ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਸੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆꣳ ਇਨ੍ਦਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰੇष੍ਵ੍ ਆਵਿਸ਼ਨ੍ । ਤ੍ਵꣳ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਭਵੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ ਸੋਮ ਗੋਤ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ऽਵृਣੋਰ੍ ਅਪ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ। ਤੂੰ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਾꣳ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨꣳ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ऽਨੁ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਮਦਨ੍ਨ੍ ਅਵਸ੍ਯਵਃ । ਤ੍ਵਾꣳ ਸੁਪਰ੍ਣ ਆਭਰਦ੍ ਦਿਵਸ੍ ਪਰੀਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ ਮਤਿਭਿਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੰਗੀ ਹੋਈ ਮਦਦ ਲਈ ਪੀਤਾ। ਸੁੰਦਰ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਸੋਮਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਵ੍ਯੇ ਪੁਨਾਨਮ੍ ਪਰਿ ਵਾਰ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਹਰਿꣳ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਭਿ ਸਪ੍ਤ ਧੇਨਵਃ । ਅਪਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥੇ ਅਧ੍ਯ੍ ਆਯਵਃ ਕਵਿਮ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਮਹਿषਾ ਅਹੇषਤ
ਸੱਤ ਗਾਵਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਸੱਚ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦੁਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਤਿ ਗਾਹਤੇ ਮृਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ ਸੁਪਥਾਨਿ ਯਜ੍ਯਵੇ । ਗਾਃ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਨਿਰ੍ਣਿਜꣳ ਹਰ੍ਯਤਃ ਕਵਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ ਪਰਿ ਵਾਰਮ੍ ਅਰ੍षਤਿ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਰਸ ਸਾਰੀਆਂ ਵੈਰਵਿਰੋਧਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਮਨਭਾਵਨਾ ਗਿਆਨੀ, ਖੇਡਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਘੇਰੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਸਸ਼੍ਚਤਃ ਸ਼ਤਧਾਰਾ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯੋ ਹਰਿꣳ ਨਵਨ੍ਤੇ ऽਵ ਤਾ ਉਦਨ੍ਯੁਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰ੍ ਆਵृਤꣳ ਤृਤੀਯੇ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਹਰ ਪਾਸੋਂ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਇਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੀਜੇ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ।
ਤਵੇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੇਤਸਸ੍ ਤ੍ਵꣳ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ । ਅਥੇਦꣳ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਪਵਮਾਨ ਤੇ ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਪ੍ਰਥਮੋ ਧਾਮਧਾ ਅਸਿ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਹਾਨੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵꣳ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਅਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ ਕਵੇ ਤਵੇਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ । ਤ੍ਵꣳ ਦ੍ਯਾꣳ ਚ ਪृਥਿਵੀꣳ ਚਾਤਿ ਜਭ੍ਰਿषੇ ਤਵ ਜ੍ਯੋਤੀꣳषਿ ਪਵਮਾਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪੰਜੋ ਪਾਸੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਰਜਸੋ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਪੂਯਸੇ । ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਸ਼ਿਜਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਤੁਭ੍ਯੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰੇ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕਾਇਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਰੇਭ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਤਿ ਵਾਰਮ੍ ਅਵ੍ਯਯꣳ ਵृषਾ ਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਵ ਚਕ੍ਰਦਦ੍ ਧਰਿਃ । ਸꣳ ਧੀਤਯੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਅਨੂषਤ ਸ਼ਿਸ਼ੁꣳ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਤਯਃ ਪਨਿਪ੍ਨਤਮ੍
ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚਾਂ, ਲੋਚ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਜਨ ਉਸ ਨੰਨੇ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਪਰਿ ਵ੍ਯਤ ਤਨ੍ਤੁꣳ ਤਨ੍ਵਾਨਸ੍ ਤ੍ਰਿਵृਤꣳ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਨਯਨ੍ਨ੍ ऋਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਿषੋ ਨਵੀਯਸੀਃ ਪਤਿਰ੍ ਜਨੀਨਾਮ੍ ਉਪ ਯਾਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਾਗਾ ਬੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਹੁਕਮਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮ੍ ਪਵਤੇ ਪਤਿਰ੍ ਦਿਵ ऋਤਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਪਥਿਭਿਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਚꣳ ਜਨਯਨ੍ਨ੍ ਉਪਾਵਸੁਃ
ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਮਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਣੋ ਵਿ ਧਾਵਸਿ ਸੂਰੋ ਨ ਚਿਤ੍ਰੋ ਅਵ੍ਯਯਾਨਿ ਪਵ੍ਯਯਾ । ਗਭਸ੍ਤਿਪੂਤੋ ਨृਭਿਰ੍ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤੋ ਮਹੇ ਵਾਜਾਯ ਧਨ੍ਯਾਯ ਧਨ੍ਵਸਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅਜੀਬ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈਂ।
ਇषਮ੍ ਊਰ੍ਜਮ੍ ਪਵਮਾਨਾਭ੍ਯ੍ ਅਰ੍षਸਿ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਵꣳਸੁ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਸਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਦ੍ਵਾ ਮਦ੍ਯੋ ਮਦਃ ਸੁਤੋ ਦਿਵੋ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭ ਉਪਮੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈਂ। ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰ੍ਹਾ ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ ਰਸ, ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਿਆਣਾ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਭਿ ਮਾਤਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁꣳ ਨਵꣳ ਜਜ੍ਞਾਨꣳ ਜੇਨ੍ਯꣳ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਅਪਾꣳ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵꣳ ਦਿਵ੍ਯꣳ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸꣳ ਸੋਮꣳ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਸੇ
ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ—ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨ ਇਮਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵੀਯਸੇ ਯੁਜਾਨ ਇਨ੍ਦੋ ਹਰਿਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣ੍ਯਃ । ਤਾਸ੍ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੁ ਮਧੁਮਦ੍ ਘृਤਮ੍ ਪਯਸ੍ ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ ਸੋਮ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਕृष੍ਟਯਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਹਾਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਰੇ-ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਗਣ। ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਮ, ਲੋਕ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
ਤ੍ਵꣳ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਸਿ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਵਮਾਨ ਵृषਭ ਤਾ ਵਿ ਧਾਵਸਿ । ਸ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਵਸੁਮਦ੍ ਧਿਰਣ੍ਯਵਦ੍ ਵਯꣳ ਸ੍ਯਾਮ ਭੁਵਨੇषੁ ਜੀਵਸੇ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੋਮ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਲੈ ਕੇ ਵਗ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ।
ਗੋਵਿਤ੍ ਪਵਸ੍ਵ ਵਸੁਵਿਦ੍ ਧਿਰਣ੍ਯਵਿਦ੍ ਰੇਤੋਧਾ ਇਨ੍ਦੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਃ । ਤ੍ਵꣳ ਸੁਵੀਰੋ ਅਸਿ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ ਤꣳ ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਪ ਗਿਰੇਮ ਆਸਤੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆ ਕੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ ਮਧ੍ਵ ਊਰ੍ਮਿਰ੍ ਵਨਨਾ ਅਤਿष੍ਠਿਪਦ੍ ਅਪੋ ਵਸਾਨੋ ਮਹਿषੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ । ਰਾਜਾ ਪਵਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵਾਜਮ੍ ਆਰੁਹਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਰ੍ ਜਯਤਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍
ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਠੀ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਥ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਨ੍ਦਨਾ ਉਦ੍ ਇਯਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਸੁਭਰਾ ਅਹਰ੍ਦਿਵਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਜਾਵਦ੍ ਰਯਿਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਪਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਪੀਤ ਇਨ੍ਦਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਯਾਚਤਾਤ੍
ਉਹ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤਾਨ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਤੇ ਆਤਮਕ ਰਾਹੀਂ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸੋ ਅਗ੍ਰੇ ਅਹ੍ਨਾꣳ ਹਰਿਰ੍ ਹਰ੍ਯਤੋ ਮਦਃ ਪ੍ਰ ਚੇਤਸਾ ਚੇਤਯਤੇ ਅਨੁ ਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਦ੍ਵਾ ਜਨਾ ਯਾਤਯਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਈਯਤੇ ਨਰਾ ਚ ਸ਼ꣳਸꣳ ਦੈਵ੍ਯꣳ ਚ ਧਰ੍ਤਰਿ
