ਤਂ ਗਾਥਯਾ ਪੁਰਾਣ੍ਯਾ ਪੁਨਾਨਮਭ੍ਯਨੂषਤ । ਉਤੋ ਕृਪਨ੍ਤ ਧੀਤਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੀਃ
ਉਹ, ਪੁਰਾਣੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਵ੍ਯਯੇ ਵਾਰੇ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਮ੍ । ਦੂਤਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯ ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ, ਅਣਜਾਣੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਪੁਨਾਨੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚਮੂषੁ ਸੀਦਤਿ । ਪਸ਼ੌ ਨ ਰੇਤ ਆਦਧਤ੍ਪਤਿਰ੍ਵਚਸ੍ਯਤੇ ਧਿਯਃ
ਸਾਫ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ । ਵਿਦੇ ਯਦਾਸੁ ਸਂਦਦਿਰ੍ਮਹੀਰਪੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਦੇਵਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਢਲਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਤ ਇਨ੍ਦੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਨृਭਿਰ੍ਯਤੋ ਵਿ ਨੀਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਸ਼੍ਚਮੂष੍ਵਾ ਨਿ षੀਦਸਿ
ਨਿਚੋੜਿਆ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਅਭੀ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ । ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਜਾਤਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ
ਸੱਚੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵਾ ਭਰ ਸੋਮ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਸਂ ਰਯਿਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ
ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦੂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਦੋਹਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਧਿਯਂ ਮਨੋਯੁਜਂ ਸृਜਾ ਵृष੍ਟਿਂ ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਸੋਮ ਪੁष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਤੇ ਜਿਗ੍ਯੁषੋ ਯਥਾ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਧਾਵਤਿ । ਰਂਹਮਾਣਾ ਵ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਵਾਰਂ ਵਾਜੀਵ ਸਾਨਸਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੈਰੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਃ ਕਵੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ ਸੁਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ
ਸੋਮਾ, ਸਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਤੇ ਹੁਨਰ ਲਈ, ਅਕਲਮੰਦ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਪੀਣ ਲਈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ; ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰੋ ਹਰਿਂ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ । ਵਤ੍ਸਂ ਜਾਤਂ ਨ ਧੇਨਵਃ ਪਵਮਾਨ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ
ਮਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲੇ; ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ, ਪਵਮਾਨਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ।
ਪਵਮਾਨ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਭਿਰ੍ਯਾਸਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਮਾਂਸਿ ਜਿਘ੍ਨਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ
ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ; ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਿਵ੍ਰਤ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਤਿ ਜਭ੍ਰਿषੇ । ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰਾਪਿਮਮੁਞ੍ਚਥਾਃ ਪਵਮਾਨ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ।
ਪੁਰੋਜਿਤੀ ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸੁਤਾਯ ਮਾਦਯਿਤ੍ਨਵੇ । ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਨ ਸਖਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਆਗੂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਣ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ; ਦੋਸਤੋ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ।
ਯੋ ਧਾਰਯਾ ਪਾਵਕਯਾ ਪਰਿਪ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼੍ਵੋ ਨ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦੂ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਤਂ ਦੁਰੋषਮਭੀ ਨਰਃ ਸੋਮਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਧਿਯਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਆਪਕ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਛਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ।
ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤ ਇਤਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਇੰਦੂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਾਫ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬੋਲਣ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਸਟਰ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਃ । ਸੋਮਃ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਸਾਫ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਸੋਮਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਰ ਰੋਜ਼।
ਅਯਂ ਪੂषਾ ਰਯਿਰ੍ਭਗਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਨੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਇਹ ਪੂਸ਼ਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਾਗ ਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯਃ । ਸੋਮਾਸਃ ਕृਣ੍ਵਤੇ ਪਥਃ ਪਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਪਿਆਰੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਗਾਂਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯ ਓਜਿष੍ਠਸ੍ਤਮਾ ਭਰ ਪਵਮਾਨ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍ । ਯਃ ਪਞ੍ਚ ਚਰ੍षਣੀਰਭਿ ਰਯਿਂ ਯੇਨ ਵਨਾਮਹੈ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਮਾਣ ਲਿਆ ਕੇ ਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਸੋਮਾਃ ਪਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾਃ । ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸੁਵਾਨਾ ਅਰੇਪਸਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ।
ਸੁष੍ਵਾਣਾਸੋ ਵ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤਾਨਾ ਗੋਰਧਿ ਤ੍ਵਚਿ । ਇषਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮਭਿਤਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਵਸੁਵਿਦਃ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਰੋਟੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਉਣ।
ਏਤੇ ਪੂਤਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਸੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾਸੋ ਜਿਗਤ੍ਨਵੋ ਧ੍ਰੁਵਾ ਘृਤੇ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਨਿਰੰਤਰ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਤਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਾਨਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਰ੍ਤੋ ਨ ਵृਤ ਤਦ੍ਵਚਃ । ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਮਰਾਧਸਂ ਹਤਾ ਮਖਂ ਨ ਭृਗਵਃ
ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮਾਨੋ, ਮਾਨਵ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਟਾਲੇ; ਬਿਨਾ ਕਾਨੂੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਆ ਜਾਮਿਰਤ੍ਕੇ ਅਵ੍ਯਤ ਭੁਜੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰ ਓਣ੍ਯੋਃ । ਸਰਜ੍ਜਾਰੋ ਨ ਯੋषਣਾਂ ਵਰੋ ਨ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਵੰਸ਼ ਵਧ ਗਿਆ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ, ਵਿਆਹੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ।
ਸ ਵੀਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਵਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਰੋਦਸੀ । ਹਰਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਵ੍ਯਤ ਵੇਧਾ ਨ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇਭਿਃ ਪਵਤੇ ਸੋਮੋ ਗਵ੍ਯੇ ਅਧਿ ਤ੍ਵਚਿ । ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਾ ਹਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੋਮਾ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ; ਗੂੰਜਦਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਨਚੋੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ।