ਕੋ ਅਸ੍ਯ ਵੇਦ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਯਾਹ੍ਨਃ ਕ ਈਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕ ਇਹ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਾਮ ਕਦੁ ਬ੍ਰਵ ਆਹਨੋ ਵੀਚ੍ਯਾ ਨॄਨ੍
ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਿਯਮ—ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ?
ਯਮਸ੍ਯ ਮਾ ਯਮ੍ਯਂ ਕਾਮ ਆਗਨ੍ਸਮਾਨੇ ਯੋਨੌ ਸਹਸ਼ੇਯ੍ਯਾਯ । ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯੇ ਤਨ੍ਵਂ ਰਿਰਿਚ੍ਯਾਂ ਵਿ ਚਿਦ੍ਵृਹੇਵ ਰਥ੍ਯੇਵ ਚਕ੍ਰਾ
ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯਮ ਲਈ ਇੱਛਾ ਆਈ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਲੈਟਣ ਦੀ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਫੈਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੰਡਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਧੁਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਨਿ ਮਿषਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਪਸ਼ ਇਹ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਮਦਾਹਨੋ ਯਾਹਿ ਤੂਯਂ ਤੇਨ ਵਿ ਵृਹ ਰਥ੍ਯੇਵ ਚਕ੍ਰਾ
ਇਹ ਲੋਕ ਨਾ ਖੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ। ਜਿਸ ਹੋਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਧੁਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾ।
ਰਾਤ੍ਰੀਭਿਰਸ੍ਮਾ ਅਹਭਿਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਹੁਰੁਨ੍ਮਿਮੀਯਾਤ੍ । ਦਿਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਬਨ੍ਧੂ ਯਮੀਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਬਿਭृਯਾਦਜਾਮਿ
ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਗੇ। ਦਿਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਯਮੀ ਤੇ ਯਮ, ਇਹ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖਣ।
ਆ ਘਾ ਤਾ ਗਚ੍ਛਾਨੁਤ੍ਤਰਾ ਯੁਗਾਨਿ ਯਤ੍ਰ ਜਾਮਯਃ ਕृਣਵਨ੍ਨਜਾਮਿ । ਉਪ ਬਰ੍ਬृਹਿ ਵृषਭਾਯ ਬਾਹੁਮਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸੁਭਗੇ ਪਤਿਂ ਮਤ੍
ਉਹ ਜੁਗ ਗੁਜ਼ਰ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਰਦ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤੀ ਲੱਭ, ਸੁਭਾਗੀ।
ਕਿਂ ਭ੍ਰਾਤਾਸਦ੍ਯਦਨਾਥਂ ਭਵਾਤਿ ਕਿਮੁ ਸ੍ਵਸਾ ਯਨ੍ਨਿਰृਤਿਰ੍ਨਿਗਚ੍ਛਾਤ੍ । ਕਾਮਮੂਤਾ ਬਹ੍ਵੇਤਦ੍ਰਪਾਮਿ ਤਨ੍ਵਾ ਮੇ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਪਿਪृਗ੍ਧਿ
ਜੇ ਭਰਾ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ? ਜੇ ਭੈਣ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ? ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਕਰਣ; ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜੋੜ।
ਨ ਵਾ ਉ ਤੇ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਪਪृਚ੍ਯਾਂ ਪਾਪਮਾਹੁਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਨਿਗਚ੍ਛਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦਃ ਕਲ੍ਪਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਭਗੇ ਵष੍ਟ੍ਯੇਤਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਹ ਨਾਲ ਦੇਹ ਜੋੜਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੈਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਹੋਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ; ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਸੁਭਾਗੀ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਬਤੋ ਬਤਾਸਿ ਯਮ ਨੈਵ ਤੇ ਮਨੋ ਹृਦਯਂ ਚਾਵਿਦਾਮ । ਅਨ੍ਯਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾਂ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਤੇ ਲਿਬੁਜੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਹਾਏ ਯਮ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਹੋਰ ਕੋਈ, ਸਹ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਮੂ षੁ ਤ੍ਵਂ ਯਮ੍ਯਨ੍ਯ ਉ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਤੇ ਲਿਬੁਜੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ ਇਚ੍ਛਾ ਸ ਵਾ ਤਵਾਧਾ ਕृਣੁष੍ਵ ਸਂਵਿਦਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮ੍
ਯਮੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਏ, ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਨੂੰ। ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਰੱਖ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸਬੰਧ ਬਣਾਓ।
ਵृषਾ ਵृष੍ਣੇ ਦੁਦੁਹੇ ਦੋਹਸਾ ਦਿਵਃ ਪਯਾਂਸਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਦਿਤੇਰਦਾਭ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਵੇਦ ਵਰੁਣੋ ਯਥਾ ਧਿਯਾ ਸ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਯਜਤੁ ਯਜ੍ਞਿਯਾਁ ऋਤੂਨ੍
ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਦੁਹੀਆਂ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ। ਵਰੁਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਉਹ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਰਪਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਰਪ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਣਾ ਨਦਸ੍ਯ ਨਾਦੇ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਮੇ ਮਨਃ । ਇष੍ਟਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਅਦਿਤਿਰ੍ਨਿ ਧਾਤੁ ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿ ਵੋਚਤਿ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਏ। ਇੱਛਤ ਵਿਚ, ਆਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰੇ; ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਪਹਿਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੱਸੇ।
ਸੋ ਚਿਨ੍ਨੁ ਭਦ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤ੍ਯੁषਾ ਉਵਾਸ ਮਨਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀ । ਯਦੀਮੁਸ਼ਨ੍ਤਮੁਸ਼ਤਾਮਨੁ ਕ੍ਰਤੁਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਦਥਾਯ ਜੀਜਨਨ੍
ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਨੂ ਲਈ ਚਮਕੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਦਥਾ ਲਈ ਅਗਨਿ, ਹੋਤ੍ਰ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਰਾਭਰਦਿषਿਤਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਧ੍ਵਰੇ । ਯਦੀ ਵਿਸ਼ੋ ਵृਣਤੇ ਦਸ੍ਮਮਾਰ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮਧ ਧੀਰਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਬਾਜ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ ਬੂੰਦ ਯਜਨਾ ਤੇ ਲਿਆ। ਜਦ noble ਲੋਕ ਅਗਨਿ, ਹੋਤ੍ਰ, ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਜਨਾ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਸਿ ਰਣ੍ਵੋ ਯਵਸੇਵ ਪੁष੍ਯਤੇ ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਗ੍ਨੇ ਮਨੁषਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਯਚ੍ਛਸ਼ਮਾਨ ਉਕ੍ਥ੍ਯਂ ਵਾਜਂ ਸਸਵਾਁ ਉਪਯਾਸਿ ਭੂਰਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ, ਜਿਵੇਂ ਜਵ ਦੇ ਖੇਤ ਫਲਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ। ਜੋ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਡਿਆਈ ਚਾਹਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਦੀਰਯ ਪਿਤਰਾ ਜਾਰ ਆ ਭਗਮਿਯਕ੍ਸ਼ਤਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਹृਤ੍ਤ ਇष੍ਯਤਿ । ਵਿਵਕ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਤੇ ਮਖਸ੍ਤਵਿष੍ਯਤੇ ਅਸੁਰੋ ਵੇਪਤੇ ਮਤੀ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰੋ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਤਸੁਕ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵੰਡ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਸੋਚ ਕੇ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਮਤਿਂ ਮਰ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਅਤਿ ਸ ਪ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ । ਇषਂ ਦਧਾਨੋ ਵਹਮਾਨੋ ਅਸ਼੍ਵੈਰਾ ਸ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਮਵਾਨ੍ਭੂषਤਿ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਗ੍ਨ ਏषਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਭਵਾਤਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵੇषੁ ਯਜਤਾ ਯਜਤ੍ਰ । ਰਤ੍ਨਾ ਚ ਯਦ੍ਵਿਭਜਾਸਿ ਸ੍ਵਧਾਵੋ ਭਾਗਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਵਸੁਮਨ੍ਤਂ ਵੀਤਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਯਜਨਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੌਲਤ ਭਰਿਆ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਦਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਰਥਮਮृਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਤ੍ਨੁਮ੍ । ਆ ਨੋ ਵਹ ਰੋਦਸੀ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਕਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪ ਭੂਰਿਹ ਸ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੀਏ।
ਦ੍ਯਾਵਾ ਹ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਪ੍ਰਥਮੇ ऋਤੇਨਾਭਿਸ਼੍ਰਾਵੇ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਚਾ । ਦੇਵੋ ਯਨ੍ਮਰ੍ਤਾਨ੍ਯਜਥਾਯ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸੀਦਦ੍ਧੋਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ੍ਵਮਸੁਂ ਯਨ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਬੋਲਦੇ। ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਭੂਰृਤੇਨ ਵਹਾ ਨੋ ਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਸਮਿਧਾ ਭਾऋਜੀਕੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹੋਤਾ ਨਿਤ੍ਯੋ ਵਾਚਾ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਧੂੰਏ ਵਾਲਾ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ।
ਸ੍ਵਾਵृਗ੍ਦੇਵਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਯਦੀ ਗੋਰਤੋ ਜਾਤਾਸੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਉਰ੍ਵੀ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਤ੍ਤੇ ਯਜੁਰ੍ਗੁਰ੍ਦੁਹੇ ਯਦੇਨੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਘृਤਂ ਵਾਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅਮਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਘੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੁਹਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਚਾਮਿ ਵਾਂ ਵਰ੍ਧਾਯਾਪੋ ਘृਤਸ੍ਨੂ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਰੋਦਸੀ ਮੇ । ਅਹਾ ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵੋऽਸੁਨੀਤਿਮਯਨ੍ਮਧ੍ਵਾ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਪਿਤਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ, ਦੋ ਸੰਸਾਰ। ਜਦੋਂ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਹ ਬਣਾਈ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਮਿੱਠਾ ਪਕੇ ਹੋਣ।
ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨੋ ਰਾਜਾ ਜਗृਹੇ ਕਦਸ੍ਯਾਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕृਮਾ ਕੋ ਵਿ ਵੇਦ । ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ष੍ਮਾ ਜੁਹੁਰਾਣੋ ਦੇਵਾਞ੍ਛ੍ਲੋਕੋ ਨ ਯਾਤਾਮਪਿ ਵਾਜੋ ਅਸ੍ਤਿ
ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਭਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਦ੍ਵਿषੁਰੂਪਾ ਭਵਾਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਯੋ ਮਨਵਤੇ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇ ਤਮृष੍ਵ ਪਾਹ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਇੱਥੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਮ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਤੇਜ਼, ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਵਿਦਥੇ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸਦਨੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਧੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ਪਰਿ ਦ੍ਯੋਤਨਿਂ ਚਰਤੋ ਅਜਸ੍ਰਾ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਉਹ ਚਾਨਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦੇ, ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪੀਚ੍ਯੇ ਨ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰਾਦਿਤਿਰਨਾਗਾਨ੍ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣਾਯ ਵੋਚਤ੍
ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇੱਥੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਵਿਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਦਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਰਥਮਮृਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਤ੍ਨੁਮ੍ । ਆ ਨੋ ਵਹ ਰੋਦਸੀ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਕਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪ ਭੂਰਿਹ ਸ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੀਏ।
ਯੁਜੇ ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਨਮੋਭਿਰ੍ਵਿ ਸ਼੍ਲੋਕ ਏਤੁ ਪਥ੍ਯੇਵ ਸੂਰੇਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਆ ਯੇ ਧਾਮਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁਰਾਣਾ ਭਜਨ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਭਜਨ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸਾਰੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਣਨ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯਮੇ ਇਵ ਯਤਮਾਨੇ ਯਦੈਤਂ ਪ੍ਰ ਵਾਂ ਭਰਨ੍ਮਾਨੁषਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤਃ । ਆ ਸੀਦਤਂ ਸ੍ਵਮੁ ਲੋਕਂ ਵਿਦਾਨੇ ਸ੍ਵਾਸਸ੍ਥੇ ਭਵਤਮਿਨ੍ਦਵੇ ਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਆਏ। ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬੈਠੋ, ਜਾਣ ਕੇ; ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਪਞ੍ਚ ਪਦਾਨਿ ਰੁਪੋ ਅਨ੍ਵਰੋਹਂ ਚਤੁष੍ਪਦੀਮਨ੍ਵੇਮਿ ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿ ਮਿਮ ਏਤਾਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਾਵਧਿ ਸਂ ਪੁਨਾਮਿ
ਮੈਂ ਰੂਪ ਦੇ ਪੰਜ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਚਨ ਨਾਲ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਅਟੱਲ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।