ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਨਵ੍ਯਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਸੂਕ੍ਤਾਯ ਪਥਃ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਾਚਃ । ਯੇ ਦੁਃषਹਾਸੋ ਵਨੁषਾ ਬृਹਨ੍ਤਸ੍ਤਾਁਸ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਪੁਰੁਕृਤ੍ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸੂਕਤ ਲਈ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਕਰ। ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਔਖੇ, ਕੁਦਰਤਿ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ, ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।
ਏਵਾ ਪੁਨਾਨੋ ਅਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤੋਕਾ ਤਨਯਾਨਿ ਭੂਰਿ । ਸ਼ਂ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਰੁ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੋਮ ਜ੍ਯੋਙ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਰਿਰੀਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਿੰ। ਸਾਡਾ ਖੇਤ, ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੋਮਾ; ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਖਣ ਲਈ ਚਮਕ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਸੁਵਾਨੋ ਹਰਿਰਂਸ਼ੁਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਰਥੋ ਨ ਸਰ੍ਜਿ ਸਨਯੇ ਹਿਯਾਨਃ । ਆਪਚ੍ਛ੍ਲੋਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਪੂਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵਾਁ ਅਜੁषਤ ਪ੍ਰਯੋਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚ ਵਹਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਲਾਭ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਕਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਸਰਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਨਾਮ ਦਧਾਨਃ ਕਵਿਰਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਸੀਦਨ੍ਹੋਤੇਵ ਸਦਨੇ ਚਮੂषੂਪੇਮਗ੍ਮਨ੍ਨृषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਵੀ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ। ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੱਤ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰ ਸੁਮੇਧਾ ਗਾਤੁਵਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਸਦ ਏਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਭੁਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਕਾਵ੍ਯੇषੁ ਰਨ੍ਤਾਨੁ ਜਨਾਨ੍ਯਤਤੇ ਪਞ੍ਚ ਧੀਰਃ
ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਕਤ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ। ਉਹ ਸਭ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਦਾ।
ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਨਿਣ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਏਕਾਦਸ਼ਾਸਃ । ਦਸ਼ ਸ੍ਵਧਾਭਿਰਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ। ਦਸ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਧੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੁ ਸਤ੍ਯਂ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਕਾਰਵਃ ਸਂਨਸਨ੍ਤ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਦਹ੍ਨੇ ਅਕृਣੋਦੁ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਮਨੁਂ ਦਸ੍ਯਵੇ ਕਰਭੀਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਨ ਲਈ ਬਣੀ, ਉਸਨੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਮਨੁ ਨੇ ਦਾਸਯੁ ਲਈ ਕਰਭੀਕਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਸਦ੍ਮੇਵ ਪਸ਼ੁਮਾਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ ਰਾਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਃ ਸਮਿਤੀਰਿਯਾਨਃ । ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਯਾਸੀਤ੍ਸੀਦਨ੍ਮृਗੋ ਨ ਮਹਿषੋ ਵਨੇषੁ
ਘਰ ਵਾਂਗ, ਯਜਮਾਨ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕਮੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਦਸ਼ ਧੀਰਸ੍ਯ ਧੀਤਯੋ ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ । ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਵਜ੍ਜਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ
ਇਕਠੇ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਵਹਿ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੌੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
ਸਂ ਮਾਤृਭਿਰ੍ਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨੋ ਵृषਾ ਦਧਨ੍ਵੇ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਦ੍ਭਿਃ । ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭਿ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਯਨ੍ਸਂ ਗਚ੍ਛਤੇ ਕਲਸ਼ ਉਸ੍ਰਿਯਾਭਿਃ
ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਦ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਕੁੜੀ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਪ੍ਰ ਪਿਪ੍ਯ ਊਧਰਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਧਾਰਾਭਿਃ ਸਚਤੇ ਸੁਮੇਧਾਃ । ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਗਾਵਃ ਪਯਸਾ ਚਮੂष੍ਵਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਨਿਕ੍ਤੈਃ
ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦੁ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਥਣ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਮਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਪਵਮਾਨ ਰਦੇਨ੍ਦੋ ਰਯਿਮਸ਼੍ਵਿਨਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ । ਰਥਿਰਾਯਤਾਮੁਸ਼ਤੀ ਪੁਰਂਧਿਰਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਗਾ ਦਾਵਨੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਲਿਆ। ਦਾਤਾਰ, ਤੇਜ਼, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਨੂ ਨੋ ਰਯਿਮੁਪ ਮਾਸ੍ਵ ਨृਵਨ੍ਤਂ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਤਾਪ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਪ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤੁਰਿਨ੍ਦੋ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਹੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲਿਆ। ਇੰਦੁ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਸਵੇਰੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਧਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ । ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਪਸ਼ੁਵਰ੍ਧਨਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਜਦ ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਚਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਕਵੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਹਿ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਸੂ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣ੍ਵਨ੍ਨਮृਤਸ੍ਯ ਧਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੇ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤ । ਧਿਯਃ ਪਿਨ੍ਵਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸਰੇ ਨ ਗਾਵ ऋਤਾਯਨ੍ਤੀਰਭਿ ਵਾਵਸ਼੍ਰ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਫੈਲ ਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਚਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿ ਯਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯਾ ਭਰਤੇ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਰਥੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਦੇਵੇषੁ ਯਸ਼ੋ ਮਰ੍ਤਾਯ ਭੂषਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਭੂषੁ ਨਵ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਬੁਝ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਜਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਹੀ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯ ਆ ਨਿਰਿਯਾਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਦਧਾਤਿ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਸਾਨਾ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਾ ਸਮਿਥਾ ਮਿਤਦ੍ਰੌ
ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੋ ਦੋਸਤ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇषਮੂਰ੍ਜਮਭ੍ਯਰ੍षਾਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮੁਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਕृਣੁਹਿ ਮਤ੍ਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਿ ਸੁषਹਾ ਤਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਵਮਾਨ ਬਾਧਸੇ ਸੋਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੰਗ, ਘੋੜਾ ਤੇ ਗਾਂ ਲਿਆਉ, ਚਾਨਣ ਵਿਆਪ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਹਰਿਰਾ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਪੁਨਾਨਃ । ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਗਾ ਅਤੋ ਮਤੀਰ੍ਜਨਯਤ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਛੁਟਣ ਲਈ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਚਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨਃ ਪਥ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮਰਿਤੇਵ ਨਾਵਮ੍ । ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਵਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਵਾਚੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਛੁਟ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਪਾਮਿਵੇਦੂਰ੍ਮਯਸ੍ਤਰ੍ਤੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰ ਮਨੀषਾ ਈਰਤੇ ਸੋਮਮਚ੍ਛ । ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂ ਚਾ ਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍
ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਮਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਮਕਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂ ਮਰ੍ਮृਜਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਨ ਸਾਨਾਵਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਿਰਿष੍ਠਾਮ੍ । ਤਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਂ ਮਤਯਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਤੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਵਰੁਣਂ ਸਮੁਦ੍ਰੇ
ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚਾਈ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਯਨ੍ਵਾਚਮੁਪਵਕ੍ਤੇਵ ਹੋਤੁਃ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੋ ਵਿ ष੍ਯਾ ਮਨੀषਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਥਃ ਸੌਭਗਾਯ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਜਾਰੀ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਸਮਝ ਵਿਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਇਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ।
ਪ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਃ ਸ਼ੂਰੋ ਅਗ੍ਰੇ ਰਥਾਨਾਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨੇਤਿ ਹਰ੍षਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾ । ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਹਵਾਨ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਸੋਮੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਭਸਾਨਿ ਦਤ੍ਤੇ
ਸੈਨਾਪਤੀ, ਵੀਰ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਗਾਂ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਸ੍ਯ ਹਰਿਂ ਹਰਯੋ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਹਯੈਰਨਿਸ਼ਿਤਂ ਨਮੋਭਿਃ । ਆ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਏਨਾ ਸੁਮਤਿਂ ਯਾਤ੍ਯਚ੍ਛ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾਤੇ ਪਵਸ੍ਵ ਮਹੇ ਸੋਮ ਪ੍ਸਰਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਪੋ ਵਰ੍षਯਨ੍ਦ੍ਯਾਮੁਤੇਮਾਮੁਰੋਰਾ ਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਯਾ ਪੁਨਾਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੀਣ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਲਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤਰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਅਜੀਤਯੇऽਹਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਰ੍ਵਤਾਤਯੇ ਬृਹਤੇ । ਤਦੁਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵ ਇਮੇ ਸਖਾਯਸ੍ਤਦਹਂ ਵਸ਼੍ਮਿ ਪਵਮਾਨ ਸੋਮ
ਜਿੱਤ ਲਈ, ਅਣਹੋਣ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ।
ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਤੀਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਜਨਿਤਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਸੋਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਗ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਦਵੀਃ ਕਵੀਨਾਮृषਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਿषੋ ਮृਗਾਣਾਮ੍ । ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਗृਧ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨਾਨਾਂ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁਜਾਰੀ, ਕਵੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਹ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ, ਗਿਧਾਂ ਵਿਚ ਬਾਜ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਪੋਸ਼ਕ—ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਣਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵੀਵਿਪਦ੍ਵਾਚ ਊਰ੍ਮਿਂ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਗਿਰਃ ਸੋਮਃ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀषਾਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵृਜਨੇਮਾਵਰਾਣ੍ਯਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵृषਭੋ ਗੋषੁ ਜਾਨਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਂਡ ਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ।