ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਜਨਿਤਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਨਯਾਸੀਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਯੁਧਾ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਹਸ੍ਤਯੋਰਾਦਧਾਨਃ
ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਨਾਮ ਲੱਭਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠਂ ਵृषਣਂ ਵਯੋਧਾਮਾਙ੍ਗੂषਾਣਾਮਵਾਵਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਣੀਃ । ਵਨਾ ਵਸਾਨੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ਵਿ ਰਤ੍ਨਧਾ ਦਯਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਰਗ੍ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਃ ਸਹਾਵਾਞ੍ਜੇਤਾ ਪਵਸ੍ਵ ਸਨਿਤਾ ਧਨਾਨਿ । ਤਿਗ੍ਮਾਯੁਧਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਸਮਤ੍ਸ੍ਵषਾਲ਼੍ਹਃ ਸਾਹ੍ਵਾਨ੍ਪृਤਨਾਸੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਸਭ ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹੋ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ।
ਉਰੁਗਵ੍ਯੂਤਿਰਭਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸਮੀਚੀਨੇ ਆ ਪਵਸ੍ਵਾ ਪੁਰਂਧੀ । ਅਪਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਨੁषਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਃ ਸਂ ਚਿਕ੍ਰਦੋ ਮਹੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਵਾਜਾਨ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਹਿ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ, ਗੂੰਜਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ।
ਮਤ੍ਸਿ ਸੋਮ ਵਰੁਣਂ ਮਤ੍ਸਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਮਤ੍ਸੀਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦੋ ਪਵਮਾਨ ਵਿष੍ਣੁਮ੍ । ਮਤ੍ਸਿ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਂ ਮਤ੍ਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਿ ਮਹਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦੋ ਮਦਾਯ
ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਵਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਬੂੰਦ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਏਵਾ ਰਾਜੇਵ ਕ੍ਰਤੁਮਾਁ ਅਮੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਘਨਿਘ੍ਨਦ੍ਦੁਰਿਤਾ ਪਵਸ੍ਵ । ਇਨ੍ਦੋ ਸੂਕ੍ਤਾਯ ਵਚਸੇ ਵਯੋ ਧਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਬੂੰਦ, ਸੂਕਤ ਤੇ ਬਚਨ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਪੰਖ ਦੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਅਸਰ੍ਜਿ ਵਕ੍ਵਾ ਰਥ੍ਯੇ ਯਥਾਜੌ ਧਿਯਾ ਮਨੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਨੀषੀ । ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇऽਜਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਦਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਸੋਚ ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦਸ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਵੀਤੀ ਜਨਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਕਵ੍ਯੈਰਧਿ ਸੁਵਾਨੋ ਨਹੁष੍ਯੇਭਿਰਿਨ੍ਦੁਃ । ਪ੍ਰ ਯੋ ਨृਭਿਰਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮृਜਾਨੋऽਵਿਭਿਰ੍ਗੋਭਿਰਦ੍ਭਿਃ
ਇੰਦੁ, ਗਾਇਨ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਨਹੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਵृषਾ ਵृष੍ਣੇ ਰੋਰੁਵਦਂਸ਼ੁਰਸ੍ਮੈ ਪਵਮਾਨੋ ਰੁਸ਼ਦੀਰ੍ਤੇ ਪਯੋ ਗੋਃ । ਸਹਸ੍ਰਮृਕ੍ਵਾ ਪਥਿਭਿਰ੍ਵਚੋਵਿਦਧ੍ਵਸ੍ਮਭਿਃ ਸੂਰੋ ਅਣ੍ਵਂ ਵਿ ਯਾਤਿ
ਬਲਦ, ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇਜ਼, ਪਵਮਾਨਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਵਹਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਡੀ ਵਿਚ ਬੋਲੀਆਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਰੁਜਾ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਦਾਂਸਿ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦ ਊਰ੍ਣੁਹਿ ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍ । ਵृਸ਼੍ਚੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁਜਤਾ ਵਧੇਨ ਯੇ ਅਨ੍ਤਿ ਦੂਰਾਦੁਪਨਾਯਮੇषਾਮ੍
ਇੰਦੁ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਇਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇ। ਉਪਰ ਬਲਦ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਨਵ੍ਯਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਸੂਕ੍ਤਾਯ ਪਥਃ ਕृਣੁਹਿ ਪ੍ਰਾਚਃ । ਯੇ ਦੁਃषਹਾਸੋ ਵਨੁषਾ ਬृਹਨ੍ਤਸ੍ਤਾਁਸ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਪੁਰੁਕृਤ੍ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸੂਕਤ ਲਈ ਰਾਹ ਸਿੱਧਾ ਕਰ। ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿਚ ਔਖੇ, ਕੁਦਰਤਿ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ, ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਕਰਤਬ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।
