ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾਸੋ ਅਭਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤਿ ਗਾਵ ਉष੍ਣਮਿਵ ਵ੍ਰਜਂ ਯਵਿष੍ਠ । ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਮਹਾਁਸ਼੍ਚਰਸਿ ਰੋਚਨੇਨ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਗਰਮ ਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਾਤਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਚਨਸ੍ਯਮਾਨਾ । ਧਨੋਰਧਿ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਾਸਿ ਹਰ੍ਯਞ੍ਜਿਗੀषਸੇ ਪਸ਼ੁਰਿਵਾਵਸृष੍ਟਃ
ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਥ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰਾ ਅਮੂਰ ਨ ਵਯਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਮਹਿਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਵਿਤ੍ਸੇ । ਸ਼ਯੇ ਵਵ੍ਰਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾਦਨ੍ਰੇਰਿਹ੍ਯਤੇ ਯੁਵਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸਨ੍
ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਚਿਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਨਯਾਸੁ ਨਵ੍ਯੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਪਲਿਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਃ । ਅਸ੍ਨਾਤਾਪੋ ਵृषਭੋ ਨ ਪ੍ਰ ਵੇਤਿ ਸਚੇਤਸੋ ਯਂ ਪ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਸਲੇਟੀ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ; ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨੂਤ੍ਯਜੇਵ ਤਸ੍ਕਰਾ ਵਨਰ੍ਗੂ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰਭ੍ਯਧੀਤਾਮ੍ । ਇਯਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਨਵ੍ਯਸੀ ਮਨੀषਾ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਰਥਂ ਨ ਸ਼ੁਚਯਦ੍ਭਿਰਙ੍ਗੈਃ
ਸਰੀਰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਦਸ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ; ਇਹ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਰਥ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਮਸ਼੍ਚੇਯਂ ਚ ਗੀਃ ਸਦਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨੀ ਭੂਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਨਯਾਨਿ ਤੋਕਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਤ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਪਾਠ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਏਕਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਮਸ੍ਮਦ੍ਧृਦੋ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ । ਸਿषਕ੍ਤ੍ਯੂਧਰ੍ਨਿਣ੍ਯੋਰੁਪਸ੍ਥ ਉਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਪਦਂ ਵੇਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੋਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਮਾਨਂ ਨੀਲ਼ਂ ਵृषਣੋ ਵਸਾਨਾਃ ਸਂ ਜਗ੍ਮਿਰੇ ਮਹਿषਾ ਅਰ੍ਵਤੀਭਿਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਦਂ ਕਵਯੋ ਨਿ ਪਾਨ੍ਤਿ ਗੁਹਾ ਨਾਮਾਨਿ ਦਧਿਰੇ ਪਰਾਣਿ
ਵੱਧੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨੇ, ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ; ਕਵੀ ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਂ, ਦੂਰ ਦੇ ਨਾਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ऋਤਾਯਿਨੀ ਮਾਯਿਨੀ ਸਂ ਦਧਾਤੇ ਮਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਤੁਰ੍ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਭਿਂ ਚਰਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਕਵੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨ੍ਤੁਂ ਮਨਸਾ ਵਿਯਨ੍ਤਃ
ਸਚੇ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਕਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੇ ਹਨ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਵਰ੍ਤਨਯਃ ਸੁਜਾਤਮਿषੋ ਵਾਜਾਯ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸਚਨ੍ਤੇ । ਅਧੀਵਾਸਂ ਰੋਦਸੀ ਵਾਵਸਾਨੇ ਘृਤੈਰਨ੍ਨੈਰ੍ਵਾਵृਧਾਤੇ ਮਧੂਨਾਮ੍
ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਭੇਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਸੋਹਣੇ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸॄਰਰੁषੀਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਧ੍ਵ ਉਜ੍ਜਭਾਰਾ ਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਯੇਮੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਰਾਜਾ ਇਚ੍ਛਨ੍ਵਵ੍ਰਿਮਵਿਦਤ੍ਪੂषਣਸ੍ਯ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ — ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ — ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ, ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣਾ ਥਾਂ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ, ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤ ਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਕਵਯਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਾਸਾਮੇਕਾਮਿਦਭ੍ਯਂਹੁਰੋ ਗਾਤ੍ । ਆਯੋਰ੍ਹ ਸ੍ਕਮ੍ਭ ਉਪਮਸ੍ਯ ਨੀਲ਼ੇ ਪਥਾਂ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਧਰੁਣੇषੁ ਤਸ੍ਥੌ
ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ, ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸਚ੍ਚ ਸਚ੍ਚ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨ੍ਨਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ ਨਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਵृषਭਸ਼੍ਚ ਧੇਨੁਃ
ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਸਤਿਤਵ ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਤਵ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਸਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਗਨਿ ਹੀ ਰਿਤ ਦੇ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਗਾਂ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਨਵੋਭਿਰਗ੍ਨੇਰੇਧਤੇ ਜਰਿਤਾਭਿष੍ਟੌ । ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਭਿਰ੍ਯੋ ਭਾਨੁਭਿਰृषੂਣਾਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਪਰਿਵੀਤੋ ਵਿਭਾਵਾ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਓਟ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਗਾਇਕ ਅਗਨਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਾਨਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਭਾਨੁਭਿਰ੍ਵਿਭਾਵਾ ਵਿਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰृਤਾਵਾਜਸ੍ਰਃ । ਆ ਯੋ ਵਿਵਾਯ ਸਖ੍ਯਾ ਸਖਿਭ੍ਯੋऽਪਰਿਹ੍ਵृਤੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਪ੍ਤਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ ਜਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਈਸ਼ੇ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਦੇਵਵੀਤੇਰੀਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰੁषਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ । ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਨਾ ਹਵੀਂष੍ਯਗ੍ਨਾਵਰਿष੍ਟਰਥ ਸ੍ਕਭ੍ਨਾਤਿ ਸ਼ੂषੈਃ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੈਵੀ ਮਦਦ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥਵਾਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂषੇਭਿਰ੍ਵृਧੋ ਜੁषਾਣੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਰਘੁਪਤ੍ਵਾ ਜਿਗਾਤਿ । ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹੋਤਾ ਸ ਜੁਹ੍ਵਾ ਯਜਿष੍ਠਃ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲੋ ਅਗ੍ਨਿਰਾ ਜਿਘਰ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਨਰਮ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਭੇਟ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਸ੍ਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਰੇਜਮਾਨਮਗ੍ਨਿਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਮੋਭਿਰਾ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਆ ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਮਤਿਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤਿ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਜੁਹ੍ਵਂ ਸਹਾਨਾਮ੍
ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਵਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਸਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਾਜੇ ਨਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤੀਵਨ੍ਤ ਏਵੈਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਊਤੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਵਾਤਤਮਾ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਅਗ੍ਨ ਆ ਕृਣੁष੍ਵ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਸਾਨੂੰ, ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਤਾ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਦਿਓ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਓ।
ਅਧਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਮਹ੍ਨਾ ਨਿषਦ੍ਯਾ ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਹਵ੍ਯੋ ਬਭੂਥ । ਤਂ ਤੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਨੁ ਕੇਤਮਾਯਨ੍ਨਧਾਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਪ੍ਰਥਮਾਸ ਊਮਾਃ
