ਉਭੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ ਅਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵੋ ਅਦਿਤਿਰ੍ਵਿਧਾਤਾ । ਭਗੋ ਨृਸ਼ਂਸ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪਵਮਾਨਂ ਜੁषਨ੍ਤ
ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਰਯਮਾਨ, ਅਦਿਤੀ, ਨਿਯੰਤਾ, ਭਗ, ਨਰਸ਼ੰਸ, ਚੌੜਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਅਸਾਵਿ ਸੋਮੋ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ ਹਰੀ ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਮ੍
ਸੋਮਾ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਛਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾ ਆਪਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਵੇਧਸ੍ਯਾ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਮਾਹਿਨਮਤ੍ਯੋ ਨ ਮृष੍ਟੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षਸਿ । ਅਪਸੇਧਨ੍ਦੁਰਿਤਾ ਸੋਮ ਮृਲ਼ਯ ਘृਤਂ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਛਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧੇ । ਸ੍ਵਸਾਰ ਆਪੋ ਅਭਿ ਗਾ ਉਤਾਸਰਨ੍ਸਂ ਗ੍ਰਾਵਭਿਰ੍ਨਸਤੇ ਵੀਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਪਰਜਨਯਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯਾਵਧਿ ਸ਼ੇਵ ਮਂਹਸੇ ਪਜ੍ਰਾਯਾ ਗਰ੍ਭ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਾਣੀषੁ ਪ੍ਰ ਚਰਾ ਸੁ ਜੀਵਸੇऽਨਿਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵृਜਨੇ ਸੋਮ ਜਾਗृਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਤੁਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਾਗ।
ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਾ ਅਮृਧ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਸਾਃ ਪਰ੍ਯਯਾ ਵਾਜਮਿਨ੍ਦੋ । ਏਵਾ ਪਵਸ੍ਵ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਤਵ ਵ੍ਰਤਮਨ੍ਵਾਪਃ ਸਚਨ੍ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਓਹੋ ਰਸ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸੁਖ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਅਤਪ੍ਤਤਨੂਰ੍ਨ ਤਦਾਮੋ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸ਼ृਤਾਸ ਇਦ੍ਵਹਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼ਤ
ਤੇਰੀ ਛਾਣੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ; ਤੂੰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨਾ ਸੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛਾਣਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪੋष੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਦੇ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤਵੋ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਰਨ੍ । ਅਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਵੀਤਾਰਮਾਸ਼ਵੋ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਮਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚੇਤਸਾ
ਤਾਪ ਦੀ ਛਾਣੀ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਗੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਾਜਯੁਃ । ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾ ਦਧੁਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਇਤ੍ਥਾ ਪਦਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪਾਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਃ । ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਰਿਪੁਂ ਨਿਧਯਾ ਨਿਧਾਪਤਿਃ ਸੁਕृਤ੍ਤਮਾ ਮਧੁਨੋ ਭਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਬਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਚੱਖਦਾ ਹੈ।
ਹਵਿਰ੍ਹਵਿष੍ਮੋ ਮਹਿ ਸਦ੍ਮ ਦੈਵ੍ਯਂ ਨਭੋ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸ੍ਯਧ੍ਵਰਮ੍ । ਰਾਜਾ ਪਵਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵਾਜਮਾਰੁਹਃ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਰ੍ਜਯਸਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍
ਹਵਨ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾਈ ਘਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਰਾਜਾ, ਛਾਣੀ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਇੱਜਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਮਾਦਨੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਰਪ੍ਸਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ । ਕृਧੀ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਵਰਿਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਦੁਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਗृਣੀਹਿ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ। ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾਈ ਜਨਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਆ ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਨਾਨ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਤਾਨ੍ਯਰ੍षਤਿ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਸਂਚृਤਂ ਵਿਚृਤਮਭਿष੍ਟਯ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਿषਕ੍ਤ੍ਯੁषਸਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਸੋਮਾ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਰਸ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੋ ਗੋਭਿਃ ਸृਜ੍ਯਤ ਓषਧੀष੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਮ੍ਨ ਇषਯਨ੍ਨੁਪਾਵਸੁਃ । ਆ ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਪਵਤੇ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੋ ਮਾਦਯਨ੍ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਮ੍
ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਜਨਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ੍ਯ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਸਹਸ੍ਰਜਿਦ੍ਧਿਨ੍ਵਾਨੋ ਵਾਚਮਿषਿਰਾਮੁषਰ੍ਬੁਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਯੁਭਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬੋਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ, ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ। ਰਸ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਗਾਵਃ ਪਯਸਾ ਪਯੋਵृਧਂ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਮਤਿਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮ੍ । ਧਨਂਜਯਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਸ੍ਵਰ੍ਚਨਾਃ
ਗਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਦੁੱਧ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਤੂ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਕਵੀ, ਕਵਿਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸੁषੁਤਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵਾਪਾਮੀਵਾ ਭਵਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹ । ਮਾ ਤੇ ਰਸਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਤ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਵਨ੍ਤ ਇਹ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸ ਵਗ, ਤੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੀ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ। ਤੇਰੇ ਰਸ ਨੂੰ ਦੋ-ਮੂੰਹੇ ਨਾ ਮਾਣਣ, ਦਾਤਾ ਰਸ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਰ੍ਯੇ ਪਵਮਾਨ ਚੋਦਯ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਸਿ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਦਃ । ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਭ੍ਯਾ ਭਨ੍ਦਨਾਯਤਃ ਪਿਬੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਮਵ ਨੋ ਮृਧੋ ਜਹਿ
ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੌਜ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ, ਇੰਦ੍ਰ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਮਿਟਾ।
ਅਦਬ੍ਧ ਇਨ੍ਦੋ ਪਵਸੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਆਤ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਸਿ ਧਾਸਿਰੁਤ੍ਤਮਃ । ਅਭਿ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਮਨੀषਿਣੋ ਰਾਜਾਨਮਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਨਿਂਸਤੇ
ਹੇ ਨਾਹ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਰਸ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਃ ਸ਼ਤਧਾਰੋ ਅਦ੍ਭੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧੁ । ਜਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭ੍ਯਰ੍षਾ ਜਯਨ੍ਨਪ ਉਰੁਂ ਨੋ ਗਾਤੁਂ ਕृਣੁ ਸੋਮ ਮੀਢ੍ਵਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਜੀਬ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਕੇ ਖੇਤ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਦੇ।
ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ਕਲਸ਼ੇ ਗੋਭਿਰਜ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸਮਯਾ ਵਾਰਮਰ੍षਸਿ । ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਾਨਸਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਜਠਰੇ ਸਮਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਤੂੰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰ ਕੇ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਤੋਂ ਖੁਲਿਆ ਘੋੜਾ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਸ੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਜਨ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਾਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਹਵੀਤੁਨਾਮ੍ਨੇ । ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇ ਮਧੁਮਾਁ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਰੱਬੀ ਜਨਮ ਲਈ; ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦਾਤਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ; ਮਿੱਠਾ ਵਗ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਲਈ—ਹੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ।
ਅਤ੍ਯਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਕਲਸ਼ੇ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਪ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਤਯੋ ਵਾਚ ਈਰਤੇ । ਪਵਮਾਨਾ ਅਭ੍ਯਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਦਿਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਧੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਮਸਤੀ ਵਾਲੇ ਸੋਮੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨੋ ਅਭ੍ਯਰ੍षਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮੁਰ੍ਵੀਂ ਗਵ੍ਯੂਤਿਂ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਃ । ਮਾਕਿਰ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਪਰਿषੂਤਿਰੀਸ਼ਤੇਨ੍ਦੋ ਜਯੇਮ ਤ੍ਵਯਾ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਚੌੜੇ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ, ਵੱਡੀ, ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਓਟ ਵੱਲ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਰੋਕੇ—ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਅਧਿ ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਥਾਦ੍ਵृषਭੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋऽਰੂਰੁਚਦ੍ਵਿ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾ ਕਵਿਃ । ਰਾਜਾ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯੇਤਿ ਰੋਰੁਵਦ੍ਦਿਵਃ ਪੀਯੂषਂ ਦੁਹਤੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸਿਆਣਾ ਬਲਦ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀ ਦੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ—ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਸ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵੋ ਨਾਕੇ ਮਧੁਜਿਹ੍ਵਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤੋ ਵੇਨਾ ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਿਰਿष੍ਠਾਮ੍ । ਅਪ੍ਸੁ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਆ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਬੂੰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ, ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਪੂਰ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪਪਪ੍ਤਿਵਾਂਸਂ ਗਿਰੋ ਵੇਨਾਨਾਮਕृਪਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਤਯਃ ਪਨਿਪ੍ਨਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਸ਼ਕੁਨਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਣਿ ਸ੍ਥਾਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉੱਡਦੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਚਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬੱਚੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਸ੍ਯ । ਭਾਨੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਵ੍ਯਦ੍ਯੌਤ੍ਪ੍ਰਾਰੂਰੁਚਦ੍ਰੋਦਸੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਉਠੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਤ ਆਸ਼ਵਃ ਪਵਮਾਨ ਧੀਜਵੋ ਮਦਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਰਘੁਜਾ ਇਵ ਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਾਸਃ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਾਸਤੇ
ਤੇਜ਼, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਰੱਬੀ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਦਾਸੋ ਮਦਿਰਾਸ ਆਸ਼ਵੋऽਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਰਥ੍ਯਾਸੋ ਯਥਾ ਪृਥਕ੍ । ਧੇਨੁਰ੍ਨ ਵਤ੍ਸਂ ਪਯਸਾਭਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵੋ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ
ਤੇਰੀ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਤਵਾਲੀ, ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਗ ਪਈ ਹੈ; ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।