ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸਂ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਦ੍ਰਿਸਂਹਤਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਮਿਣਮ੍
ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਲਹਿਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ । ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਹਾਉਣ ਨਾਲ ਉਸ ਪੀਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਵੋ ਹ੍ਯਵਸਾ ਪਾਨ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਮ੍ । ਯਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਦ੍ਦਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਹਰ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਹੁਨਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਬਣਾਈ, ਹੇ ਸੋਨੇ, ਪੀਲੇ।
ਸ ਵਾਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਾਨਵੀ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਜਨਿष੍ਟ ਰੋਦਸੀ । ਦੇਵੋ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿष੍ਠਾ ਅਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣਿ
ਤੇਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ; ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ । ਨਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤੇ ਦੇਵਾਯ ਸਦਨਾਸਦੇ
ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿषੁ ਸੋਮਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ । ਅਪਪ੍ਰੋਥਨ੍ਤਃ ਸਨੁਤਰ੍ਹੁਰਸ਼੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤਾਁ ਅਪ੍ਰਚੇਤਸਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਮ, ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਗੇ; ਉਹ ਵਧੇਰੇ, ਪੀਸੇ ਹੋਏ, ਸਵੇਰੇ, ਅਣਜਾਣੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ।
ਤਂ ਸਖਾਯਃ ਪੁਰੋਰੁਚਂ ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਚ ਸੂਰਯਃ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਗਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸਨੇਮ ਵਾਜਪਸ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਚੌੜਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪਾ ਸਕੀਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਆ ਹਰ੍ਯਤਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ ਧਨੁਸ੍ਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਂ ਵਯਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾਯ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਵਿਪਾਮਗ੍ਰੇ ਮਹੀਯੁਵਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਅਣਪੀਸੀਆਂ, ਸਾਫ ਧਾਰਾ ਮਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧ ਕ੍ਸ਼ਪਾ ਪਰਿष੍ਕृਤੋ ਵਾਜਾਁ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਹਤੇ । ਯਦੀ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਧਿਯੋ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਾਤਵੇ
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਭਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਇਨਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵਿਵਸਵਤ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮਸ੍ਯ ਮਰ੍ਜਯਾਮਸਿ ਮਦੋ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤਮਃ । ਯਂ ਗਾਵ ਆਸਭਿਰ੍ਦਧੁਃ ਪੁਰਾ ਨੂਨਂ ਚ ਸੂਰਯਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਦ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤਂ ਗਾਥਯਾ ਪੁਰਾਣ੍ਯਾ ਪੁਨਾਨਮਭ੍ਯਨੂषਤ । ਉਤੋ ਕृਪਨ੍ਤ ਧੀਤਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੀਃ
ਉਹ, ਪੁਰਾਣੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਵ੍ਯਯੇ ਵਾਰੇ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਮ੍ । ਦੂਤਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯ ਆ ਸ਼ਾਸਤੇ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ, ਅਣਜਾਣੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਪੁਨਾਨੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ ਸੋਮਸ਼੍ਚਮੂषੁ ਸੀਦਤਿ । ਪਸ਼ੌ ਨ ਰੇਤ ਆਦਧਤ੍ਪਤਿਰ੍ਵਚਸ੍ਯਤੇ ਧਿਯਃ
ਸਾਫ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ । ਵਿਦੇ ਯਦਾਸੁ ਸਂਦਦਿਰ੍ਮਹੀਰਪੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਦੇਵਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਢਲਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਤ ਇਨ੍ਦੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਨृਭਿਰ੍ਯਤੋ ਵਿ ਨੀਯਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਸ਼੍ਚਮੂष੍ਵਾ ਨਿ षੀਦਸਿ
ਨਿਚੋੜਿਆ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਅਭੀ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ । ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਜਾਤਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ
ਸੱਚੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵਾ ਭਰ ਸੋਮ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਸਂ ਰਯਿਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ
ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦੂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਦੋਹਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਧਿਯਂ ਮਨੋਯੁਜਂ ਸृਜਾ ਵृष੍ਟਿਂ ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਃ । ਤ੍ਵਂ ਵਸੂਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਸੋਮ ਪੁष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਜ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਰਿ ਤੇ ਜਿਗ੍ਯੁषੋ ਯਥਾ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਧਾਵਤਿ । ਰਂਹਮਾਣਾ ਵ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਵਾਰਂ ਵਾਜੀਵ ਸਾਨਸਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਤੈਰੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨਃ ਕਵੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ ਸੁਤੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ
ਸੋਮਾ, ਸਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚੈ ਤੇ ਹੁਨਰ ਲਈ, ਅਕਲਮੰਦ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ; ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਪੀਣ ਲਈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ; ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰੋ ਹਰਿਂ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ । ਵਤ੍ਸਂ ਜਾਤਂ ਨ ਧੇਨਵਃ ਪਵਮਾਨ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ
ਮਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲੇ; ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ, ਪਵਮਾਨਾ, ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ।
ਪਵਮਾਨ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੇਭਿਰ੍ਯਾਸਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ । ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਮਾਂਸਿ ਜਿਘ੍ਨਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹੇ
ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ; ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਿਵ੍ਰਤ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਤਿ ਜਭ੍ਰਿषੇ । ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਰਾਪਿਮਮੁਞ੍ਚਥਾਃ ਪਵਮਾਨ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਫ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ।
ਪੁਰੋਜਿਤੀ ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸੁਤਾਯ ਮਾਦਯਿਤ੍ਨਵੇ । ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਨ ਸਖਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਆਗੂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਣ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ; ਦੋਸਤੋ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ।
ਯੋ ਧਾਰਯਾ ਪਾਵਕਯਾ ਪਰਿਪ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਸੁਤਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼੍ਵੋ ਨ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਇੰਦੂ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਤਂ ਦੁਰੋषਮਭੀ ਨਰਃ ਸੋਮਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਚ੍ਯਾ ਧਿਯਾ । ਯਜ੍ਞਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਆਪਕ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਛਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ।
ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤ ਇਤਿ ਦੇਵਾਸੋ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਖਸ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਇੰਦੂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਾਫ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬੋਲਣ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਸਟਰ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਃ । ਸੋਮਃ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਸਾਫ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਸੋਮਾ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਰ ਰੋਜ਼।