ਸ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪृਤ੍ਸੁ ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤਃ ਸਹਸ੍ਰਰੇਤਾ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੋ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀष੍ਯਂਸ਼ੋਰੂਰ੍ਮਿਮੀਰਯ ਗਾ ਇषਣ੍ਯਨ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲੱਭ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਲਸ਼ੇ ਦੇਵਵਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮੋ ਰਣ੍ਯੋ ਮਦਾਯ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਸ਼ਤਵਾਜ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਨ ਸਪ੍ਤਿਃ ਸਮਨਾ ਜਿਗਾਤਿ
ਪਿਆਰਾ, ਕਲਸ਼ ਵਿਚ, ਇਲਾਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਸਤ ਲਈ ਰਸ ਭਰਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ, ਸੌ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਬੂੰਦ, ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਵਸੁਵਿਜ੍ਜਾਯਮਾਨੋ ਮृਜਾਨੋ ਅਪ੍ਸੁ ਦੁਦੁਹਾਨੋ ਅਦ੍ਰੌ । ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਦਦ੍ਗਾਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੂਯਮਾਨਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਭਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਵਮਾਨ ਧੀਰਾਃ । ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤਃ ਪਰਿਧੀਁਰਪੋਰ੍ਣੁ ਵੀਰੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਘਵਾ ਭਵਾ ਨਃ
ਸੋਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਮਘਵਨ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਹੀਰਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ।
ਯਥਾਪਵਥਾ ਮਨਵੇ ਵਯੋਧਾ ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵਰਿਵੋਵਿਦ੍ਧਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਏਵਾ ਪਵਸ੍ਵ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਧਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਂ ਤਿष੍ਠ ਜਨਯਾਯੁਧਾਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਦੌੜ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਧੁਮਾਁ ऋਤਾਵਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ । ਅਵ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਘृਤਵਾਨ੍ਤਿ ਸੀਦ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ
ਸੋਮ, ਸੱਚ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ, ਅਡੋਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗ; ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ।
ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਸ਼ਤਧਾਰਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਸਾ ਵਾਜਯੁਰ੍ਦੇਵਵੀਤੌ । ਸਂ ਸਿਨ੍ਧੁਭਿਃ ਕਲਸ਼ੇ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ ਸਮੁਸ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਨ ਆਯੁਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਪਾ; ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆ।
ਏष ਸ੍ਯ ਸੋਮੋ ਮਤਿਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਤਰਤੀਦਰਾਤੀਃ । ਪਯੋ ਨ ਦੁਗ੍ਧਮਦਿਤੇਰਿषਿਰਮੁਰ੍ਵਿਵ ਗਾਤੁਃ ਸੁਯਮੋ ਨ ਵੋਲ਼੍ਹਾ
ਇਹ ਸੋਮ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ; ਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਵਗਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਵਾਯੁਧਃ ਸੋਤृਭਿਃ ਪੂਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਰ੍ष ਗੁਹ੍ਯਂ ਚਾਰੁ ਨਾਮ । ਅਭਿ ਵਾਜਂ ਸਪ੍ਤਿਰਿਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਭਿ ਵਾਯੁਮਭਿ ਗਾ ਦੇਵ ਸੋਮ
ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਖੋਲ੍ਹ; ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਹਵਾ ਵੱਲ ਆ, ਗਾਂ ਵੱਲ ਆ, ਹੇ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਮਰੁਤੋ ਗਣੇਨ । ਕਵਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਕਵਿਃ ਸਨ੍ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬੱਚੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਵੀ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਮਨਾ ਯ ऋषਿਕृਤ੍ਸ੍ਵਰ੍षਾਃ ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਃ ਪਦਵੀਃ ਕਵੀਨਾਮ੍ । ਤृਤੀਯਂ ਧਾਮ ਮਹਿषਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਸੋਮੋ ਵਿਰਾਜਮਨੁ ਰਾਜਤਿ ष੍ਟੁਪ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ; ਤੀਜਾ ਥਾਂ ਲੱਭਦਾ, ਮਹਿਸ਼ ਸੋਮ, ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ।
ਚਮੂषਚ੍ਛ੍ਯੇਨਃ ਸ਼ਕੁਨੋ ਵਿਭृਤ੍ਵਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦੁਰ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸ ਆਯੁਧਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ । ਅਪਾਮੂਰ੍ਮਿਂ ਸਚਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤੁਰੀਯਂ ਧਾਮ ਮਹਿषੋ ਵਿਵਕ੍ਤਿ
ਗਿੱਧ, ਪੰਛੀ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਬੂੰਦ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ; ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹਿਸ਼ ਚੌਥਾ ਥਾਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ।
ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਮृਜਾਨੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਸृਤ੍ਵਾ ਸਨਯੇ ਧਨਾਨਾਮ੍ । ਵृषੇਵ ਯੂਥਾ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਰ੍षਨ੍ਕਨਿਕ੍ਰਦਚ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਚਮਕਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦੌਲਤ ਲਈ ਦੌੜਦਾ; ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਵਸ੍ਵੇਨ੍ਦੋ ਪਵਮਾਨੋ ਮਹੋਭਿਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਰਿ ਵਾਰਾਣ੍ਯਰ੍ष । ਕ੍ਰੀਲ਼ਞ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾ ਵਿਸ਼ ਪੂਯਮਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਸੋ ਮਦਿਰੋ ਮਮਤ੍ਤੁ
ਵਗ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ; ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਮਸਤ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਬृਹਤੀਰਸृਗ੍ਰਨ੍ਨਕ੍ਤੋ ਗੋਭਿਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਆ ਵਿਵੇਸ਼ । ਸਾਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸਾਮਨ੍ਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਨੇਤ੍ਯਭਿ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨ ਜਾਮਿਮ੍
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਸੰਗੀਤ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਉੱਚਾ ਗਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਇਆ, ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਵੈਰ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਨੇषਿ ਪਵਮਾਨ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਨ ਜਾਰੋ ਅਭਿਗੀਤ ਇਨ੍ਦੁਃ । ਸੀਦਨ੍ਵਨੇषੁ ਸ਼ਕੁਨੋ ਨ ਪਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸਤ੍ਤਾ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਿਆ; ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ, ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ।
ਆ ਤੇ ਰੁਚਃ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸੋਮ ਯੋषੇਵ ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਦੁਘਾਃ ਸੁਧਾਰਾਃ । ਹਰਿਰਾਨੀਤਃ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਕਲਸ਼ੇ ਦੇਵਯੂਨਾਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਪੀਲਾ ਲਿਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ।
ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ਹੇਮਨਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਮਪृਕ੍ਤ ਰਸਮ੍ । ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍ਮਿਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਸ਼ੁਮਾਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ; ਨਿਕਲਿਆ, ਛਾਣਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੰਡਤ ਵਾਂਗ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ।
ਭਦ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮਨ੍ਯਾ ਵਸਾਨੋ ਮਹਾਨ੍ਕਵਿਰ੍ਨਿਵਚਨਾਨਿ ਸ਼ਂਸਨ੍ । ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਚਮ੍ਵੋਃ ਪੂਯਮਾਨੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਦੇਵਵੀਤੌ
ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡਾ, ਕਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ; ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਟੋਰੀ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਗਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾ।
ਸਮੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਯਸ਼ਸ੍ਤਰੋ ਯਸ਼ਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤੋ ਅਸ੍ਮੇ । ਅਭਿ ਸ੍ਵਰ ਧਨ੍ਵਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਪਿਆਰਾ, ਅਡੋਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰ ਗਾਯਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਮ ਦੇਵਾਨ੍ਸੋਮਂ ਹਿਨੋਤ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ । ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਾਤੇ ਅਤਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾ ਸੀਦਾਤਿ ਕਲਸ਼ਂ ਦੇਵਯੁਰ੍ਨਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਰੱਬਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਹਰ ਛਾਣਣ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਰੱਬ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਸਖ੍ਯਮਾਯਨ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਵਤੇ ਮਦਾਯ । ਨृਭਿ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਅਨੁ ਧਾਮ ਪੂਰ੍ਵਮਗਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ
ਇਹ ਬੂੰਦ ਰੱਬਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਰਾਯੇ ਹਰਿਰਰ੍षਾ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਭਰਾਯ । ਦੇਵੈਰ੍ਯਾਹਿ ਸਰਥਂ ਰਾਧੋ ਅਚ੍ਛਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗੇ; ਇਹ ਰਸ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਸਤੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਰੱਬਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ; ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਮੁਸ਼ਨੇਵ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ । ਮਹਿਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਵਕਃ ਪਦਾ ਵਰਾਹੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਕਵਿਤਾ ਉਚਾਰਦਾ ਰੱਬ, ਹੋਰ ਰੱਬਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਹਂਸਾਸਸ੍ਤृਪਲਂ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਾਮਾਦਸ੍ਤਂ ਵृषਗਣਾ ਅਯਾਸੁਃ । ਆਙ੍ਗੂष੍ਯਂ ਪਵਮਾਨਂ ਸਖਾਯੋ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਸਾਕਂ ਪ੍ਰ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਾਣਮ੍
ਹੰਸ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਛੇ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਦੋਸਤ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਚੋੜਨ ਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਗਦੇ ਸੋਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ।
ਸ ਰਂਹਤ ਉਰੁਗਾਯਸ੍ਯ ਜੂਤਿਂ ਵृਥਾ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਂ ਮਿਮਤੇ ਨ ਗਾਵਃ । ਪਰੀਣਸਂ ਕृਣੁਤੇ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਦਿਵਾ ਹਰਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਨਕ੍ਤਮृਜ੍ਰਃ
ਉਹ ਚੌੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਉਸਦੇ ਖੇਡਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦੀਆਂ। ਨੁੱਕਦਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮ ਦਿਨ ਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤੀਰ੍ਵਰਿਵਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਮ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਅਧ ਧਾਰਯਾ ਮਧ੍ਵਾ ਪृਚਾਨਸ੍ਤਿਰੋ ਰੋਮ ਪਵਤੇ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਾਯ
ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਰੋਮਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੱਬ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਪੁਨਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਰਸੇਨ ਪृਞ੍ਚਨ੍ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਧਰ੍ਮਾਣ੍ਯृਤੁਥਾ ਵਸਾਨੋ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਅਵ੍ਯਤ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ
ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਬ ਹੋਰ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ, ਦਸ ਧਾਰਾਂ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵृषਾ ਸ਼ੋਣੋ ਅਭਿਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਗਾ ਨਦਯਨ੍ਨੇਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਗ੍ਨੁਰਾ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਆਜੌ ਪ੍ਰਚੇਤਯਨ੍ਨਰ੍षਤਿ ਵਾਚਮੇਮਾਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਲਾਲ ਸੋਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਝਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।