ਹਵਿਰ੍ਹਵਿष੍ਮੋ ਮਹਿ ਸਦ੍ਮ ਦੈਵ੍ਯਂ ਨਭੋ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਰਮ੍ । ਰਾਜਾ ਪਵਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵਾਜਮਾਰੁਹਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਰ੍ਜਯਸਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍
ਹਵਨ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾਈ ਘਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਾ, ਛਾਣੀ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਇੱਜਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਮਾਦਨੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਰਪ੍ਸਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ । ਕृਧੀ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਵਰਿਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਦੁਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਗृਣੀਹਿ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾਈ ਜਨਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਆ ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਤਾਨ੍ਯਰ੍षਤਿ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸਂਚृਤਂ ਵਿਚृਤਮਭਿष੍ਟਯ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਿषਕ੍ਤ੍ਯੁषਸਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਸੋਮਾ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਰਸ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੋ ਗੋਭਿਃ ਸृਜ੍ਯਤ ਓषਧੀष੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮ੍ਨ ਇषਯਨ੍ਨੁਪਾਵਸੁਃ । ਆ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਪਵਤੇ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੋ ਮਾਦਯਨ੍ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮ੍
ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਜਨਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ੍ਯ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਸਹਸ੍ਰਜਿਦ੍ਧਿਨ੍ਵਾਨੋ ਵਾਚਮਿषਿਰਾਮੁषਰ੍ਬੁਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਯੁਭਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬੋਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ। ਰਸ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਗਾਵਃ ਪਯਸਾ ਪਯੋਵृਧਂ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਮਤਿਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮ੍ । ਧਨਂਜਯਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਨਾਃ
ਗਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਦੁੱਧ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਤੂ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਕਵੀ, ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸੁषੁਤਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵਾਪਾਮੀਵਾ ਭਵਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹ । ਮਾ ਤੇ ਰਸਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਤ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਵਨ੍ਤ ਇਹ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸ ਵਗ, ਤੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੀ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਰਸ ਨੂੰ ਦੋ-ਮੂੰਹੇ ਨਾ ਮਾਣਣ, ਦਾਤਾ ਰਸ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਰ੍ਯੇ ਪਵਮਾਨ ਚੋਦਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਦਃ । ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਭ੍ਯਾ ਭਨ੍ਦਨਾਯਤਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਮਵ ਨੋ ਮृਧੋ ਜਹਿ
ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੌਜ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ, ਇੰਦ੍ਰ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਮਿਟਾ।
ਅਦਬ੍ਧ ਇਨ੍ਦੋ ਪਵਸੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਆਤ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਸਿ ਧਾਸਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਅਭਿ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਮਨੀषਿਣੋ ਰਾਜਾਨਮਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਨਿਂਸਤੇ
ਹੇ ਨਾਹ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਰਸ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਃ ਸ਼ਤਧਾਰੋ ਅਦ੍ਭੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧੁ । ਜਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭ੍ਯਰ੍षਾ ਜਯਨ੍ਨਪ ਉਰੁਂ ਨੋ ਗਾਤੁਂ ਕृਣੁ ਸੋਮ ਮੀਢ੍ਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੀਬ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਕੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਦੇ।
ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਕਲਸ਼ੇ ਗੋਭਿਰਜ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸਮਯਾ ਵਾਰਮਰ੍षਸਿ । ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਾਨਸਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਜਠਰੇ ਸਮਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਤੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਤੋਂ ਖੁਲਿਆ ਘੋੜਾ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਜਨ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਾਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਹਵੀਤੁਨਾਮ੍ਨੇ । ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇ ਮਧੁਮਾਁ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਰੱਬੀ ਜਨਮ ਲਈ; ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦਾਤਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ; ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਲਈ—ਹੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ।
