ਆਤ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਨਭੋ ਦੁਹ੍ਯਤੇ ਘृਤਂ ਪਯ ऋਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਰਮृਤਂ ਵਿ ਜਾਯਤੇ । ਸਮੀਚੀਨਾਃ ਸੁਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਤਂ ਨਰੋ ਹਿਤਮਵ ਮੇਹਨ੍ਤਿ ਪੇਰਵਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਰਾਵੀਦਂਸ਼ੁਃ ਸਚਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਦੇਵਾਵ੍ਯਂ ਮਨੁषੇ ਪਿਨ੍ਵਤਿ ਤ੍ਵਚਮ੍ । ਦਧਾਤਿ ਗਰ੍ਭਮਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥ ਆ ਯੇਨ ਤੋਕਂ ਚ ਤਨਯਂ ਚ ਧਾਮਹੇ
ਗੂੰਜਦੀ ਬੂੰਦ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚਮੜੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇऽਵ ਤਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਸਨ੍ਤੁ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ । ਚਤਸ੍ਰੋ ਨਾਭੋ ਨਿਹਿਤਾ ਅਵੋ ਦਿਵੋ ਹਵਿਰ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਂ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਨਾਭੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਘੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸੋਮੋ ਮੀਢ੍ਵਾਁ ਅਸੁਰੋ ਵੇਦ ਭੂਮਨਃ । ਧਿਯਾ ਸ਼ਮੀ ਸਚਤੇ ਸੇਮਭਿ ਪ੍ਰਵਦ੍ਦਿਵਸ੍ਕਵਨ੍ਧਮਵ ਦਰ੍षਦੁਦ੍ਰਿਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਾਹਦਾ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ, ਦਇਆਲੂ ਆਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਧ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਲਸ਼ਂ ਗੋਭਿਰਕ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਮਨ੍ਨਾ ਵਾਜ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍ਸਸਵਾਨ੍ । ਆ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਮਨਸਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤਃ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤੇ ਸ਼ਤਹਿਮਾਯ ਗੋਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੌਗੁਣਾ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਅਦ੍ਭਿਃ ਸੋਮ ਪਪृਚਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਰਸੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਪਵਮਾਨ ਧਾਵਤਿ । ਸ ਮृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਿਭਿਰ੍ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਸ੍ਵਦਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਮਾਨ ਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੀ ਸਕੇ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਚਨੋਹਿਤੋ ਨਾਮਾਨਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਧਿ ਯੇषੁ ਵਰ੍ਧਤੇ । ਆ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਧਿ ਰਥਂ ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਮਰੁਹਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਵਤੇ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਤਿਰ੍ਧਿਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਾਭ੍ਯਃ । ਦਧਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੀਚ੍ਯਂ ਨਾਮ ਤृਤੀਯਮਧਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਸੱਚ ਦੀ ਜੀਭ, ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਨਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੀਜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵ ਦ੍ਯੁਤਾਨਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਚਿਕ੍ਰਦਨ੍ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਨਃ ਕੋਸ਼ ਆ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ । ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਦੋਹਨਾ ਅਨੂषਤਾਧਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠ ਉषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘੜੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤੋ ਮਤਿਭਿਸ਼੍ਚਨੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਰੋਚਯਨ੍ਰੋਦਸੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਰੋਮਾਣ੍ਯਵ੍ਯਾ ਸਮਯਾ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਗਦੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਿ ਸੋਮ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਨृਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਸਯਾਸ਼ਿਰਮ੍ । ਯੇ ਤੇ ਮਦਾ ਆਹਨਸੋ ਵਿਹਾਯਸਸ੍ਤੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਦਯ ਦਾਤਵੇ ਮਘਮ੍
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਭਲੇ ਲਈ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ। ਤੇਰੇ ਉਹ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ । ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਵृਥਾ ਪਾਜਾਂਸਿ ਕृਣੁਤੇ ਨਦੀष੍ਵਾ
ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੁਟਿਆ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਧਤ੍ਤ ਆਯੁਧਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ ਸ੍ਵਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਰਥਿਰੋ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਮੀਰਯਨ੍ਨਪਸ੍ਯੁਭਿਰਿਨ੍ਦੁਰ੍ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਜ੍ਯਤੇ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਤਵਿष੍ਯਮਾਣੋ ਜਠਰੇष੍ਵਾ ਵਿਸ਼ । ਪ੍ਰ ਣਃ ਪਿਨ੍ਵ ਵਿਦ੍ਯੁਦਭ੍ਰੇਵ ਰੋਦਸੀ ਧਿਯਾ ਨ ਵਾਜਾਁ ਉਪ ਮਾਸਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦੇ; ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਵਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ ऋਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਮृषਿषਾਲ਼ਵੀਵਸ਼ਤ੍ । ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸਿਰੇਣ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਪਿਤਾ ਮਤੀਨਾਮਸਮष੍ਟਕਾਵ੍ਯਃ
ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।
ਵृषੇਵ ਯੂਥਾ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਮਰ੍षਸ੍ਯਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਵृषਭਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਸੇ ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮੋ ਯਥਾ ਜੇषਾਮ ਸਮਿਥੇ ਤ੍ਵੋਤਯਃ
ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਏष ਪ੍ਰ ਕੋਸ਼ੇ ਮਧੁਮਾਁ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਵਪੁषੋ ਵਪੁष੍ਟਰਃ । ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਘਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤੋ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਪਯਸੇਵ ਧੇਨਵਃ
ਇੱਥੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ। ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਲਈ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਯਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਥਾਯਦਿषਿਤਸ੍ਤਿਰੋ ਰਜਃ । ਸ ਮਧ੍ਵ ਆ ਯੁਵਤੇ ਵੇਵਿਜਾਨ ਇਤ੍ਕृਸ਼ਾਨੋਰਸ੍ਤੁਰ੍ਮਨਸਾਹ ਬਿਭ੍ਯੁषਾ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੋਮਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਜ਼ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ, ਮਥਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਲਾਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਨੌਜਵਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ, ਪਤਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਾਸ ਉਪਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਹੇ ਵਾਜਾਯ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਗੋਮਤੇ । ਈਕ੍ਸ਼ੇਣ੍ਯਾਸੋ ਅਹ੍ਯੋ ਨ ਚਾਰਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੇ ਜੁਜੁषੁਰ੍ਹਵਿਰ੍ਹਵਿਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਣ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਧਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ। ਦੇਖਣ ਜੋਗ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹਵਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਨਵਦ੍ਵਨੁष੍ਯਤ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਚਾ ਮਨਸਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ । ਇਨਸ੍ਯ ਯਃ ਸਦਨੇ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੇ ਗਵਾਮੁਰੁਬ੍ਜਮਭ੍ਯਰ੍षਤਿ ਵ੍ਰਜਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਈ ਮਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਚੌੜੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਮਹਾਁ ਅਦਬ੍ਧੋ ਵਰੁਣੋ ਹੁਰੁਗ੍ਯਤੇ । ਅਸਾਵਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵृਜਨੇषੁ ਯਜ੍ਞਿਯੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਯੂਥੇ ਵृषਯੁਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਅਕਾਸ਼ ਲਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ, ਅਟੱਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਯੋਗਦਾਨ ਜੋਗ, ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਵਾਚਂ ਜਨਯਨ੍ਨਸਿष੍ਯਦਦਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਭਿ ਗਾ ਇਯਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਰਿਪ੍ਰਮਵਿਰਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਾਨਾਮੁਪ ਯਾਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ ਨृਭਿਰ੍ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਊਰ੍ਮਿਃ ਕਵਿਰਜ੍ਯਸੇ ਵਨੇ । ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਹਿ ਤੇ ਸ੍ਰੁਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਤਵੇ ਸਹਸ੍ਰਮਸ਼੍ਵਾ ਹਰਯਸ਼੍ਚਮੂषਦਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਢਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦਾ, ਕਵੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਾਰਾਂ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਅਪ੍ਸਰਸੋ ਮਨੀषਿਣਮਾਸੀਨਾ ਅਨ੍ਤਰਭਿ ਸੋਮਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ । ਤਾ ਈਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਂ ਯਾਚਨ੍ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਂ ਪਵਮਾਨਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੋਜਿਨ੍ਨਃ ਸੋਮੋ ਰਥਜਿਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਜਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਦਬ੍ਜਿਤ੍ਪਵਤੇ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ । ਯਂ ਦੇਵਾਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਪੀਤਯੇ ਮਦਂ ਸ੍ਵਾਦਿष੍ਠਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਰੁਣਂ ਮਯੋਭੁਵਮ੍
ਸੋਮ, ਜੋ ਗਾਂ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲਾ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਬਣਾਇਆ।
ਏਤਾਨਿ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨੋ ਅਸ੍ਮਯੁਃ ਸਤ੍ਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਦ੍ਰਵਿਣਾਨ੍ਯਰ੍षਸਿ । ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਨ੍ਤਿਕੇ ਦੂਰਕੇ ਚ ਯ ਉਰ੍ਵੀਂ ਗਵ੍ਯੂਤਿਮਭਯਂ ਚ ਨਸ੍ਕृਧਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ! ਇਹ ਸੱਚੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਓਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਮਾਰ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਲਈ ਚੌੜੇ ਚਰਾਗਾਹ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਚੋਦਸੋ ਨੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦਿਵੇषੁ ਹਰਯਃ । ਵਿ ਚ ਨਸ਼ਨ੍ਨ ਇषੋ ਅਰਾਤਯੋऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਸਨਿषਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲਣ, ਵੈਰੀ ਤਿੱਖੜੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਰਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰ ਣੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵੋ ਮਦਚ੍ਯੁਤੋ ਧਨਾ ਵਾ ਯੇਭਿਰਰ੍ਵਤੋ ਜੁਨੀਮਸਿ । ਤਿਰੋ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਪਰਿਹ੍ਵृਤਿਂ ਵਯਂ ਧਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾ ਭਰੇਮਹਿ
ਵਹਿ ਰਹੇ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਸਕੀਏ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਉਤ ਸ੍ਵਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤ੍ਯਾ ਅਰਿਰ੍ਹਿ ष ਉਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤ੍ਯਾ ਵृਕੋ ਹਿ षਃ । ਧਨ੍ਵਨ੍ਨ ਤृष੍ਣਾ ਸਮਰੀਤ ਤਾਁ ਅਭਿ ਸੋਮ ਜਹਿ ਪਵਮਾਨ ਦੁਰਾਧ੍ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੀ ਵੈਰਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵੈਰਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੇੜੀਆ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਵਹਿ ਰਹੇ ਸੋਮ! ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਨਾ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਾਭਾ ਪਰਮੋ ਯ ਆਦਦੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਰੁਰੁਹੁਃ ਸਾਨਵਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ । ਅਦ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬਪ੍ਸਤਿ ਗੋਰਧਿ ਤ੍ਵਚ੍ਯਪ੍ਸੁ ਤ੍ਵਾ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਦੁਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਤੇਰਾ ਨਾਭ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਢਲਾਣ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧਿਆ।