ਉਤ ਪ੍ਰ ਪਿਪ੍ਯ ਊਧਰਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਧਾਰਾਭਿਃ ਸਚਤੇ ਸੁਮੇਧਾਃ । ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਗਾਵਃ ਪਯਸਾ ਚਮੂष੍ਵਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਨਿਕ੍ਤੈਃ
ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦੁ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਥਣ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਮਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਪਵਮਾਨ ਰਦੇਨ੍ਦੋ ਰਯਿਮਸ਼੍ਵਿਨਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ । ਰਥਿਰਾਯਤਾਮੁਸ਼ਤੀ ਪੁਰਂਧਿਰਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਗਾ ਦਾਵਨੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਲਿਆ। ਦਾਤਾਰ, ਤੇਜ਼, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਨੂ ਨੋ ਰਯਿਮੁਪ ਮਾਸ੍ਵ ਨृਵਨ੍ਤਂ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਤਾਪ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਪ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤੁਰਿਨ੍ਦੋ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਹੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲਿਆ। ਇੰਦੁ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਸਵੇਰੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਧਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ । ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਪਸ਼ੁਵਰ੍ਧਨਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਜਦ ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਚਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਕਵੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਹਿ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਸੂ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣ੍ਵਨ੍ਨਮृਤਸ੍ਯ ਧਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੇ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤ । ਧਿਯਃ ਪਿਨ੍ਵਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸਰੇ ਨ ਗਾਵ ऋਤਾਯਨ੍ਤੀਰਭਿ ਵਾਵਸ਼੍ਰ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਫੈਲ ਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਚਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿ ਯਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯਾ ਭਰਤੇ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਰਥੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਦੇਵੇषੁ ਯਸ਼ੋ ਮਰ੍ਤਾਯ ਭੂषਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਭੂषੁ ਨਵ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਬੁਝ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਜਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਹੀ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯ ਆ ਨਿਰਿਯਾਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਦਧਾਤਿ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਸਾਨਾ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਾ ਸਮਿਥਾ ਮਿਤਦ੍ਰੌ
ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੋ ਦੋਸਤ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇषਮੂਰ੍ਜਮਭ੍ਯਰ੍षਾਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮੁਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਕृਣੁਹਿ ਮਤ੍ਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਿ ਸੁषਹਾ ਤਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਵਮਾਨ ਬਾਧਸੇ ਸੋਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੰਗ, ਘੋੜਾ ਤੇ ਗਾਂ ਲਿਆਉ, ਚਾਨਣ ਵਿਆਪ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਹਰਿਰਾ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਪੁਨਾਨਃ । ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਗਾ ਅਤੋ ਮਤੀਰ੍ਜਨਯਤ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਛੁਟਣ ਲਈ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਚਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨਃ ਪਥ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮਰਿਤੇਵ ਨਾਵਮ੍ । ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਵਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਵਾਚੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਛੁਟ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਾਮਿਵੇਦੂਰ੍ਮਯਸ੍ਤਰ੍ਤੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰ ਮਨੀषਾ ਈਰਤੇ ਸੋਮਮਚ੍ਛ । ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂ ਚਾ ਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂ ਮਰ੍ਮृਜਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਨ ਸਾਨਾਵਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਿਰਿष੍ਠਾਮ੍ । ਤਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਂ ਮਤਯਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਤੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਵਰੁਣਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ
ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚਾਈ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਯਨ੍ਵਾਚਮੁਪਵਕ੍ਤੇਵ ਹੋਤੁਃ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੋ ਵਿ ष੍ਯਾ ਮਨੀषਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਥਃ ਸੌਭਗਾਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਸਮਝ ਵਿਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਃ ਸ਼ੂਰੋ ਅਗ੍ਰੇ ਰਥਾਨਾਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨੇਤਿ ਹਰ੍षਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾ । ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਹਵਾਨ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਸੋਮੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਭਸਾਨਿ ਦਤ੍ਤੇ
ਸੈਨਾਪਤੀ, ਵੀਰ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਗਾਂ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਯ ਹਰਿਂ ਹਰਯੋ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਹਯੈਰਨਿਸ਼ਿਤਂ ਨਮੋਭਿਃ । ਆ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਏਨਾ ਸੁਮਤਿਂ ਯਾਤ੍ਯਚ੍ਛ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾਤੇ ਪਵਸ੍ਵ ਮਹੇ ਸੋਮ ਪ੍ਸਰਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਪੋ ਵਰ੍षਯਨ੍ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮੁਰੋਰਾ ਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਯਾ ਪੁਨਾਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੀਣ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਲਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਅਜੀਤਯੇऽਹਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਰ੍ਵਤਾਤਯੇ ਬृਹਤੇ । ਤਦੁਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵ ਇਮੇ ਸਖਾਯਸ੍ਤਦਹਂ ਵਸ਼੍ਮਿ ਪਵਮਾਨ ਸੋਮ
ਜਿੱਤ ਲਈ, ਅਣਹੋਣ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ।
ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਤੀਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਜਨਿਤਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਸੋਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਦਵੀਃ ਕਵੀਨਾਮृषਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਿषੋ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨਾਨਾਂ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁਜਾਰੀ, ਕਵੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਹ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ, ਗਿਧਾਂ ਵਿਚ ਬਾਜ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪੋਸ਼ਕ—ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਣਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵੀਵਿਪਦ੍ਵਾਚ ਊਰ੍ਮਿਂ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਗਿਰਃ ਸੋਮਃ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀषਾਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵृਜਨੇਮਾਵਰਾਣ੍ਯਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵृषਭੋ ਗੋषੁ ਜਾਨਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਂਡ ਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪृਤ੍ਸੁ ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤਃ ਸਹਸ੍ਰਰੇਤਾ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੋ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀष੍ਯਂਸ਼ੋਰੂਰ੍ਮਿਮੀਰਯ ਗਾ ਇषਣ੍ਯਨ੍
ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲੱਭ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਲਸ਼ੇ ਦੇਵਵਾਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮੋ ਰਣ੍ਯੋ ਮਦਾਯ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਸ਼ਤਵਾਜ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਨ ਸਪ੍ਤਿਃ ਸਮਨਾ ਜਿਗਾਤਿ
ਪਿਆਰਾ, ਕਲਸ਼ ਵਿਚ, ਇਲਾਹੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਸਤ ਲਈ ਰਸ ਭਰਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ, ਸੌ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਬੂੰਦ, ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਵਸੁਵਿਜ੍ਜਾਯਮਾਨੋ ਮृਜਾਨੋ ਅਪ੍ਸੁ ਦੁਦੁਹਾਨੋ ਅਦ੍ਰੌ । ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਦਦ੍ਗਾਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੂਯਮਾਨਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਭਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ ਪੂਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਵਮਾਨ ਧੀਰਾਃ । ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤਃ ਪਰਿਧੀਁਰਪੋਰ੍ਣੁ ਵੀਰੇਭਿਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਮਘਵਾ ਭਵਾ ਨਃ
ਸੋਮ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਮਘਵਨ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਹੀਰਿਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋ।
ਯਥਾਪਵਥਾ ਮਨਵੇ ਵਯੋਧਾ ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵਰਿਵੋਵਿਦ੍ਧਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਏਵਾ ਪਵਸ੍ਵ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਧਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਂ ਤਿष੍ਠ ਜਨਯਾਯੁਧਾਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਗਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਦੌੜ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਧੁਮਾਁ ऋਤਾਵਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ । ਅਵ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਘृਤਵਾਨ੍ਤਿ ਸੀਦ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ
ਸੋਮ, ਸੱਚ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ, ਅਡੋਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗ; ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ।
ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਸ਼ਤਧਾਰਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਸਾ ਵਾਜਯੁਰ੍ਦੇਵਵੀਤੌ । ਸਂ ਸਿਨ੍ਧੁਭਿਃ ਕਲਸ਼ੇ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ ਸਮੁਸ੍ਰਿਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਨ ਆਯੁਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਪਾ; ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆ।
ਏष ਸ੍ਯ ਸੋਮੋ ਮਤਿਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ ਤਰਤੀਦਰਾਤੀਃ । ਪਯੋ ਨ ਦੁਗ੍ਧਮਦਿਤੇਰਿषਿਰਮੁਰ੍ਵਿਵ ਗਾਤੁਃ ਸੁਯਮੋ ਨ ਵੋਲ਼੍ਹਾ
ਇਹ ਸੋਮ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ; ਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਵਗਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਦਾ।
ਸ੍ਵਾਯੁਧਃ ਸੋਤृਭਿਃ ਪੂਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਰ੍ष ਗੁਹ੍ਯਂ ਚਾਰੁ ਨਾਮ । ਅਭਿ ਵਾਜਂ ਸਪ੍ਤਿਰਿਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾਭਿ ਵਾਯੁਮਭਿ ਗਾ ਦੇਵ ਸੋਮ
ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਖੋਲ੍ਹ; ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇਜ਼ਤ ਲਈ, ਹਵਾ ਵੱਲ ਆ, ਗਾਂ ਵੱਲ ਆ, ਹੇ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਮਰੁਤੋ ਗਣੇਨ । ਕਵਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਕਵਿਃ ਸਨ੍ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬੱਚੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਤੇ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਵੀ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਸੋਮ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।