ਤਦ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬੈਠ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਭੇਟ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਦਿਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਧੇਹਿ ਯਜਥਾਯ ਦੇਵ । ਸਚੇਮਹਿ ਤਵ ਦਸ੍ਮ ਪ੍ਰਕੇਤੈਰੁਰੁष੍ਯਾ ਣ ਉਰੁਭਿਰ੍ਦੇਵ ਸ਼ਂਸੈਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ, ਦੇਵਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ; ਸਾਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ।
ਇਮਾ ਅਗ੍ਨੇ ਮਤਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਾਤਾ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰਭਿ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਰਾਧਃ । ਯਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤੋ ਅਨੁ ਭੋਗਮਾਨਡ੍ਵਸੋ ਦਧਾਨੋ ਮਤਿਭਿਃ ਸੁਜਾਤ
ਇਹ ਸੋਚਾਂ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮੀਆਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਦਇਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਿਤਰਮਗ੍ਨਿਮਾਪਿਮਗ੍ਨਿਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਦਮਿਤ੍ਸਖਾਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰਨੀਕਂ ਬृਹਤਃ ਸਪਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਯਜਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ
ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੋਸਤ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਵੱਡੇ, ਚਮਕਦੇ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਿਧ੍ਰਾ ਅਗ੍ਨੇ ਧਿਯੋ ਅਸ੍ਮੇ ਸਨੁਤ੍ਰੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਾਯਸੇ ਦਮ ਆ ਨਿਤ੍ਯਹੋਤਾ । ऋਤਾਵਾ ਸ ਰੋਹਿਦਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਰਸ੍ਮਾ ਅਹਭਿਰ੍ਵਾਮਮਸ੍ਤੁ
ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਫਲ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਿਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਵੇ।
ਦ੍ਯੁਭਿਰ੍ਹਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰਮਿਵ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮृਤ੍ਵਿਜਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਜਾਰਮ੍ । ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮਗ੍ਨਿਮਾਯਵੋऽਜਨਨ੍ਤ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਹੋਤਾਰਂ ਨ੍ਯਸਾਦਯਨ੍ਤ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਣਾ ਯਜਕ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਾਥੀ। ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਦਿਵਿ ਦੇਵ ਦੇਵਾਨ੍ਕਿਂ ਤੇ ਪਾਕਃ ਕृਣਵਦਪ੍ਰਚੇਤਾਃ । ਯਥਾਯਜ ऋਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵ ਦੇਵਾਨੇਵਾ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਸੁਜਾਤ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਗਿਆਨ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਭਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਵਿਤੋਤ ਗੋਪਾ ਭਵਾ ਵਯਸ੍ਕृਦੁਤ ਨੋ ਵਯੋਧਾਃ । ਰਾਸ੍ਵਾ ਚ ਨਃ ਸੁਮਹੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਤ੍ਰਾਸ੍ਵੋਤ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ, ਅਗਨਿ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿਓ। ਸਾਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕੇ।
ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਯਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾ ਰੋਦਸੀ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ । ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਤਾਁ ਉਪਮਾਁ ਉਦਾਨਲ਼ਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषੋ ਵਵਰ੍ਧ
ਵੱਡੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੇ ਵੀ, ਵੱਡਾ, ਮਹਿਸ਼, ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੁਮੋਦ ਗਰ੍ਭੋ ਵृषਭਃ ਕਕੁਦ੍ਮਾਨਸ੍ਰੇਮਾ ਵਤ੍ਸਃ ਸ਼ਿਮੀਵਾਁ ਅਰਾਵੀਤ੍ । ਸ ਦੇਵਤਾਤ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸ੍ਵੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਯੇषੁ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਿਗਾਤਿ
ਗਰਭ ਰੂਪ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਬਲਦ ਵਾਂਗੂੰ ਕੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੋ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਪਿਤ੍ਰੋਰਰਬ੍ਧ ਨ੍ਯਧ੍ਵਰੇ ਦਧਿਰੇ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਣਃ । ਅਸ੍ਯ ਪਤ੍ਮਨ੍ਨਰੁषੀਰਸ਼੍ਵਬੁਧ੍ਨਾ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਤਨ੍ਵੋ ਜੁषਨ੍ਤ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਲਾਲ ਘੋੜੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਰਥਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਉਤਰਣ ਤੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।