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਚੁਸਤ ਮਦਿਰਾ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਰੱਬੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਞ੍ਜਤੇ ਵ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ ਸਮ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ ਕ੍ਰਤੁꣳ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਧੁਨਾਭ੍ਯ੍ ਅਞ੍ਜਤੇ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸੇ ਪਤਯਨ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਸ਼ਣꣳ ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਵਾਃ ਪਸ਼ੁਮ੍ ਆਸੁ ਗृਭ੍ਣਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਕਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਛਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੇ ਪਵਮਾਨਾਯ ਗਾਯਤ ਮਹੀ ਨ ਧਾਰਾਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਅਹਿਰ੍ ਨ ਜੂਰ੍ਣਾਮ੍ ਅਤਿ ਸਰ੍ਪਤਿ ਤ੍ਵਚਮ੍ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਸਰਦ੍ ਵृषਾ ਹਰਿਃ
ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਗਾਉ; ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਸੋਮ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪੀਲਾ ਸਾਂਡ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰੇਗੋ ਰਾਜਾਪ੍ਯਸ੍ ਤਵਿष੍ਯਤੇ ਵਿਮਾਨੋ ਅਹ੍ਨਾਮ੍ ਭੁਵਨੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਃ । ਹਰਿਰ੍ ਘृਤਸ੍ਨੁਃ ਸੁਦृਸ਼ੀਕੋ ਅਰ੍ਣਵੋ ਜ੍ਯੋਤੀਰਥਃ ਪਵਤੇ ਰਾਯ ਓਕ੍ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਆਸਰੇ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅਸਰ੍ਜਿ ਸ੍ਕਮ੍ਭੋ ਦਿਵ ਉਦ੍ਯਤੋ ਮਦਃ ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰ੍ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਰ੍षਤਿ । ਅꣳਸ਼ੁꣳ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਤਯਃ ਪਨਿਪ੍ਨਤꣳ ਗਿਰਾ ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍ ऋਗ੍ਮਿਣੋ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਥੰਮ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੌਜ ਮਸਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਚਾਂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਗਾਇਕ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਅਤ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਵਾਨਿ ਮੇष੍ਯਃ ਪੁਨਾਨਸ੍ਯ ਸꣳਯਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਰꣳਹਯਃ । ਯਦ੍ ਗੋਭਿਰ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸਮਜ੍ਯਸ ਆ ਸੁਵਾਨਃ ਸੋਮ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਸਿ
ਸਾਫ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਕਲਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਕ੍ਰਤੁਵਿਨ੍ ਨ ਉਕ੍ਥ੍ਯੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਪਰਿ ਧਾਵ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਇਨ੍ਦੋ ਅਤ੍ਰਿਣੋ ਬृਹਦ੍ ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ; ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਸਾਫ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ। ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਲ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਪ੍ਰ ਤੁ ਦ੍ਰਵ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਂ ਨਿ षੀਦ ਨृਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष । ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋऽਚ੍ਛਾ ਬਰ੍ਹੀ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਨਯਨ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਦੌੜ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਯੁਧਃ ਪਵਤੇ ਦੇਵ ਇਨ੍ਦੁਰਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਵृਜਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ । ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭੋ ਦਿਵੋ ਧਰੁਣਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤਾ ਇੰਦੂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ।
ऋषਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਏਤਾ ਜਨਾਨਾਮृਭੁਰ੍ਧੀਰ ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨ । ਸ ਚਿਦ੍ਵਿਵੇਦ ਨਿਹਿਤਂ ਯਦਾਸਾਮਪੀਚ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲਾ, ਸੋਚਵਾਨ, ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ। ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ।
ਏष ਸ੍ਯ ਤੇ ਮਧੁਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੋ ਵृषਾ ਵृष੍ਣੇ ਪਰਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਸਾਃ ਸ਼ਤਸਾ ਭੂਰਿਦਾਵਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਲਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਦਾ ਟਿਕਣ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।