ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਧਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਥ ਨਿਰ੍ਦਿਵਃ । ਸृਜਾ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀਰਵ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾ ਇਮਾ ਅਪੋऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ; ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਦੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੋਧਤਃ ਸਾਨੁਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਹੀਲ਼ਿਤਃ । ਅਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਵ ਜਿਘ੍ਨਤੇऽਪਃ ਸਰ੍ਮਾਯ ਚੋਦਯਨ੍ਨਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿ ਸਾਨੌ ਨਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਮਨ੍ਦਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਗਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਕੌਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮਿਦਦ੍ਰਿਵੋऽਨੁਤ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਯਦ੍ਧ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਿਨਂ ਮृਗਂ ਤਮੁ ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾਵਧੀਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਵਜਰਧਾਰੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾਕ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਵਜ੍ਰਾਸੋ ਅਸ੍ਥਿਰਨ੍ਨਵਤਿਂ ਨਾਵ੍ਯਾ ਅਨੁ । ਮਹਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਾਹ੍ਵੋਸ੍ਤੇ ਬਲਂ ਹਿਤਮਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਜਰਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਾਕਮਰ੍ਚਤ ਪਰਿ ष੍ਟੋਭਤ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਸ਼ਤੈਨਮਨ੍ਵਨੋਨਵੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੀਹ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਂ ਨਿਰਹਨ੍ਸਹਸਾ ਸਹਃ । ਮਹਤ੍ਤਦਸ੍ਯ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚਿਤ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵੇਪੇਤੇ ਭਿਯਸਾ ਮਹੀ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨੋਜਸਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਰੁਤ੍ਵਾਁ ਅਵਧੀਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬੀਆਂ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵੇਪਸਾ ਨ ਤਨ੍ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਿ ਬੀਭਯਤ੍ । ਅਭ੍ਯੇਨਂ ਵਜ੍ਰ ਆਯਸਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਰਾਯਤਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾ ਕੰਬਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜਰ, ਸੌ ਕੌਣਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਣੀ ਗਈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਤਵ ਚਾਸ਼ਨਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਮਯੋਧਯਃ । ਅਹਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤੋ ਦਿਵਿ ਤੇ ਬਦ੍ਬਧੇ ਸ਼ਵੋऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਇੰਦਰ, ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿष੍ਟਨੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਜਗਚ੍ਚ ਰੇਜਤੇ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਿਤ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇਵਿਜ੍ਯਤੇ ਭਿਯਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਸਭ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਨੁ ਯਾਦਧੀਮਸੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੋ ਵੀਰ੍ਯਾ ਪਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਮ੍ਣਮੁਤ ਕ੍ਰਤੁਂ ਦੇਵਾ ਓਜਾਂਸਿ ਸਂ ਦਧੁਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਬਲ ਰੱਖਿਆ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮਥਰ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਪਿਤਾ ਦਧ੍ਯਙ੍ਧਿਯਮਤ੍ਨਤ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਥੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਥਾ ਸਮਗ੍ਮਤਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਅਥਰਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਧਿਅੰਚ ਤੇ ਮਨੂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦਾਯ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਸੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਨृਭਿਃ । ਤਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਸ੍ਵਾਜਿषੂਤੇਮਰ੍ਭੇ ਹਵਾਮਹੇ ਸ ਵਾਜੇषੁ ਪ੍ਰ ਨੋऽਵਿषਤ੍
ਇੰਦਰ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ।
ਅਸਿ ਹਿ ਵੀਰ ਸੇਨ੍ਯੋऽਸਿ ਭੂਰਿ ਪਰਾਦਦਿਃ । ਅਸਿ ਦਭ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵृਧੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਤੂੰ ਸੈਨਕ ਹੈਂ, ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਯੋਗ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਯਦੁਦੀਰਤ ਆਜਯੋ ਧृष੍ਣਵੇ ਧੀਯਤੇ ਧਨਾ । ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਮਦਚ੍ਯੁਤਾ ਹਰੀ ਕਂ ਹਨਃ ਕਂ ਵਸੌ ਦਧੋऽਸ੍ਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸੌ ਦਧਃ
ਜਦ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੌਜ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ। ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਹਾਁ ਅਨੁष੍ਵਧਂ ਭੀਮ ਆ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਃ । ਸ਼੍ਰਿਯ ऋष੍ਵ ਉਪਾਕਯੋਰ੍ਨਿ ਸ਼ਿਪ੍ਰੀ ਹਰਿਵਾਨ੍ਦਧੇ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਜ੍ਰਮਾਯਸਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਉੱਚਾ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੀਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜਰ ਰੱਖੀ।
ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜੋ ਬਦ੍ਬਧੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ । ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇऽਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਂ।
ਯੋ ਅਰ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤਭੋਜਨਂ ਪਰਾਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਿ ਭਜਾ ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਤਵ ਰਾਧਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਦੌਲਤ ਵੰਡ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਏ।
ਮਦੇਮਦੇ ਹਿ ਨੋ ਦਦਿਰ੍ਯੂਥਾ ਗਵਾਮृਜੁਕ੍ਰਤੁਃ । ਸਂ ਗृਭਾਯ ਪੁਰੂ ਸ਼ਤੋਭਯਾਹਸ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸੁ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਰਾਯ ਆ ਭਰ
ਉਹ, ਸਾਡੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇਵੇ, ਸਿੱਧਾ ਮਨ। ਬਹੁਤ, ਸੈਂਕੜੇ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਦੌਲਤ ਵਰਸ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।
ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਸ਼ਵਸੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸੇ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਮੁਪ ਕਾਮਾਨ੍ਸਸृਜ੍ਮਹੇऽਥਾ ਨੋऽਵਿਤਾ ਭਵ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਖੜੇ ਸੋਮ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦਾਤ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਤੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਨ੍ਤਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਰ੍ਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿ ਖ੍ਯੋ ਜਨਾਨਾਮਰ੍ਯੋ ਵੇਦੋ ਅਦਾਸ਼ੁषਾਂ ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵੇਦ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਜੀਵ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ।
ਉਪੋ षੁ ਸ਼ृਣੁਹੀ ਗਿਰੋ ਮਘਵਨ੍ਮਾਤਥਾ ਇਵ । ਯਦਾ ਨਃ ਸੂਨृਤਾਵਤਃ ਕਰ ਆਦਰ੍ਥਯਾਸ ਇਦ੍ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ
ਹੇ ਦਾਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਸਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਮੀਮਦਨ੍ਤ ਹ੍ਯਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਧੂषਤ । ਅਸ੍ਤੋषਤ ਸ੍ਵਭਾਨਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਵਿष੍ਠਯਾ ਮਤੀ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ
ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਪਾ ਲਿਆ; ਪਿਆਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸੁਸਂਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਮਘਵਨ੍ਵਨ੍ਦਿषੀਮਹਿ । ਪ੍ਰ ਨੂਨਂ ਪੂਰ੍ਣਵਨ੍ਧੁਰ ਸ੍ਤੁਤੋ ਯਾਹਿ ਵਸ਼ਾਁ ਅਨੁ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ
ਹੇ ਦਾਤਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਪੂਰਾ ਜੋੜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ—ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਘਾ ਤਂ ਵृषਣਂ ਰਥਮਧਿ ਤਿष੍ਠਾਤਿ ਗੋਵਿਦਮ੍ । ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਹਾਰਿਯੋਜਨਂ ਪੂਰ੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਕੇਤਤਿ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋੜਨ ਲਈ—ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ।
ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਉਤ ਸਵ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਤੇਨ ਜਾਯਾਮੁਪ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਯਾਹ੍ਯਨ੍ਧਸੋ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ
ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਆ—ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ।
ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਹਰੀ ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਦਧਿषੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਸੋ ਰਭਸਾ ਅਮਨ੍ਦਿषੁਃ ਪੂषਣ੍ਵਾਨ੍ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਸਮੁ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਮਦਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਆ, ਤੂੰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਿਖੜੇ ਸੋਮਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ।
ਅਸ਼੍ਵਾਵਤਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਗੋषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਵੋਤਿਭਿਃ । ਤਮਿਤ੍ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਵਸੁਨਾ ਭਵੀਯਸਾ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਪੋ ਯਥਾਭਿਤੋ ਵਿਚੇਤਸਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਸਮਝਦਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਆਪੋ ਨ ਦੇਵੀਰੁਪ ਯਨ੍ਤਿ ਹੋਤ੍ਰਿਯਮਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਤਤਂ ਯਥਾ ਰਜਃ । ਪ੍ਰਾਚੈਰ੍ਦੇਵਾਸਃ ਪ੍ਰ ਣਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਯੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯਂ ਜੋषਯਨ੍ਤੇ ਵਰਾ ਇਵ
ਦੇਵੀ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਯਾਜਕ ਦੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਾਣੀ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।