ਵਿष੍ਣੁਰਿਤ੍ਥਾ ਪਰਮਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਭਿ ਪਾਤਿ ਤृਤੀਯਮ੍ । ਆਸਾ ਯਦਸ੍ਯ ਪਯੋ ਅਕ੍ਰਤ ਸ੍ਵਂ ਸਚੇਤਸੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡਾ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਭृਤੋ ਜਨਿਤ੍ਰੀਰਨ੍ਨਾਵृਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਨੈਃ । ਤਾ ਈਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇषਿ ਪੁਨਰਨ੍ਯਰੂਪਾ ਅਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਮਾਨੁषੀषੁ ਹੋਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਤੇ ਚਲਦਾ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ, ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਹੋਤਾਰਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਧਿਂ ਦੇਵਸ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਾਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ, ਵੱਡੇ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ।
ਸ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਧ ਪੇਸ਼ਨਾਨਿ ਵਸਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਅਰੁषੋ ਜਾਤਃ ਪਦ ਇਲ਼ਾਯਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਹ ਦੇਵਾਨ੍
ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਪਹਿਨਦਾ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ ਬਣਦਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਇਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ।
ਆ ਹਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਗ੍ਨ ਉਭੇ ਸਦਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮਾਤਰਾ ਤਤਨ੍ਥ । ਪ੍ਰ ਯਾਹ੍ਯਚ੍ਛੋਸ਼ਤੋ ਯਵਿष੍ਠਾਥਾ ਵਹ ਸਹਸ੍ਯੇਹ ਦੇਵਾਨ੍
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਆ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਪਿਪ੍ਰੀਹਿ ਦੇਵਾਁ ਉਸ਼ਤੋ ਯਵਿष੍ਠ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਤੂਁਰृਤੁਪਤੇ ਯਜੇਹ । ਯੇ ਦੈਵ੍ਯਾ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਹੋਤॄਣਾਮਸ੍ਯਾਯਜਿष੍ਠਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਥੇ ਯਜਨ ਕਰ। ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈਂ।
ਵੇषਿ ਹੋਤ੍ਰਮੁਤ ਪੋਤ੍ਰਂ ਜਨਾਨਾਂ ਮਨ੍ਧਾਤਾਸਿ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ऋਤਾਵਾ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਯਂ ਕृਣਵਾਮਾ ਹਵੀਂषਿ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਤ੍ਵਗ੍ਨਿਰਰ੍ਹਨ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਚਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਏ। ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਆ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪਨ੍ਥਾਮਗਨ੍ਮ ਯਚ੍ਛਕ੍ਨਵਾਮ ਤਦਨੁ ਪ੍ਰਵੋਲ਼੍ਹੁਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਯਜਾਤ੍ਸੇਦੁ ਹੋਤਾ ਸੋ ਅਧ੍ਵਰਾਨ੍ਸ ऋਤੂਨ੍ਕਲ੍ਪਯਾਤਿ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ। ਅੱਗ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਬਣੇ; ਉਹ ਯਜਨ ਤੇ ਰੁਤਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ।
ਯਦ੍ਵੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਮਿਨਾਮ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਦੁषਾਂ ਦੇਵਾ ਅਵਿਦੁष੍ਟਰਾਸਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਪृਣਾਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਯੇਭਿਰ੍ਦੇਵਾਁ ऋਤੁਭਿਃ ਕਲ੍ਪਯਾਤਿ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਵਾਲੇ। ਅੱਗ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ।
ਯਤ੍ਪਾਕਤ੍ਰਾ ਮਨਸਾ ਦੀਨਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਮਨ੍ਵਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟਦ੍ਧੋਤਾ ਕ੍ਰਤੁਵਿਦ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਯਜਿष੍ਠੋ ਦੇਵਾਁ ऋਤੁਸ਼ੋ ਯਜਾਤਿ
ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਤੇ ਅਕਲ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਯਜਨ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅੱਗ, ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਹ੍ਯਧ੍ਵਰਾਣਾਮਨੀਕਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਕੇਤੁਂ ਜਨਿਤਾ ਤ੍ਵਾ ਜਜਾਨ । ਸ ਆ ਯਜਸ੍ਵ ਨृਵਤੀਰਨੁ ਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾ ਇषਃ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਃ
ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਵਾਫ਼ਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਂ ਤ੍ਵਾਪਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਸੁਜਨਿਮਾ ਜਜਾਨ । ਪਨ੍ਥਾਮਨੁ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਿਤृਯਾਣਂ ਦ੍ਯੁਮਦਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨੋ ਵਿ ਭਾਹਿ
ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਜਗਮਗ ਕਰ।
ਇਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰਤਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੁषੁਮਾਁ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ । ਚਿਕਿਦ੍ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾਸਿਕ੍ਨੀਮੇਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀਮਪਾਜਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਬਲਤ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ; ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਿੱਟੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਯਦੇਨੀਮਭਿ ਵਰ੍ਪਸਾ ਭੂਜ੍ਜਨਯਨ੍ਯੋषਾਂ ਬृਹਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਜਾਮ੍ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਭਾਯਨ੍ਦਿਵੋ ਵਸੁਭਿਰਰਤਿਰ੍ਵਿ ਭਾਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਚਮਾਨ ਆਗਾਤ੍ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਜਾਰੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੈਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਤਿष੍ਠਨ੍ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰਭਿ ਰਾਮਮਸ੍ਥਾਤ੍
ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਚੰਗੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਯਾਮਾਸੋ ਬृਹਤੋ ਨ ਵਗ੍ਨੂਨਿਨ੍ਧਾਨਾ ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਖ੍ਯੁਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ । ਈਡ੍ਯਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਬृਹਤਃ ਸ੍ਵਾਸੋ ਭਾਮਾਸੋ ਯਾਮਨ੍ਨਕ੍ਤਵਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਰੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚੰਗੇ, ਜਗ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ; ਵੱਡਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਨਾ ਨ ਯਸ੍ਯ ਭਾਮਾਸਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਰੋਚਮਾਨਸ੍ਯ ਬृਹਤਃ ਸੁਦਿਵਃ । ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜਿष੍ਠੈਃ ਕ੍ਰੀਲ਼ੁਮਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍षਿष੍ਠੇਭਿਰ੍ਭਾਨੁਭਿਰ੍ਨਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦ੍ਯਾਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ, ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਾਸੋ ਦਦृਸ਼ਾਨਪਵੇਰ੍ਜੇਹਮਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਯਨ੍ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਭਿਰ੍ਯੋ ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਤਮੋ ਵਿ ਰੇਭਦ੍ਭਿਰਰਤਿਰ੍ਭਾਤਿ ਵਿਭ੍ਵਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਲੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਮਦਦਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੇਵਤਮਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਆਪਕ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਆ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਿ ਨ ਆ ਚ ਸਤ੍ਸਿ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਰਤਿਰ੍ਯੁਵਤ੍ਯੋਃ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਤੁਕਃ ਸੁਤੁਕੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈ ਰਭਸ੍ਵਦ੍ਭੀ ਰਭਸ੍ਵਾਁ ਏਹ ਗਮ੍ਯਾਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੌਜਵਾਨ; ਅੱਗ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼, ਤੇਜ਼ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰ ਤ ਇਯਰ੍ਮਿ ਮਨ੍ਮ ਭੁਵੋ ਯਥਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਨੋ ਹਵੇषੁ । ਧਨ੍ਵਨ੍ਨਿਵ ਪ੍ਰਪਾ ਅਸਿ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਇਯਕ੍ਸ਼ਵੇ ਪੂਰਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨ ਰਾਜਨ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਵਿਚਾਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ, ਪੂਜਕ ਲਈ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾਸੋ ਅਭਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤਿ ਗਾਵ ਉष੍ਣਮਿਵ ਵ੍ਰਜਂ ਯਵਿष੍ਠ । ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਮਹਾਁਸ਼੍ਚਰਸਿ ਰੋਚਨੇਨ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਗਰਮ ਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਾਤਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਚਨਸ੍ਯਮਾਨਾ । ਧਨੋਰਧਿ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਾਸਿ ਹਰ੍ਯਞ੍ਜਿਗੀषਸੇ ਪਸ਼ੁਰਿਵਾਵਸृष੍ਟਃ
ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਸਾਥ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਯਤਨ ਕਰਦਾ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰਾ ਅਮੂਰ ਨ ਵਯਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਮਹਿਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਮਙ੍ਗ ਵਿਤ੍ਸੇ । ਸ਼ਯੇ ਵਵ੍ਰਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾਦਨ੍ਰੇਰਿਹ੍ਯਤੇ ਯੁਵਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸਨ੍
ਅਸੀਂ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਚਿਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਨਯਾਸੁ ਨਵ੍ਯੋ ਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਪਲਿਤੋ ਧੂਮਕੇਤੁਃ । ਅਸ੍ਨਾਤਾਪੋ ਵृषਭੋ ਨ ਪ੍ਰ ਵੇਤਿ ਸਚੇਤਸੋ ਯਂ ਪ੍ਰਣਯਨ੍ਤ ਮਰ੍ਤਾਃ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਸਲੇਟੀ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ; ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨੂਤ੍ਯਜੇਵ ਤਸ੍ਕਰਾ ਵਨਰ੍ਗੂ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰਭ੍ਯਧੀਤਾਮ੍ । ਇਯਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਨਵ੍ਯਸੀ ਮਨੀषਾ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਰਥਂ ਨ ਸ਼ੁਚਯਦ੍ਭਿਰਙ੍ਗੈਃ
ਸਰੀਰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਦਸ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ; ਇਹ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰਾ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਹੈ, ਰਥ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦੋ ਨਮਸ਼੍ਚੇਯਂ ਚ ਗੀਃ ਸਦਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨੀ ਭੂਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਨਯਾਨਿ ਤੋਕਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਤ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਅਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਪਾਠ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਏਕਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਮਸ੍ਮਦ੍ਧृਦੋ ਭੂਰਿਜਨ੍ਮਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ । ਸਿषਕ੍ਤ੍ਯੂਧਰ੍ਨਿਣ੍ਯੋਰੁਪਸ੍ਥ ਉਤ੍ਸਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਪਦਂ ਵੇਃ
ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੋਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਮਾਨਂ ਨੀਲ਼ਂ ਵृषਣੋ ਵਸਾਨਾਃ ਸਂ ਜਗ੍ਮਿਰੇ ਮਹਿषਾ ਅਰ੍ਵਤੀਭਿਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਪਦਂ ਕਵਯੋ ਨਿ ਪਾਨ੍ਤਿ ਗੁਹਾ ਨਾਮਾਨਿ ਦਧਿਰੇ ਪਰਾਣਿ
ਵੱਧੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨੇ, ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ; ਕਵੀ ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਂ, ਦੂਰ ਦੇ ਨਾਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ऋਤਾਯਿਨੀ ਮਾਯਿਨੀ ਸਂ ਦਧਾਤੇ ਮਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਤੁਰ੍ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਭਿਂ ਚਰਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਕਵੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨ੍ਤੁਂ ਮਨਸਾ ਵਿਯਨ੍ਤਃ
ਸਚੇ ਤੇ ਜਾਦੂਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਕਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦੇ ਹਨ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਵਰ੍ਤਨਯਃ ਸੁਜਾਤਮਿषੋ ਵਾਜਾਯ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸਚਨ੍ਤੇ । ਅਧੀਵਾਸਂ ਰੋਦਸੀ ਵਾਵਸਾਨੇ ਘृਤੈਰਨ੍ਨੈਰ੍ਵਾਵृਧਾਤੇ ਮਧੂਨਾਮ੍
ਸਚਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀ, ਭੇਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਸੋਹਣੇ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।