ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ । ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ ਜਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿ ਸੋਮਧਾਨਮਾ ਵਿਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਜੁष੍ਟੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ ਦਿਵੋ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸੋਮਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਦਾਖਲ ਹੋ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਭਗਾਯ
ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੇਯਾਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ
ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਜੋ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚੇ, ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।
ਏਵਾਮृਤਾਯ ਮਹੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਃ ਪੀਯੂषਃ
ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਸਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿ ਧਾਮ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਵਹਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੋਮ ਦਿਵੇ ਪृਥਿਵ੍ਯੈ ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਯੈ
ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਹਿ।
ਦਿਵੋ ਧਰ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪੀਯੂषਃ ਸਤ੍ਯੇ ਵਿਧਰ੍ਮਨ੍ਵਾਜੀ ਪਵਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ; ਸੋਮਾ, ਸੱਚੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸੁਧਾਰੋ ਮਹਾਮਵੀਨਾਮਨੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਹਿ।
ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਨੋ ਜਜ੍ਞਾਨਃ ਪੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਮਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਤ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਹਾਉਂਦਾ।
ਇਨ੍ਦੁਃ ਪੁਨਾਨਃ ਪ੍ਰਜਾਮੁਰਾਣਃ ਕਰਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦ੍ਰਵਿਣਾਨਿ ਨਃ
ਇੰਦੁ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤਾਨ ਵਧਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੇ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਨਿਕ੍ਤੋ ਵਾਜੀ ਧਨਾਯ
ਸੋਮਾ, ਨਿਸ਼ਚੇ, ਹੁਨਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ, ਧਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ।
ਤਂ ਤੇ ਸੋਤਾਰੋ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਮਹੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ
ਜੋ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਰਸ ਨੂੰ ਮਸਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੋਮਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਉਹ ਨਵਜਾਤ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਿष੍ਟ ਚਾਰੁਰ੍ਮਦਾਯਾਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਕਵਿਰ੍ਭਗਾਯ
ਇੰਦੁ, ਸੋਹਣਾ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਗਾ ਲਈ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਚਾਰ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਮ ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਜਘਾਨ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਾਮ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਗੋਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਤਸ੍ਯ ਨृਭਿਃ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀਸੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਸ੍ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮ੍
ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਜ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸ੍ਰਰੇਤਾ ਅਦ੍ਭਿਰ੍ਮृਜਾਨੋ ਗੋਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਣਾਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਯਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾ ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਸਰ੍ਜਿ ਵਾਜੀ ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ
ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਵਹਿ ਗਿਆ।
ਅਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਮਧ੍ਵੋ ਰਸੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृष੍ਣ ਇਨ੍ਦੁਂ ਮਦਾਯ
ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਵਿਰ ਦੇ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸ ਬੂੰਦ ਨੂੰ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਥਾ ਪਾਜਸੇऽਪੋ ਵਸਾਨਂ ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਮਾਣ ਲਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਧੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤੋਸ਼ਤੇ ਨਿ ਤੋਸ਼ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਨੁਗ੍ਰੋ ਰਿਣਨ੍ਨਪਃ
ਇਹ ਬੂੰਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫੇਰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਯੂ षੁ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਰਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਃ । ਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਰਧ੍ਯਾ ऋਣਯਾ ਨ ਈਯਸੇ
ਹੁਣ, ਹੇ ਧਾਰਾ, ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਹਿ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ।
ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮ ਮਦਾਮਸਿ ਮਹੇ ਸਮਰ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ । ਵਾਜਾਁ ਅਭਿ ਪਵਮਾਨ ਪ੍ਰ ਗਾਹਸੇ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੋਮਾ, ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਲੜਾਈ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਅਜੀਜਨੋ ਹਿ ਪਵਮਾਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਰੇ ਸ਼ਕ੍ਮਨਾ ਪਯਃ । ਗੋਜੀਰਯਾ ਰਂਹਮਾਣਃ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਜੀਜਨੋ ਅਮृਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਾਁ ऋਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਨ੍ਨਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣਃ । ਸਦਾਸਰੋ ਵਾਜਮਚ੍ਛਾ ਸਨਿष੍ਯਦਤ੍
ਤੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਭ੍ਯਭਿ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਤਤਰ੍ਦਿਥੋਤ੍ਸਂ ਨ ਕਂ ਚਿਜ੍ਜਨਪਾਨਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਨ ਭਰਮਾਣੋ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੇ ਚਸ਼ਮੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਆਦੀਂ ਕੇ ਚਿਤ੍ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਾਸ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸੁਰੁਚੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ । ਵਾਰਂ ਨ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੁਤੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।