ਅਞ੍ਜਤੇ ਵ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ ਕ੍ਰਤੁꣳ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਧੁਨਾਭ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੇ ਪਤਯਨ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਸ਼ਣꣳ ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਵਾਃ ਪਸ਼ੁਮ੍ ਆਸੁ ਗृਭ੍ਣਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਕਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਛਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੇ ਪਵਮਾਨਾਯ ਗਾਯਤ ਮਹੀ ਨ ਧਾਰਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਅਹਿਰ੍ ਨ ਜੂਰ੍ਣਾਮ੍ ਅਤਿ ਸਰ੍ਪਤਿ ਤ੍ਵਚਮ੍ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸਰਦ੍ ਵृषਾ ਹਰਿਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਗਾਉ; ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਸੋਮ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੀਲਾ ਸਾਂਡ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੇਗੋ ਰਾਜਾਪ੍ਯਸ੍ ਤਵਿष੍ਯਤੇ ਵਿਮਾਨੋ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ ਭੁਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਰਿਰ੍ ਘृਤਸ੍ਨੁਃ ਸੁਦृਸ਼ੀਕੋ ਅਰ੍ਣਵੋ ਜ੍ਯੋਤੀਰਥਃ ਪਵਤੇ ਰਾਯ ਓਕ੍ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਸਰ੍ਜਿ ਸ੍ਕਮ੍ਭੋ ਦਿਵ ਉਦ੍ਯਤੋ ਮਦਃ ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰ੍ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਰ੍षਤਿ । ਅꣳਸ਼ੁꣳ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਤਯਃ ਪਨਿਪ੍ਨਤꣳ ਗਿਰਾ ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍ ऋਗ੍ਮਿਣੋ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਥੰਮ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੌਜ ਮਸਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਗਾਇਕ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਅਤ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਵਾਨਿ ਮੇष੍ਯਃ ਪੁਨਾਨਸ੍ਯ ਸꣳਯਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਰꣳਹਯਃ । ਯਦ੍ ਗੋਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸਮਜ੍ਯਸ ਆ ਸੁਵਾਨਃ ਸੋਮ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਸਿ
ਸਾਫ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਕਲਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਕ੍ਰਤੁਵਿਨ੍ ਨ ਉਕ੍ਥ੍ਯੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਪਰਿ ਧਾਵ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਇਨ੍ਦੋ ਅਤ੍ਰਿਣੋ ਬृਹਦ੍ ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ; ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਸਾਫ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ। ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਲ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰ ਤੁ ਦ੍ਰਵ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਂ ਨਿ षੀਦ ਨृਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष । ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋऽਚ੍ਛਾ ਬਰ੍ਹੀ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਨਯਨ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਦੌੜ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਯੁਧਃ ਪਵਤੇ ਦੇਵ ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਵृਜਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ । ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭੋ ਦਿਵੋ ਧਰੁਣਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤਾ ਇੰਦੂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ।
ऋषਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਏਤਾ ਜਨਾਨਾਮृਭੁਰ੍ਧੀਰ ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਸ ਚਿਦ੍ਵਿਵੇਦ ਨਿਹਿਤਂ ਯਦਾਸਾਮਪੀਚ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਵਾਨ, ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ। ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ।