ਏਵਾ ਪੁਨਾਨੋ ਅਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤੋਕਾ ਤਨਯਾਨਿ ਭੂਰਿ । ਸ਼ਂ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੁਰੁ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੋਮ ਜ੍ਯੋਙ੍ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਰਿਰੀਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਿੰ। ਸਾਡਾ ਖੇਤ, ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੋਮਾ; ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇਖਣ ਲਈ ਚਮਕ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਸੁਵਾਨੋ ਹਰਿਰਂਸ਼ੁਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਰਥੋ ਨ ਸਰ੍ਜਿ ਸਨਯੇ ਹਿਯਾਨਃ । ਆਪਚ੍ਛ੍ਲੋਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਪੂਯਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਦੇਵਾਁ ਅਜੁषਤ ਪ੍ਰਯੋਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚ ਵਹਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਥ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਲਾਭ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਕਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਸਰਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਨਾਮ ਦਧਾਨਃ ਕਵਿਰਸ੍ਯ ਯੋਨੌ । ਸੀਦਨ੍ਹੋਤੇਵ ਸਦਨੇ ਚਮੂषੂਪੇਮਗ੍ਮਨ੍ਨृषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਕਵੀ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ। ਘਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੱਤ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰ ਸੁਮੇਧਾ ਗਾਤੁਵਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਸਦ ਏਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਭੁਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਕਾਵ੍ਯੇषੁ ਰਨ੍ਤਾਨੁ ਜਨਾਨ੍ਯਤਤੇ ਪਞ੍ਚ ਧੀਰਃ
ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਾਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੂਕਤ ਲਈ ਆਉਂਦਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ। ਉਹ ਸਭ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਦਾ।
ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਨਿਣ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯ ਏਕਾਦਸ਼ਾਸਃ । ਦਸ਼ ਸ੍ਵਧਾਭਿਰਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ। ਦਸ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਧੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਨ੍ਨੁ ਸਤ੍ਯਂ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਕਾਰਵਃ ਸਂਨਸਨ੍ਤ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਦਹ੍ਨੇ ਅਕृਣੋਦੁ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਮਨੁਂ ਦਸ੍ਯਵੇ ਕਰਭੀਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿਨ ਲਈ ਬਣੀ, ਉਸਨੇ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ; ਮਨੁ ਨੇ ਦਾਸਯੁ ਲਈ ਕਰਭੀਕਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਸਦ੍ਮੇਵ ਪਸ਼ੁਮਾਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ ਰਾਜਾ ਨ ਸਤ੍ਯਃ ਸਮਿਤੀਰਿਯਾਨਃ । ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਯਾਸੀਤ੍ਸੀਦਨ੍ਮृਗੋ ਨ ਮਹਿषੋ ਵਨੇषੁ
ਘਰ ਵਾਂਗ, ਯਜਮਾਨ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕਮੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਦਸ਼ ਧੀਰਸ੍ਯ ਧੀਤਯੋ ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ । ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਵਜ੍ਜਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ
ਇਕਠੇ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਵਹਿ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੌੜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
ਸਂ ਮਾਤृਭਿਰ੍ਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨੋ ਵृषਾ ਦਧਨ੍ਵੇ ਪੁਰੁਵਾਰੋ ਅਦ੍ਭਿਃ । ਮਰ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮਭਿ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਯਨ੍ਸਂ ਗਚ੍ਛਤੇ ਕਲਸ਼ ਉਸ੍ਰਿਯਾਭਿਃ
ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਦ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਕੁੜੀ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਪ੍ਰ ਪਿਪ੍ਯ ਊਧਰਘ੍ਨ੍ਯਾਯਾ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਧਾਰਾਭਿਃ ਸਚਤੇ ਸੁਮੇਧਾਃ । ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਗਾਵਃ ਪਯਸਾ ਚਮੂष੍ਵਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਵਸੁਭਿਰ੍ਨ ਨਿਕ੍ਤੈਃ
ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਦੁ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਥਣ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਉਣ ਵਾਂਗ, ਮਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਪਵਮਾਨ ਰਦੇਨ੍ਦੋ ਰਯਿਮਸ਼੍ਵਿਨਂ ਵਾਵਸ਼ਾਨਃ । ਰਥਿਰਾਯਤਾਮੁਸ਼ਤੀ ਪੁਰਂਧਿਰਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਗਾ ਦਾਵਨੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ ਲਿਆ। ਦਾਤਾਰ, ਤੇਜ਼, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਨੂ ਨੋ ਰਯਿਮੁਪ ਮਾਸ੍ਵ ਨृਵਨ੍ਤਂ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਤਾਪ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਪ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤੁਰਿਨ੍ਦੋ ਤਾਰ੍ਯਾਯੁਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਹੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲਿਆ। ਇੰਦੁ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਜ਼, ਸਵੇਰੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਧਿਯਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ । ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਪਸ਼ੁਵਰ੍ਧਨਾਯ ਮਨ੍ਮ
ਜਦ ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੋਚਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਨ ਲਈ, ਕਵੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਹਿ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਸੂ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣ੍ਵਨ੍ਨਮृਤਸ੍ਯ ਧਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੇ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪ੍ਰਥਨ੍ਤ । ਧਿਯਃ ਪਿਨ੍ਵਾਨਾਃ ਸ੍ਵਸਰੇ ਨ ਗਾਵ ऋਤਾਯਨ੍ਤੀਰਭਿ ਵਾਵਸ਼੍ਰ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਫੈਲ ਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਚਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿ ਯਤ੍ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯਾ ਭਰਤੇ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਰਥੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਦੇਵੇषੁ ਯਸ਼ੋ ਮਰ੍ਤਾਯ ਭੂषਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਭੂषੁ ਨਵ੍ਯਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਬੁਝ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਜਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਧਨ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਹੀ ਦਿਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯ ਆ ਨਿਰਿਯਾਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਦਧਾਤਿ । ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਸਾਨਾ ਅਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਾ ਸਮਿਥਾ ਮਿਤਦ੍ਰੌ
ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਚੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੋ ਦੋਸਤ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇषਮੂਰ੍ਜਮਭ੍ਯਰ੍षਾਸ਼੍ਵਂ ਗਾਮੁਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਕृਣੁਹਿ ਮਤ੍ਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਹਿ ਸੁषਹਾ ਤਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਵਮਾਨ ਬਾਧਸੇ ਸੋਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਤੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੰਗ, ਘੋੜਾ ਤੇ ਗਾਂ ਲਿਆਉ, ਚਾਨਣ ਵਿਆਪ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਹਰਿਰਾ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਪੁਨਾਨਃ । ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਗਾ ਅਤੋ ਮਤੀਰ੍ਜਨਯਤ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਛੁਟਣ ਲਈ, ਲੱਕੜ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਚਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨਃ ਪਥ੍ਯਾਮृਤਸ੍ਯੇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮਰਿਤੇਵ ਨਾਵਮ੍ । ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਨਾਮਾਵਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਵਾਚੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਛੁਟ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨਾਵ ਵਾਂਗ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।