੀਦੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ—ਅੱਗਣੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਹ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਦੂਰ ਦੇ, ਯਗ-ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਇਥੇ ਲਿਆਓ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਃ ਪਿਤਰ ਏਹ ਗਚ੍ਛਤ ਸਦਃਸਦਃ ਸਦਤ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਯਃ । ਅਤ੍ਤਾ ਹਵੀਂषਿ ਪ੍ਰਯਤਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਥਾ ਰਯਿਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਦਧਾਤਨ
ਅੱਗਣੀ ਵਲੋਂ ਸੇਕੇ ਪਿਤਰੋ, ਇਥੇ ਆਓ, ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੋ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਓ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਈਲ਼ਿਤੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਵਾਡ੍ਢਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਕृਤ੍ਵੀ । ਪ੍ਰਾਦਾਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਯਤਾ ਹਵੀਂषਿ
ਤੂੰ, ਅੱਗਣੀ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਸੱਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਇਆ; ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਾਧੀਆਂ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇ ਚੇਹ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਨੇਹ ਯਾਁਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਮ ਯਾਁ ਉ ਚ ਨ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਮ । ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਯਤਿ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਵਧਾਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਕृਤਂ ਜੁषਸ੍ਵ
ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਇਥੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇਥੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਯਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਅਨਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ । ਤੇਭਿਃ ਸ੍ਵਰਾਲ਼ਸੁਨੀਤਿਮੇਤਾਂ ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਤਨ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਯਸ੍ਵ
ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੇਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਸੇਕੇ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਚੱਲ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਬਣਾਓ।
ਮੈਨਮਗ੍ਨੇ ਵਿ ਦਹੋ ਮਾਭਿ ਸ਼ੋਚੋ ਮਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਯਦਾ ਸ਼ृਤਂ ਕृਣਵੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮੇਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੁਤਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ
ਅੱਗਣੀ, ਇਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਜਲਾਓ, ਨਾ ਇਸਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜੋ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ।
ਸ਼ृਤਂ ਯਦਾ ਕਰਸਿ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮੇਨਂ ਪਰਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ । ਯਦਾ ਗਚ੍ਛਾਤ੍ਯਸੁਨੀਤਿਮੇਤਾਮਥਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਨੀਰ੍ਭਵਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ। ਜਦ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਗਚ੍ਛਤੁ ਵਾਤਮਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਧਰ੍ਮਣਾ । ਅਪੋ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਹਿਤਮੋषਧੀषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਾ ਸ਼ਰੀਰੈਃ
ਇਸਦੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਵੱਲ, ਸਾਹ ਹਵਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚ ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ; ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹੇ।
ਅਜੋ ਭਾਗਸ੍ਤਪਸਾ ਤਂ ਤਪਸ੍ਵ ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਪਤੁ ਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਃ । ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਹੈਨਂ ਸੁਕृਤਾਮੁ ਲੋਕਮ੍
ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀ ਲੂ, ਤੇਰੀ ਅੱਗ, ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਚੱਲ।
ਅਵ ਸृਜ ਪੁਨਰਗ੍ਨੇ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤ ਆਹੁਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਆਯੁਰ੍ਵਸਾਨ ਉਪ ਵੇਤੁ ਸ਼ੇषਃ ਸਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਅੱਗਣੀ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਆਯੁ ਤੱਕ ਆ ਕੇ ਰਹੇ, ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨ ਆਤੁਤੋਦ ਪਿਪੀਲਃ ਸਰ੍ਪ ਉਤ ਵਾ ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਦਗਦਂ ਕृਣੋਤੁ ਸੋਮਸ਼੍ਚ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਁ ਆਵਿਵੇਸ਼