ਏष ਸ੍ਯ ਤੇ ਮਧੁਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੋ ਵृषਾ ਵृष੍ਣੇ ਪਰਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਸਾਃ ਸ਼ਤਸਾ ਭੂਰਿਦਾਵਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਲਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਦਾ ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾ ਅਭਿ ਗਵ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਾ ਮਹੇ ਵਾਜਾਯਾਮृਤਾਯ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ । ਪਵਿਤ੍ਰੇਭਿਃ ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਗ੍ਰਞ੍ਛ੍ਰਵਸ੍ਯਵੋ ਨ ਪृਤਨਾਜੋ ਅਤ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਸੋਮ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਮਾਣ ਲਈ। ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਦੇ ਰਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਰਿ ਹਿ ष੍ਮਾ ਪੁਰੁਹੂਤੋ ਜਨਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਰਦ੍ਭੋਜਨਾ ਪੂਯਮਾਨਃ । ਅਥਾ ਭਰ ਸ਼੍ਯੇਨਭृਤ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਰਯਿਂ ਤੁਞ੍ਜਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆ, ਧਨ ਵਧਾ, ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ।
ਏष ਸੁਵਾਨਃ ਪਰਿ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਸृष੍ਟੋ ਅਦਧਾਵਦਰ੍ਵਾ । ਤਿਗ੍ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਮਹਿषੋ ਨ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਗਾ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨਭਿ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਸਤ੍ਵਾ
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਛੁੱਟੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਬਹਾਦਰ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਏषਾ ਯਯੌ ਪਰਮਾਦਨ੍ਤਰਦ੍ਰੇਃ ਕੂਚਿਤ੍ਸਤੀਰੂਰ੍ਵੇ ਗਾ ਵਿਵੇਦ । ਦਿਵੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤ੍ਯਭ੍ਰੈਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਤੇ ਪਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਾਰਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਚੌੜੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੋਵੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਸੋਮ ਦੀ ਧਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ।
ਉਤ ਸ੍ਮ ਰਾਸ਼ਿਂ ਪਰਿ ਯਾਸਿ ਗੋਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੋਮ ਸਰਥਂ ਪੁਨਾਨਃ । ਪੂਰ੍ਵੀਰਿषੋ ਬृਹਤੀਰ੍ਜੀਰਦਾਨੋ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਸ੍ਤਵ ਤਾ ਉਪष੍ਟੁਤ੍
ਤੂੰ, ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋੜ ਕੇ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਣ।
ਅਯਂ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਵਤੇ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਪਾਹਿ । ਤ੍ਵਂ ਹ ਯਂ ਚਕृषੇ ਤ੍ਵਂ ਵਵृष ਇਨ੍ਦੁਂ ਮਦਾਯ ਯੁਜ੍ਯਾਯ ਸੋਮਮ੍
ਇਹ ਸੋਮ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਮੌਜ ਲਈ, ਜੋੜਨ ਲਈ ਸੋਮ।
ਸ ਈਂ ਰਥੋ ਨ ਭੁਰਿषਾਲ਼ਯੋਜਿ ਮਹਃ ਪੁਰੂਣਿ ਸਾਤਯੇ ਵਸੂਨਿ । ਆਦੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਨਹੁष੍ਯਾਣਿ ਜਾਤਾ ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਵਨ ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਨਵਨ੍ਤ
ਉਹ, ਚੌੜੀ ਬੈਠਕ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਯੋ ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਁ ਇष੍ਟਯਾਮਾ ਨਾਸਤ੍ਯੇਵ ਹਵ ਆ ਸ਼ਮ੍ਭਵਿष੍ਠਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨ੍ਪੂषੇਵ ਧੀਜਵਨੋऽਸਿ ਸੋਮ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਯੂ ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ। ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਣ, ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੂੰ ਸੋਮ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਯੋ ਮਹਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਾਮਸਿ ਸੋਮ ਪੂਰ੍ਭਿਤ੍ । ਪੈਦ੍ਵੋ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਮਹਿਨਾਮ੍ਨਾਂ ਹਨ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਸਿ ਸੋਮ ਦਸ੍ਯੋਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਇਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਯੋ ਵਨ ਆ ਸृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵृਥਾ ਪਾਜਾਂਸਿ ਕृਣੁਤੇ ਨਦੀषੁ । ਜਨੋ ਨ ਯੁਧ੍ਵਾ ਮਹਤ ਉਪਬ੍ਦਿਰਿਯਰ੍ਤਿ ਸੋਮਃ ਪਵਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਮ੍
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਉਠਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾ ਅਤਿ ਵਾਰਾਣ੍ਯਵ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨ ਕੋਸ਼ਾਸੋ ਅਭ੍ਰਵਰ੍षਾਃ । ਵृਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਨੀਚੀਃ ਸੁਤਾਸੋ ਅਭਿ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਸृਗ੍ਰਨ੍
ਇਹ ਸੋਮਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ, ਆਸਮਾਨੀ ਪਾਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾਂ ਕਲਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਵਗ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁष੍ਮੀ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਨ ਮਾਰੁਤਂ ਪਵਸ੍ਵਾਨਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਿਟ੍ । ਆਪੋ ਨ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਸੁਮਤਿਰ੍ਭਵਾ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਾਪ੍ਸਾਃ ਪृਤਨਾषਾਣ੍ਨ ਯਜ੍ਞਃ
ਮਹਾਨ, ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਨੁ ਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਬृਹਦ੍ਗਭੀਰਂ ਤਵ ਸੋਮ ਧਾਮ । ਸ਼ੁਚਿष੍ਟ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨ ਮਿਤ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯੋ ਅਰ੍ਯਮੇਵਾਸਿ ਸੋਮ
ਸਚਮੁਚ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੇਰੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਤੇਰਾ ਘਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ, ਹੁਨਰਮੰਦ, ਤੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਅਰਯਮਨ ਵਾਂਗ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰੋ ਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਥ੍ਯਾਭਿਰਸ੍ਯਾਨ੍ਦਿਵੋ ਨ ਵृष੍ਟਿਃ ਪਵਮਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਸਦਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਮੇ ਮਾਤੁਰੁਪਸ੍ਥੇ ਵਨ ਆ ਚ ਸੋਮਃ
ਅੱਗ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਈ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮਵਸਿष੍ਟ ਵਾਸ ऋਤਸ੍ਯ ਨਾਵਮਾਰੁਹਦ੍ਰਜਿष੍ਠਾਮ੍ । ਅਪ੍ਸੁ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼੍ਯੇਨਜੂਤੋ ਦੁਹ ਈਂ ਪਿਤਾ ਦੁਹ ਈਂ ਪਿਤੁਰ੍ਜਾਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੂੰਦ ਵਧ ਗਈ, ਬਾਜ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ; ਪਿਤਾ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਹਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਦੁਹਦੀ ਹੈ।
ਸਿਂਹਂ ਨਸਨ੍ਤ ਮਧ੍ਵੋ ਅਯਾਸਂ ਹਰਿਮਰੁषਂ ਦਿਵੋ ਅਸ੍ਯ ਪਤਿਮ੍ । ਸ਼ੂਰੋ ਯੁਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਗਾ ਅਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਪਰਿ ਪਾਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾ
ਉਹ ਸਿੰਘ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਵੀਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਸਾਂਡ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
* ਮਧੁਪृष੍ਠਂ ਘੋਰਮਯਾਸਮਸ਼੍ਵਂ ਰਥੇ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯੁਰੁਚਕ੍ਰ ऋष੍ਵਮ੍ । ਸ੍ਵਸਾਰ ਈਂ ਜਾਮਯੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸਨਾਭਯੋ ਵਾਜਿਨਮੂਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਮਿੱਠਾ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਚੌੜੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਕਦ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਕੋ ਜਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਤਸ੍ਰ ਈਂ ਘृਤਦੁਹਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਮਾਨੇ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਰੁਣੇ ਨਿषਤ੍ਤਾਃ । ਤਾ ਈਮਰ੍षਨ੍ਤਿ ਨਮਸਾ ਪੁਨਾਨਾਸ੍ਤਾ ਈਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਰਿ षਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਚਾਰ ਘੀ ਦੁਹਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਕੋ ਥਾਂ ਅੰਦਰ ਬੈਠੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਭ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿष੍ਟਮ੍ਭੋ ਦਿਵੋ ਧਰੁਣਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਉਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਯੋ ਹਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯ । ਅਸਤ੍ਤ ਉਤ੍ਸੋ ਗृਣਤੇ ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਨ੍ਮਧ੍ਵੋ ਅਂਸ਼ੁਃ ਪਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ
ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਟੇਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਕੂਆ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ; ਮਿੱਠੀ ਬੂੰਦ, ਸੋਮਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤੋ ਅਭਿ ਦੇਵਵੀਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਵਸ੍ਵ । ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਮਹਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਯਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਨਵੇਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਯ ਕਰਮ ਵੱਲ ਆ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।