ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨੇ ਵਸ੍ਤੋਰੁਤੋषਸਃ । ਸ ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਾਜਾ ਅਗਨਿ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ।
ਅਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਊਤਿਭਿਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਰ੍ਮਣਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਧੀषੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯ
ਅਗਨਿ, ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਭਰ ਸਤ੍ਰਾਸਾਹਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਪृਤ੍ਸੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਪੋषਸਮ੍ । ਮਾਰ੍ਡੀਕਂ ਧੇਹਿ ਜੀਵਸੇ
ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਪ੍ਰ ਪੂਤਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ੋਚਿषੇ ਵਾਚੋ ਗੋਤਮਾਗ੍ਨਯੇ । ਭਰਸ੍ਵ ਸੁਮ੍ਨਯੁਰ੍ਗਿਰਃ
ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਏ ਹਨ, ਗੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਭਿਦਾਸਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਰੇ ਪਦੀष੍ਟ ਸਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਦ੍ਵृਧੇ ਭਵ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਾਕਤ ਬਣ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਰਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ । ਹੋਤਾ ਗृਣੀਤ ਉਕ੍ਥ੍ਯਃ
ਅਗਨਿ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਾ ਹਿ ਸੋਮ ਇਨ੍ਮਦੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨੋਜਸਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨਿਃ ਸ਼ਸ਼ਾ ਅਹਿਮਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਵਾਧੇ ਦਾ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ; ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤ੍ਵਾਮਦਦ੍ਵृषਾ ਮਦਃ ਸੋਮਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਭृਤਃ ਸੁਤਃ । ਯੇਨਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਿਰਦ੍ਭ੍ਯੋ ਜਘਨ੍ਥ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨੋਜਸਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਜੋਸ਼, ਸੋਮ, ਬਾਜ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੇਹ੍ਯਭੀਹਿ ਧृष੍ਣੁਹਿ ਨ ਤੇ ਵਜ੍ਰੋ ਨਿ ਯਂਸਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨृਮ੍ਣਂ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਵੋ ਹਨੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਯਾ ਅਪੋऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਚਲ, ਆ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ; ਤੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਧਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਥ ਨਿਰ੍ਦਿਵਃ । ਸृਜਾ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀਰਵ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾ ਇਮਾ ਅਪੋऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ; ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਦੇ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੋਧਤਃ ਸਾਨੁਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਹੀਲ਼ਿਤਃ । ਅਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯਾਵ ਜਿਘ੍ਨਤੇऽਪਃ ਸਰ੍ਮਾਯ ਚੋਦਯਨ੍ਨਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿ ਸਾਨੌ ਨਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਮਨ੍ਦਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸਖਿਭ੍ਯੋ ਗਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਕੌਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮਿਦਦ੍ਰਿਵੋऽਨੁਤ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਯਦ੍ਧ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਿਨਂ ਮृਗਂ ਤਮੁ ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਯਾਵਧੀਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਵਜਰਧਾਰੀ। ਜਦ ਤੂੰ ਚਲਾਕ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਵਜ੍ਰਾਸੋ ਅਸ੍ਥਿਰਨ੍ਨਵਤਿਂ ਨਾਵ੍ਯਾ ਅਨੁ । ਮਹਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਾਹ੍ਵੋਸ੍ਤੇ ਬਲਂ ਹਿਤਮਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਜਰਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜਹਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵੰਞਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਾਕਮਰ੍ਚਤ ਪਰਿ ष੍ਟੋਭਤ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਸ਼ਤੈਨਮਨ੍ਵਨੋਨਵੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੀਹ ਵਾਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਂ ਨਿਰਹਨ੍ਸਹਸਾ ਸਹਃ । ਮਹਤ੍ਤਦਸ੍ਯ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਅਸृਜਦਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਦਾਂਗੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਚਿਤ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵੇਪੇਤੇ ਭਿਯਸਾ ਮਹੀ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨੋਜਸਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਰੁਤ੍ਵਾਁ ਅਵਧੀਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਦੋ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬੀਆਂ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵੇਪਸਾ ਨ ਤਨ੍ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਿ ਬੀਭਯਤ੍ । ਅਭ੍ਯੇਨਂ ਵਜ੍ਰ ਆਯਸਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਰਾਯਤਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾ ਕੰਬਣ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜਰ, ਸੌ ਕੌਣਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਣੀ ਗਈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਤਵ ਚਾਸ਼ਨਿਂ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਮਯੋਧਯਃ । ਅਹਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤੋ ਦਿਵਿ ਤੇ ਬਦ੍ਬਧੇ ਸ਼ਵੋऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਇੰਦਰ, ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿष੍ਟਨੇ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਯਤ੍ਸ੍ਥਾ ਜਗਚ੍ਚ ਰੇਜਤੇ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਿਤ੍ਤਵ ਮਨ੍ਯਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇਵਿਜ੍ਯਤੇ ਭਿਯਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ ਸਭ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਹਿ ਨੁ ਯਾਦਧੀਮਸੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕੋ ਵੀਰ੍ਯਾ ਪਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਮ੍ਣਮੁਤ ਕ੍ਰਤੁਂ ਦੇਵਾ ਓਜਾਂਸਿ ਸਂ ਦਧੁਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਬਲ ਰੱਖਿਆ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮਥਰ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਪਿਤਾ ਦਧ੍ਯਙ੍ਧਿਯਮਤ੍ਨਤ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵਥੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਥਾ ਸਮਗ੍ਮਤਾਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਅਥਰਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਧਿਅੰਚ ਤੇ ਮਨੂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦਾਯ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਸੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਨृਭਿਃ । ਤਮਿਨ੍ਮਹਤ੍ਸ੍ਵਾਜਿषੂਤੇਮਰ੍ਭੇ ਹਵਾਮਹੇ ਸ ਵਾਜੇषੁ ਪ੍ਰ ਨੋऽਵਿषਤ੍
ਇੰਦਰ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੱਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ।
ਅਸਿ ਹਿ ਵੀਰ ਸੇਨ੍ਯੋऽਸਿ ਭੂਰਿ ਪਰਾਦਦਿਃ । ਅਸਿ ਦਭ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵृਧੋ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਤੂੰ ਸੈਨਕ ਹੈਂ, ਫੌਜਾਂ ਲਈ ਯੋਗ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਨਿਮਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਯਦੁਦੀਰਤ ਆਜਯੋ ਧृष੍ਣਵੇ ਧੀਯਤੇ ਧਨਾ । ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਮਦਚ੍ਯੁਤਾ ਹਰੀ ਕਂ ਹਨਃ ਕਂ ਵਸੌ ਦਧੋऽਸ੍ਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸੌ ਦਧਃ
ਜਦ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੌਜ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ। ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਹਾਁ ਅਨੁष੍ਵਧਂ ਭੀਮ ਆ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਃ । ਸ਼੍ਰਿਯ ऋष੍ਵ ਉਪਾਕਯੋਰ੍ਨਿ ਸ਼ਿਪ੍ਰੀ ਹਰਿਵਾਨ੍ਦਧੇ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਜ੍ਰਮਾਯਸਮ੍
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਉੱਚਾ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੀਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਜਰ ਰੱਖੀ।
ਆ ਪਪ੍ਰੌ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜੋ ਬਦ੍ਬਧੇ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਿ । ਨ ਤ੍ਵਾਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇऽਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਂ।
ਯੋ ਅਰ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤਭੋਜਨਂ ਪਰਾਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਿ ਭਜਾ ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ ਭਕ੍ਸ਼ੀਯ ਤਵ ਰਾਧਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਦੌਲਤ ਵੰਡ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਏ।
ਮਦੇਮਦੇ ਹਿ ਨੋ ਦਦਿਰ੍ਯੂਥਾ ਗਵਾਮृਜੁਕ੍ਰਤੁਃ । ਸਂ ਗृਭਾਯ ਪੁਰੂ ਸ਼ਤੋਭਯਾਹਸ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸੁ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਰਾਯ ਆ ਭਰ
ਉਹ, ਸਾਡੀ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇਵੇ, ਸਿੱਧਾ ਮਨ। ਬਹੁਤ, ਸੈਂਕੜੇ, ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਦੌਲਤ ਵਰਸ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।