ऋषਿਮਨਾ ਯ ऋषਿਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍षਾਃ ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਃ ਪਦਵੀਃ ਕਵੀਨਾਮ੍ । ਤृਤੀਯਂ ਧਾਮ ਮਹਿषਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਸੋਮੋ ਵਿਰਾਜਮਨੁ ਰਾਜਤਿ ष੍ਟੁਪ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ; ਤੀਜਾ ਥਾਂ ਲੱਭਦਾ, ਮਹਿਸ਼ ਸੋਮ, ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ।
ਚਮੂषਚ੍ਛ੍ਯੇਨਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਵਿਭृਤ੍ਵਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦੁਰ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਅਪਾਮੂਰ੍ਮਿਂ ਸਚਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੁਰੀਯਂ ਧਾਮ ਮਹਿषੋ ਵਿਵਕ੍ਤਿ
ਗਿੱਧ, ਪੰਛੀ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਬੂੰਦ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਿਸ਼ ਚੌਥਾ ਥਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ।
ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਮृਜਾਨੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਸृਤ੍ਵਾ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ਵृषੇਵ ਯੂਥਾ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਰ੍षਨ੍ਕਨਿਕ੍ਰਦਚ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਚਮਕਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੌਲਤ ਲਈ ਦੌੜਦਾ; ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਵਸ੍ਵੇਨ੍ਦੋ ਪਵਮਾਨੋ ਮਹੋਭਿਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਰਿ ਵਾਰਾਣ੍ਯਰ੍ष । ਕ੍ਰੀਲ਼ਞ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾ ਵਿਸ਼ ਪੂਯਮਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਸੋ ਮਦਿਰੋ ਮਮਤ੍ਤੁ
ਵਗ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ; ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਮਸਤ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਬृਹਤੀਰਸृਗ੍ਰਨ੍ਨਕ੍ਤੋ ਗੋਭਿਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ । ਸਾਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸਾਮਨ੍ਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨੇਤ੍ਯਭਿ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨ ਜਾਮਿਮ੍
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਸੰਗੀਤ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਉੱਚਾ ਗਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਇਆ, ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਵੈਰ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਨੇषਿ ਪਵਮਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨ ਜਾਰੋ ਅਭਿਗੀਤ ਇਨ੍ਦੁਃ । ਸੀਦਨ੍ਵਨੇषੁ ਸ਼ਕੁਨੋ ਨ ਪਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸਤ੍ਤਾ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਿਆ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ, ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ।
ਆ ਤੇ ਰੁਚਃ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸੋਮ ਯੋषੇਵ ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਦੁਘਾਃ ਸੁਧਾਰਾਃ । ਹਰਿਰਾਨੀਤਃ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਕਲਸ਼ੇ ਦੇਵਯੂਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਪੀਲਾ ਲਿਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ।
ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ਹੇਮਨਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਮਪृਕ੍ਤ ਰਸਮ੍ । ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍ਮਿਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਸ਼ੁਮਾਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ; ਨਿਕਲਿਆ, ਛਾਣਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੰਡਤ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ।
ਭਦ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮਨ੍ਯਾ ਵਸਾਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਵਿਰ੍ਨਿਵਚਨਾਨਿ ਸ਼ਂਸਨ੍ । ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਚਮ੍ਵੋਃ ਪੂਯਮਾਨੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਦੇਵਵੀਤੌ
ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡਾ, ਕਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ; ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਗਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ।
ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸ੍ਤਰੋ ਯਸ਼ਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤੋ ਅਸ੍ਮੇ । ਅਭਿ ਸ੍ਵਰ ਧਨ੍ਵਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਪਿਆਰਾ, ਅਡੋਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰ ਗਾਯਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਮ ਦੇਵਾਨ੍ਸੋਮਂ ਹਿਨੋਤ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ । ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਾਤੇ ਅਤਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾ ਸੀਦਾਤਿ ਕਲਸ਼ਂ ਦੇਵਯੁਰ੍ਨਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਹਰ ਛਾਣਣ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਰੱਬ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਸਖ੍ਯਮਾਯਨ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਮਦਾਯ । ਨृਭਿ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਅਨੁ ਧਾਮ ਪੂਰ੍ਵਮਗਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਇਹ ਬੂੰਦ ਰੱਬਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਰਾਯੇ ਹਰਿਰਰ੍षਾ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਭਰਾਯ । ਦੇਵੈਰ੍ਯਾਹਿ ਸਰਥਂ ਰਾਧੋ ਅਚ੍ਛਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੇ; ਇਹ ਰਸ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਸਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਰੱਬਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ; ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਮੁਸ਼ਨੇਵ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ । ਮਹਿਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਵਕਃ ਪਦਾ ਵਰਾਹੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਕਵਿਤਾ ਉਚਾਰਦਾ ਰੱਬ, ਹੋਰ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਹਂਸਾਸਸ੍ਤृਪਲਂ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਾਮਾਦਸ੍ਤਂ ਵृषਗਣਾ ਅਯਾਸੁਃ । ਆਙ੍ਗੂष੍ਯਂ ਪਵਮਾਨਂ ਸਖਾਯੋ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਸਾਕਂ ਪ੍ਰ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਾਣਮ੍