ਅਤ੍ਯਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਕਲਸ਼ੇ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਤਯੋ ਵਾਚ ਈਰਤੇ । ਪਵਮਾਨਾ ਅਭ੍ਯਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਦਿਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਮਸਤੀ ਵਾਲੇ ਸੋਮੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨੋ ਅਭ੍ਯਰ੍षਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮੁਰ੍ਵੀਂ ਗਵ੍ਯੂਤਿਂ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਃ । ਮਾਕਿਰ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਪਰਿषੂਤਿਰੀਸ਼ਤੇਨ੍ਦੋ ਜਯੇਮ ਤ੍ਵਯਾ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਚੌੜੇ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ, ਵੱਡੀ, ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਓਟ ਵੱਲ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਰੋਕੇ—ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਅਧਿ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਥਾਦ੍ਵृषਭੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋऽਰੂਰੁਚਦ੍ਵਿ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾ ਕਵਿਃ । ਰਾਜਾ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੋਰੁਵਦ੍ਦਿਵਃ ਪੀਯੂषਂ ਦੁਹਤੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸਿਆਣਾ ਬਲਦ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਸ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵੋ ਨਾਕੇ ਮਧੁਜਿਹ੍ਵਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤੋ ਵੇਨਾ ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਿਰਿष੍ਠਾਮ੍ । ਅਪ੍ਸੁ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਬੂੰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ, ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਪੂਰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪਪਪ੍ਤਿਵਾਂਸਂ ਗਿਰੋ ਵੇਨਾਨਾਮਕृਪਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਤਯਃ ਪਨਿਪ੍ਨਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਸ਼ਕੁਨਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਣਿ ਸ੍ਥਾਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉੱਡਦੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਚਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਸ੍ਯ । ਭਾਨੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਤ੍ਪ੍ਰਾਰੂਰੁਚਦ੍ਰੋਦਸੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਉਠੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤ ਆਸ਼ਵਃ ਪਵਮਾਨ ਧੀਜਵੋ ਮਦਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਰਘੁਜਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਾਸਃ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਾਸਤੇ
ਤੇਜ਼, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੱਬੀ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਦਾਸੋ ਮਦਿਰਾਸ ਆਸ਼ਵੋऽਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਰਥ੍ਯਾਸੋ ਯਥਾ ਪृਥਕ੍ । ਧੇਨੁਰ੍ਨ ਵਤ੍ਸਂ ਪਯਸਾਭਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵੋ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ
ਤੇਰੀ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਤਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਗ ਪਈ ਹੈ; ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਹਿਯਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਤ੍ਕੋਸ਼ਂ ਦਿਵੋ ਅਦ੍ਰਿਮਾਤਰਮ੍ । ਵृषਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯਯੇ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਧਾਯਸੇ
ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਗੂੰਜਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਪੱਥਰ, ਅਸਮਾਨ ਮਾਂ ਵੱਲ; ਬਲਦ ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਢਲਾਣ ਤੇ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤ ਆਸ਼੍ਵਿਨੀਃ ਪਵਮਾਨ ਧੀਜੁਵੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਅਸृਗ੍ਰਨ੍ਪਯਸਾ ਧਰੀਮਣਿ । ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਰृषਯ ਸ੍ਥਾਵਿਰੀਰਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯृषਿषਾਣ ਵੇਧਸਃ
ਤੇਜ਼, ਰੱਬੀ ਧਾਰਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪਈਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ ऋਭ੍ਵਸਃ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤੇ ਸਤਃ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਵ੍ਯਾਨਸ਼ਿਃ ਪਵਸੇ ਸੋਮ ਧਰ੍ਮਭਿਃ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ
ਸਾਰੇ ਥਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਰਿਭੂ, ਮਹਾਨ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਤੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਉਭਯਤਃ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਸਤਃ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਯਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ ਸਤ੍ਤਾ ਨਿ ਯੋਨਾ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਡੋਲ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪੀਲਾ ਇੱਕ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਃ ਪਵਤੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ ਸੋਮੋ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਯਾਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਃ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਰ੍षਤਿ ਵृषਾ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੋਰੁਵਤ੍
ਯਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜਾ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਦ੍ਯੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇऽਪਾਮੂਰ੍ਮਿਂ ਸਚਤੇ ਸਿਨ੍ਧੁषੁ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਅਧ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ਸਾਨੁ ਪਵਮਾਨੋ ਅਵ੍ਯਯਂ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰੁਣੋ ਮਹੋ ਦਿਵਃ
ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਰੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨ ਸਾਨੁ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਧਰ੍ਮਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਪਵਤੇ ਵਿਵੇਵਿਦਤ੍ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ
ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਗੱਜਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪਵਤੇ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਵਿਭੂਵਸੁਃ । ਦਧਾਤਿ ਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਵਧਯੋਰਪੀਚ੍ਯਂ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਰਸਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਅਮੋਲ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਸਰਬ-ਸਰੂਪ ਰਸ ਹੈ।
ਅਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਕਲਸ਼ਂ ਵਾਜ੍ਯਰ੍षਤਿ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ ਸ਼ਤਧਾਰੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਹਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦਨੇषੁ ਸੀਦਤਿ ਮਰ੍ਮृਜਾਨੋऽਵਿਭਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਭਿਰ੍ਵृषਾ
ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਿਤਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਬਲਵਾਨ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਪਵਮਾਨੋ ਅਰ੍षਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਗੋषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਗ੍ਰੇ ਵਾਜਸ੍ਯ ਭਜਤੇ ਮਹਾਧਨਂ ਸ੍ਵਾਯੁਧਃ ਸੋਤृਭਿਃ ਪੂਯਤੇ ਵृषਾ
ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ, ਬਲਵਾਨ।