ਚਕ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਮਹਾਁ ਅਦਬ੍ਧੋ ਵਰੁਣੋ ਹੁਰੁਗ੍ਯਤੇ । ਅਸਾਵਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵृਜਨੇषੁ ਯਜ੍ਞਿਯੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਯੂਥੇ ਵृषਯੁਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਅਕਾਸ਼ ਲਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ, ਅਟੱਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਯੋਗਦਾਨ ਜੋਗ, ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਵਾਚਂ ਜਨਯਨ੍ਨਸਿष੍ਯਦਦਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਭਿ ਗਾ ਇਯਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਰਿਪ੍ਰਮਵਿਰਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਯਾਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ ਨृਭਿਰ੍ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਊਰ੍ਮਿਃ ਕਵਿਰਜ੍ਯਸੇ ਵਨੇ । ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਹਿ ਤੇ ਸ੍ਰੁਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਤਵੇ ਸਹਸ੍ਰਮਸ਼੍ਵਾ ਹਰਯਸ਼੍ਚਮੂषਦਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਢਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ, ਕਵੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਂ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਅਪ੍ਸਰਸੋ ਮਨੀषਿਣਮਾਸੀਨਾ ਅਨ੍ਤਰਭਿ ਸੋਮਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ । ਤਾ ਈਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਂ ਯਾਚਨ੍ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਂ ਪਵਮਾਨਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੋਜਿਨ੍ਨਃ ਸੋਮੋ ਰਥਜਿਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਜਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਦਬ੍ਜਿਤ੍ਪਵਤੇ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ । ਯਂ ਦੇਵਾਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੀਤਯੇ ਮਦਂ ਸ੍ਵਾਦਿष੍ਠਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਰੁਣਂ ਮਯੋਭੁਵਮ੍
ਸੋਮ, ਜੋ ਗਾਂ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲਾ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਬਣਾਇਆ।
ਏਤਾਨਿ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨੋ ਅਸ੍ਮਯੁਃ ਸਤ੍ਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਰਵਿਣਾਨ੍ਯਰ੍षਸਿ । ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਨ੍ਤਿਕੇ ਦੂਰਕੇ ਚ ਯ ਉਰ੍ਵੀਂ ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਭਯਂ ਚ ਨਸ੍ਕृਧਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ! ਇਹ ਸੱਚੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਓਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਮਾਰ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਲਈ ਚੌੜੇ ਚਰਾਗਾਹ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਚੋਦਸੋ ਨੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੇषੁ ਹਰਯਃ । ਵਿ ਚ ਨਸ਼ਨ੍ਨ ਇषੋ ਅਰਾਤਯੋऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਸਨਿषਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲਣ, ਵੈਰੀ ਤਿੱਖੜੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਰਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰ ਣੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵੋ ਮਦਚ੍ਯੁਤੋ ਧਨਾ ਵਾ ਯੇਭਿਰਰ੍ਵਤੋ ਜੁਨੀਮਸਿ । ਤਿਰੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿਹ੍ਵृਤਿਂ ਵਯਂ ਧਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾ ਭਰੇਮਹਿ
ਵਹਿ ਰਹੇ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕੀਏ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਉਤ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤ੍ਯਾ ਅਰਿਰ੍ਹਿ ष ਉਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤ੍ਯਾ ਵृਕੋ ਹਿ षਃ । ਧਨ੍ਵਨ੍ਨ ਤृष੍ਣਾ ਸਮਰੀਤ ਤਾਁ ਅਭਿ ਸੋਮ ਜਹਿ ਪਵਮਾਨ ਦੁਰਾਧ੍ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੀ ਵੈਰਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵੈਰਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਵਹਿ ਰਹੇ ਸੋਮ! ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਨਾ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਾਭਾ ਪਰਮੋ ਯ ਆਦਦੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਰੁਰੁਹੁਃ ਸਾਨਵਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ । ਅਦ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬਪ੍ਸਤਿ ਗੋਰਧਿ ਤ੍ਵਚ੍ਯਪ੍ਸੁ ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਦੁਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਤੇਰਾ ਨਾਭ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਢਲਾਣ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧਿਆ।
ਏਵਾ ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਸੁਭ੍ਵਂ ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਰਸਂ ਤੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਥਮਾ ਅਭਿਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਨਿਦਂਨਿਦਂ ਪਵਮਾਨ ਨਿ ਤਾਰਿष ਆਵਿਸ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮ! ਤੇਰੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਸੋਭਾਵਾਂ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ! ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸੇ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਪਵਤੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸ ऋਤੇਨ ਦੇਵਾਨ੍ਹਵਤੇ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਰਵਥੇਨਾ ਵਿ ਦਿਦ੍ਯੁਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸੋ ਨ ਸਵਨਾਨਿ ਵਿਵ੍ਯਚੁਃ
ਸੋਮ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨ੍ਨਘ੍ਨ੍ਯਾ ਅਭ੍ਯਨੂषਤਾਯੋਹਤਂ ਯੋਨਿਮਾ ਰੋਹਸਿ ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਮਘੋਨਾਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਵਸੇ ਵृषਾ ਮਦਃ
ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਗਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਅਣਛੁਹਿਆ। ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧੇ, ਹੇ ਸੋਮ! ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ਾ ਪਵਤੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਊਰ੍ਜਂ ਵਸਾਨਃ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਸੁਮਙ੍ਗਲਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਭਿ ਪਪ੍ਰਥੇ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਹਰਿਰਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤੇ ਵृषਾ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ; ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਂ ਨਰਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਂ ਦੁਹਤੇ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ । ਨृਭਿਃ ਸੋਮ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤੋ ਗ੍ਰਾਵਭਿਃ ਸੁਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਁ ਆ ਪਵਸ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍
ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਰਗੜਿਆ, ਹੇ ਸੋਮ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਹਿ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤਿਨੋ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦੁਹਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਸੁ ਵृषਭਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮ ਮਾਦਯਨ੍ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਂ ਸਿਨ੍ਧੋਰਿਵੋਰ੍ਮਿਃ ਪਵਮਾਨੋ ਅਰ੍षਸਿ
ਤੈਨੂੰ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁੱਧਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੱਛਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੋਮ! ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯੋਰ੍ਮਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤਿ ਜਠਰਂ ਸੁਪੇਸ਼ਸਃ । ਦਧ੍ਨਾ ਯਦੀਮੁਨ੍ਨੀਤਾ ਯਸ਼ਸਾ ਗਵਾਂ ਦਾਨਾਯ ਸ਼ੂਰਮੁਦਮਨ੍ਦਿषੁਃ ਸੁਤਾਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ ਵੀਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚ੍ਛਾ ਹਿ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਸਿष੍ਯਦਦਤ੍ਯੋ ਨ ਵੋਲ਼੍ਹਾ ਰਘੁਵਰ੍ਤਨਿਰ੍ਵृषਾ । ਅਥਾ ਦੇਵਾਨਾਮੁਭਯਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਸ਼੍ਨੋਤ੍ਯਮੁਤ ਇਤਸ਼੍ਚ ਯਤ੍
ਸੋਮ ਪੱਕੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਹਕ ਅਮਰ, ਤੇਜ਼ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਨਃ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨਃ ਕਿਰਾ ਵਸ੍ਵਿਨ੍ਦੋ ਭਵ ਮਘਵਾ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਵਯੋਧੋ ਵਸਵੇ ਸੁ ਚੇਤੁਨਾ ਮਾ ਨੋ ਗਯਮਾਰੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਰਾ ਸਿਚਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ! ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਬਣ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ! ਵਸੂਆਂ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਨਾ।
ਆ ਨਃ ਪੂषਾ ਪਵਮਾਨਃ ਸੁਰਾਤਯੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵਰੁਣਃ ਸਜੋषਸਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਯੁਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਵਿਤਾ ਸੁਯਮਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ! ਪੂਸ਼ਣ, ਦਾਤਾ, ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮਰੁਤ, ਵਾਯੂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਵਿਤਾ, ਯਮ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਉਣ।
ਉਭੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵੇ ਅਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵੋ ਅਦਿਤਿਰ੍ਵਿਧਾਤਾ । ਭਗੋ ਨृਸ਼ਂਸ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪਵਮਾਨਂ ਜੁषਨ੍ਤ
ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਰਯਮਾਨ, ਅਦਿਤੀ, ਨਿਯੰਤਾ, ਭਗ, ਨਰਸ਼ੰਸ, ਚੌੜਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।
ਅਸਾਵਿ ਸੋਮੋ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ ਹਰੀ ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤ੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਮ੍
ਸੋਮਾ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਛਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਤਾ ਆਪਣੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ਵੇਧਸ੍ਯਾ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਮਾਹਿਨਮਤ੍ਯੋ ਨ ਮृष੍ਟੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षਸਿ । ਅਪਸੇਧਨ੍ਦੁਰਿਤਾ ਸੋਮ ਮृਲ਼ਯ ਘृਤਂ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਛਾਣੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧੇ । ਸ੍ਵਸਾਰ ਆਪੋ ਅਭਿ ਗਾ ਉਤਾਸਰਨ੍ਸਂ ਗ੍ਰਾਵਭਿਰ੍ਨਸਤੇ ਵੀਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਪਰਜਨਯਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਯੇਵ ਪਤ੍ਯਾਵਧਿ ਸ਼ੇਵ ਮਂਹਸੇ ਪਜ੍ਰਾਯਾ ਗਰ੍ਭ ਸ਼ृਣੁਹਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਾਣੀषੁ ਪ੍ਰ ਚਰਾ ਸੁ ਜੀਵਸੇऽਨਿਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵृਜਨੇ ਸੋਮ ਜਾਗृਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬੀਜ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਤੁਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜਾਗ।
ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸਾ ਅਮृਧ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਸਾਃ ਪਰ੍ਯਯਾ ਵਾਜਮਿਨ੍ਦੋ । ਏਵਾ ਪਵਸ੍ਵ ਸੁਵਿਤਾਯ ਨਵ੍ਯਸੇ ਤਵ ਵ੍ਰਤਮਨ੍ਵਾਪਃ ਸਚਨ੍ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਓਹੋ ਰਸ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਨਵੇਂ ਸੁਖ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ। ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਅਤਪ੍ਤਤਨੂਰ੍ਨ ਤਦਾਮੋ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸ਼ृਤਾਸ ਇਦ੍ਵਹਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਸ਼ਤ
ਤੇਰੀ ਛਾਣੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤਿ; ਤੂੰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਨਾ ਸੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛਾਣਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਪੋष੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਦੇ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤਵੋ ਵ੍ਯਸ੍ਥਿਰਨ੍ । ਅਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਵੀਤਾਰਮਾਸ਼ਵੋ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਮਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਚੇਤਸਾ
ਤਾਪ ਦੀ ਛਾਣੀ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਧਾਗੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਾਜਯੁਃ । ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾ ਦਧੁਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਿਆ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਇਤ੍ਥਾ ਪਦਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪਾਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਃ । ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਰਿਪੁਂ ਨਿਧਯਾ ਨਿਧਾਪਤਿਃ ਸੁਕृਤ੍ਤਮਾ ਮਧੁਨੋ ਭਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਧਰਵ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਬਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਚੱਖਦਾ ਹੈ।