ਹੰਸ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਛੇ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਦੋਸਤ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਚੋੜਨ ਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਸ ਰਂਹਤ ਉਰੁਗਾਯਸ੍ਯ ਜੂਤਿਂ ਵृਥਾ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਂ ਮਿਮਤੇ ਨ ਗਾਵਃ । ਪਰੀਣਸਂ ਕृਣੁਤੇ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਦਿਵਾ ਹਰਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਨਕ੍ਤਮृਜ੍ਰਃ
ਉਹ ਚੌੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਉਸਦੇ ਖੇਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦੀਆਂ। ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮ ਦਿਨ ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤੀਰ੍ਵਰਿਵਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਮ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਅਧ ਧਾਰਯਾ ਮਧ੍ਵਾ ਪृਚਾਨਸ੍ਤਿਰੋ ਰੋਮ ਪਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਾਯ
ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਰੋਮਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੱਬ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਪੁਨਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਰਸੇਨ ਪृਞ੍ਚਨ੍ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਣ੍ਯृਤੁਥਾ ਵਸਾਨੋ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਅਵ੍ਯਤ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ
ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਬ ਹੋਰ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਦਸ ਧਾਰਾਂ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵृषਾ ਸ਼ੋਣੋ ਅਭਿਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਗਾ ਨਦਯਨ੍ਨੇਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਗ੍ਨੁਰਾ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਆਜੌ ਪ੍ਰਚੇਤਯਨ੍ਨਰ੍षਤਿ ਵਾਚਮੇਮਾਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਲਾਲ ਸੋਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਯ੍ਯਃ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨ ਈਰਯਨ੍ਨੇषਿ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮਂਸ਼ੁਮ੍ । ਪਵਮਾਨਃ ਸਂਤਨਿਮੇषਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਃ
ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਸ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਾ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਰੋ ਮਦਾਯੋਦਗ੍ਰਾਭਸ੍ਯ ਨਮਯਨ੍ਵਧਸ੍ਨੈਃ । ਪਰਿ ਵਰ੍ਣਂ ਭਰਮਾਣੋ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਗਵ੍ਯੁਰ੍ਨੋ ਅਰ੍ष ਪਰਿ ਸੋਮ ਸਿਕ੍ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ। ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਦੇ ਗੇਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਵਗ।
ਜੁष੍ਟ੍ਵੀ ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਸੁਪਥਾ ਸੁਗਾਨ੍ਯੁਰੌ ਪਵਸ੍ਵ ਵਰਿਵਾਂਸਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਘਨੇਵ ਵਿष੍ਵਗ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਨਧਿ ष੍ਣੁਨਾ ਧਨ੍ਵ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ
ਪਿਆਰੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਵਗ, ਸੁਖਾਲੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ। ਹਥੌੜੇ ਵਾਂਗ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗ।
ਵृष੍ਟਿਂ ਨੋ ਅਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਜਿਗਤ੍ਨੁਮਿਲ਼ਾਵਤੀਂ ਸ਼ਂਗਯੀਂ ਜੀਰਦਾਨੁਮ੍ । ਸ੍ਤੁਕੇਵ ਵੀਤਾ ਧਨ੍ਵਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਬਨ੍ਧੂਁਰਿਮਾਁ ਅਵਰਾਁ ਇਨ੍ਦੋ ਵਾਯੂਨ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ, ਜੋ ਵੱਧ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਨ ਵਾਂਗ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਇੰਦੂ, ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਤੇ ਹਵਾ ਲੱਭ।
ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਨ ਵਿ ष੍ਯ ਗ੍ਰਥਿਤਂ ਪੁਨਾਨ ऋਜੁਂ ਚ ਗਾਤੁਂ ਵृਜਿਨਂ ਚ ਸੋਮ । ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਰਦੋ ਹਰਿਰਾ ਸृਜਾਨੋ ਮਰ੍ਯੋ ਦੇਵ ਧਨ੍ਵ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਾਨ੍
ਗੁੰਝਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਤੇ ਵਕੜ ਹਟਾ, ਸੋਮ। ਕੋੜੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰੱਬ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਜੁष੍ਟੋ ਮਦਾਯ ਦੇਵਤਾਤ ਇਨ੍ਦੋ ਪਰਿ ष੍ਣੁਨਾ ਧਨ੍ਵ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਸੁਰਭਿਰਦਬ੍ਧਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਵਾਜਸਾਤੌ ਨृषਹ੍ਯੇ
ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਇੰਦੂ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ, ਤਾਕਤ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਵਗ।
ਅਰਸ਼੍ਮਾਨੋ ਯੇऽਰਥਾ ਅਯੁਕ੍ਤਾ ਅਤ੍ਯਾਸੋ ਨ ਸਸृਜਾਨਾਸ ਆਜੌ । ਏਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਾ ਦੇਵਾਸਸ੍ਤਾਁ ਉਪ ਯਾਤਾ ਪਿਬਧ੍ਯੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਗਾਮ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਨਹੀਂ, ਦੌੜਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਏ ਹਨ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਰੱਬੋ, ਆਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਆਓ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਅਭਿ ਦੇਵਵੀਤਿਂ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਨਭੋ ਅਰ੍ਣਸ਼੍ਚਮੂषੁ । ਸੋਮੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਰਯਿਂ ਦਦਾਤੁ ਵੀਰਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੱਬੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਵਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵਗ। ਸੋਮ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਵੱਡੀ, ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯਦੀ ਮਨਸੋ ਵੇਨਤੋ ਵਾਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਾ ਧਰ੍ਮਣਿ ਕ੍ਸ਼ੋਰਨੀਕੇ । ਆਦੀਮਾਯਨ੍ਵਰਮਾ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪਤਿਂ ਕਲਸ਼ੇ ਗਾਵ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਾਰੀਗਰ, ਜਾਂ ਮਨ, ਜਾਂ ਗੀਤ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਮ ਨੂੰ, ਭੰਡੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਦਾਨੁਦੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਦਾਨੁਪਿਨ੍ਵ ऋਤਮृਤਾਯ ਪਵਤੇ ਸੁਮੇਧਾਃ । ਧਰ੍ਮਾ ਭੁਵਦ੍ਵृਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭਾਰਿ ਭੂਮ
ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੋਮ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਸ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।