ਕੋਈ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਚੀਟੀ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੋਵੇ—ਅੱਗਣੀ ਉਹ ਸਭ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਰ੍ਮ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰ੍ਵ੍ਯਯਸ੍ਵ ਸਂ ਪ੍ਰੋਰ੍ਣੁष੍ਵ ਪੀਵਸਾ ਮੇਦਸਾ ਚ । ਨੇਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਣੁਰ੍ਹਰਸਾ ਜਰ੍ਹृषਾਣੋ ਦਧृਗ੍ਵਿਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਪਰ੍ਯਙ੍ਖਯਾਤੇ
ਅੱਗ ਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ। ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਇਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਚਮਸਮ੍ ਮਾ ਵਿ ਜਿਹ੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਉਤ ਸੋਮ੍ਯਾਨਾਮ੍ । ਏष ਯਸ਼੍ ਚਮਸੋ ਦੇਵਪਾਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ
ਅੱਗਨਿ, ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜੀਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਪ੍ਰ ਹਿਣੋਮਿ ਦੂਰꣳ ਯਮਰਾਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਿਪ੍ਰਵਾਹਃ । ਇਹੈਵਾਯਮ੍ ਇਤਰੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਹਵ੍ਯꣳ ਵਹਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍
ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਧਾਰਾ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੂਜਾ ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵੋ ਗृਹਮ੍ ਇਮਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਰꣳ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਤꣳ ਹਰਾਮਿ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਯ ਦੇਵꣳ ਸ ਘਰ੍ਮਮ੍ ਇਨ੍ਵਾਤ੍ ਪਰਮੇ ਸਧਸ੍ਥੇ
ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ ऋਤਾਵृਧਃ । ਪ੍ਰੇਦ੍ ਉ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੋਚਤਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆ
ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਮਾਸ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਭੋਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਨਿ ਧੀਮਹ੍ਯ੍ ਉਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ ਇਧੀਮਹਿ । ਉਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਭੇਟ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਚਮਕ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਲਿਆ।
ਯꣳ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਮਦਹਸ੍ ਤਮ੍ ਉ ਨਿਰ੍ ਵਾਪਯਾ ਪੁਨਃ । ਕਿਯਾਮ੍ਬ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਰੋਹਤੁ ਪਾਕਦੂਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਲ੍ਕਸ਼ਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਅੱਗੇ, ਇਕੱਠਾ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ ਆਵੇ।
ਸ਼ੀਤਿਕੇ ਸ਼ੀਤਿਕਾਵਤਿ ਹ੍ਲਾਦਿਕੇ ਹ੍ਲਾਦਿਕਾਵਤਿ । ਮਣ੍ਡੂਕ੍ਯਾ੩ ਸੁ ਸꣳ ਗਮ ਇਮꣳ ਸ੍ਵ੍ ਅ੧ਗ੍ਨਿꣳ ਹਰ੍षਯ
ਹੇ ਠੰਢਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਠੰਢਕ ਵਿੱਚ; ਹੇ ਤਾਜਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤਾਜਗੀ ਵਿੱਚ; ਮੈਂਡਕ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੋਤੀਤੀਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਮੇਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੋ ਜਾਯਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਨਨਾਸ਼
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦਾ ਬੰਧਨ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਸੀ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੁਕ ਗਈ।
ਅਪਾਗੂਹਨ੍ਨਮृਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵੀ ਸਵਰ੍ਣਾਮਦਦੁਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਰਦ੍ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਦਜਹਾਦੁ ਦ੍ਵਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਰਣ੍ਯੂਃ
ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਰਦਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਦੀ ਹੋਰ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਗਿਆ; ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂषਾ ਤ੍ਵੇਤਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਤੁ ਪ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਨਨष੍ਟਪਸ਼ੁਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ । ਸ ਤ੍ਵੈਤੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿ ਦਦਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਃ
ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਆਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਪਰਿ ਪਾਸਤਿ ਤ੍ਵਾ ਪੂषਾ ਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁ ਪ੍ਰਪਥੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਯਤ੍ਰਾਸਤੇ ਸੁਕृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਯਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਧਾਤੁ
ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਰਖੇ। ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਗਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ।