ਸ ਮਾਮृਜੇ ਤਿਰੋ ਅਣ੍ਵਾਨਿ ਮੇष੍ਯੋ ਮੀਲ਼੍ਹੇ ਸਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਾਜਯੁਃ । ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਃ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ ਸੋਮੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੰਗ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਭੇਡ ਵਾਂਗ ਬੰਦ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਪਿਪ੍ਯੇ ਅਰ੍ਣਸਾ । ਅਂਸ਼ੋਃ ਪਯਸਾ ਮਦਿਰੋ ਨ ਜਾਗृਵਿਰਚ੍ਛਾ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਡੰਡੇ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਭਰਿਆ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਹਰ੍ਯਤੋ ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਅਤ੍ਕੇ ਅਵ੍ਯਤ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੂਨੁਰ੍ਨ ਮਰ੍ਜ੍ਯਃ । ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਪਸੋ ਯਥਾ ਰਥਂ ਨਦੀष੍ਵਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ।
ਅਭਿ ਸੋਮਾਸ ਆਯਵਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਮਨੀषਿਣੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਵਗਦੇ ਸੋਮਾ, ਨਸ਼ੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਚਾਨਣ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਰਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪਵਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਰਾਜਾ ਦੇਵ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਅਰ੍षਨ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਾ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਨੋ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਮਦਃ ਸੋਮੋ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਸੁਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵ੍ਯਮਰ੍षਤਿ ਤਮੀ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਯਵਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜੈਤੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਾਨਸ਼੍ਚਮੂ ਜਨਯਨ੍ਮਤਿਂ ਕਵਿਃ ਸੋਮੋ ਦੇਵੇषੁ ਰਣ੍ਯਤਿ । ਅਪੋ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰੁਤ੍ਤਰਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨੇष੍ਵਵ੍ਯਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਟੋਲੀ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਵਾਹਂ ਸੋਮ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਪੁਰੂਣਿ ਬਭ੍ਰੋ ਨਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਾਮਵ ਪਰਿਧੀਁਰਤਿ ਤਾਁ ਇਹਿ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੀਲੇ ਇੰਦੂ, ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਬੰਧਨ ਦੂਰ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਆ।
ਉਤਾਹਂ ਨਕ੍ਤਮੁਤ ਸੋਮ ਤੇ ਦਿਵਾ ਸਖ੍ਯਾਯ ਬਭ੍ਰ ਊਧਨਿ । ਘृਣਾ ਤਪਨ੍ਤਮਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪਰਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਇਵ ਪਪ੍ਤਿਮ
ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ, ਪੀਲੇ ਸੋਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਥਣ ਤੇ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਹਸ੍ਤ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਾਚਮਿਨ੍ਵਸਿ । ਰਯਿਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਂ ਪਵਮਾਨਾਭ੍ਯਰ੍षਸਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਹਥੀਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਧ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਸਭ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ।
ਮृਜਾਨੋ ਵਾਰੇ ਪਵਮਾਨੋ ਅਵ੍ਯਯੇ ਵृषਾਵ ਚਕ੍ਰਦੋ ਵਨੇ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਾਨੋ ਅਰ੍षਸਿ
ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈਂ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇऽਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ । ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿ ਧਾਰਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੋਮ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਹਿ, ਸਾਰੇ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ। ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਸ ਨਾਲ ਨਚਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੂ ਪਵਸ੍ਵ ਪਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਸੋਮ ਧਰ੍ਮਭਿਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧੀਤਿਭਿਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਹਿ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਧਾਰਯਾ । ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਸਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਹਯਾ ਮੇਧਾਮਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ
ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਰਸ ਨਾਲ ਛਣਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਏ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪੋ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਰ੍षਤੀਨ੍ਦੁਰ੍ਹਿਯਾਨਃ ਸੋਤृਭਿਃ । ਜਨਯਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਨ੍ਦਨਾ ਅਵੀਵਸ਼ਦ੍ਗਾਃ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਨ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੂੰਦ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਦ, ਨਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, enclosure ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ।
ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਕ੍ਰਤੁਵਿਤ੍ਤਮੋ ਮਦਃ । ਮਹਿ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਤਮੋ ਮਦਃ
ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਵਹਿ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਸ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਸ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵृषਭੋ ਵृषਾਯਤੇऽਸ੍ਯ ਪੀਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ । ਸ ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੋ ਅਭ੍ਯਕ੍ਰਮੀਦਿषੋऽਚ੍ਛਾ ਵਾਜਂ ਨੈਤਸ਼ਃ
ਤੈਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਂਡ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ, ਸਿੱਧਾ ਇਨਾਮ ਵੱਲ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਙ੍ਗ ਦੈਵ੍ਯਾ ਪਵਮਾਨ ਜਨਿਮਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ । ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਘੋषਯਃ
ਤੂੰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾ ਨਵਗ੍ਵੋ ਦਧ੍ਯਙ੍ਙਪੋਰ੍ਣੁਤੇ ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ ਆਪਿਰੇ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮ੍ਨੇ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣੋ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ
ਤੈਥੋਂ, ਨਵਗਵ ਅਤੇ ਦਧਿਅੰਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ; ਤੈਥੋਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਤੈਥੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਅਮਰਤਾ, ਤੈਥੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਮ ਪਾਇਆ।
ਏष ਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇਭਿਃ ਪਵਤੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ । ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਨੂਰ੍ਮਿਰਪਾਮਿਵ
ਇਹ, ਰਸ ਨਾਲ ਨਚਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾ ਅਪ੍ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਨੋ ਨਿਰ੍ਗਾ ਅਕृਨ੍ਤਦੋਜਸਾ । ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਗਵ੍ਯਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਵਰ੍ਮੀਵ ਧृष੍ਣਵਾ ਰੁਜ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਬਹਾਦਰ, ਬਚਾਓ ਵਾਲਾ, ਬਰਚੀ ਨਾਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ।
ਆ ਸੋਤਾ ਪਰਿ षਿਞ੍ਚਤਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮਮਪ੍ਤੁਰਂ ਰਜਸ੍ਤੁਰਮ੍ । ਵਨਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮੁਦਪ੍ਰੁਤਮ੍
ਆਓ, ਪਿਆਲਾ ਭਰੋ, ਸਲਾਹ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਵਹੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਰਸਤੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਲੰਘਦਾ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਂ ਵृषਭਂ ਪਯੋਵृਧਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵਾਯ ਜਨ੍ਮਨੇ । ऋਤੇਨ ਯ ऋਤਜਾਤੋ ਵਿਵਾਵृਧੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਡ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਪਿਆਰਾ। ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੀ ਸਚਾਈ।
ਅਭਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਬृਹਦ੍ਯਸ਼ ਇषਸ੍ਪਤੇ ਦਿਦੀਹਿ ਦੇਵ ਦੇਵਯੁਃ । ਵਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯੁਵ
ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚਮਕ ਉੱਤੇ ਚਾਨਣ ਪਾ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ। ਵਿਚਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ।
ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤੋ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ । ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਪਵਸ੍ਵ ਰੀਤਿਮਪਾਂ ਜਿਨ੍ਵਾ ਗਵਿष੍ਟਯੇ ਧਿਯਃ
ਕੰਵ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਨਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਕੁਸ਼ਲ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਟੋਲੇ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਸੋਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਂ ਵृषਭਂ ਦਿਵੋ ਦੁਹੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ, ਨਚਾਉਣ ਵਿਚ ਅਟੱਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਵृषਾ ਵਿ ਜਜ੍ਞੇ ਜਨਯਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਸ ਸੁष੍ਟੁਤਃ ਕਵਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਦਧੇ ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਵਸ੍ਯ ਦਂਸਸਾ
ਸਾਂਡ ਜਨਮਿਆ, ਅਮਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਆਧਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਸੁਨ੍ਵੇ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਯੋ ਰਾਯਾਮਾਨੇਤਾ ਯ ਇਲ਼ਾਨਾਮ੍ । ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਨਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਵਸਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਿਬਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਯਮਣਾ ਭਗਃ । ਆ ਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਕਰਾਮਹ ਏਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਮਹੇ
ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਇੰਦਰ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮਰੁਤ, ਜਿਸਦਾ ਭਾਗਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਖੁਸ਼ ਹਨ—ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਈਏ।