ਸਾਕਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਮਨੀषਿਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਂ ਜਠਰੇ ਯਦਾਦੁਹੁਃ । ਯਦੀ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸੁਗਭਸ੍ਤਯੋ ਨਰਃ ਸਨੀਲ਼ਾਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧੁ
ਇਕਠੇ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਧੁ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਰਮਮਾਣੋ ਅਤ੍ਯੇਤਿ ਗਾ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਿਰੋ ਰਵਮ੍ । ਅਨ੍ਵਸ੍ਮੈ ਜੋषਮਭਰਦ੍ਵਿਨਂਗृਸਃ ਸਂ ਦ੍ਵਯੀਭਿਃ ਸ੍ਵਸृਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਜਾਮਿਭਿਃ
ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨृਧੂਤੋ ਅਦ੍ਰਿषੁਤੋ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਰ੍ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਿਵ ਇਨ੍ਦੁਰृਤ੍ਵਿਯਃ । ਪੁਰਂਧਿਵਾਨ੍ਮਨੁषੋ ਯਜ੍ਞਸਾਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਿਯਾ ਪਵਤੇ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਰਿਤਵੀਆ ਇੰਦੂ, ਸੋਮਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨृਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚੋਦਿਤੋ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤੋऽਨੁष੍ਵਧਂ ਪਵਤੇ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ । ਆਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਮਜੈਰਧ੍ਵਰੇ ਮਤੀਰ੍ਵੇਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁषਚ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾਸਦਦ੍ਧਰਿਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਵਿਂ ਕਵਯੋऽਪਸੋ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਮੀ ਗਾਵੋ ਮਤਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯਤ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਸਦਨੇ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਃ
ਗਿਆਨੀ, ਅਖੁੱਤ, ਗੂੰਜਦਾ ਬੂੰਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੂਹਦੇ ਹਨ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਗਾਂ, ਵਿਚਾਰ, ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ, ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰੁਣੋ ਮਹੋ ਦਿਵੋऽਪਾਮੂਰ੍ਮੌ ਸਿਨ੍ਧੁष੍ਵਨ੍ਤਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਵृषਭੋ ਵਿਭੂਵਸੁਃ ਸੋਮੋ ਹृਦੇ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਬਲਦ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਮਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੂ ਪਵਸ੍ਵ ਪਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਧੂਨ੍ਵਤੇ ਚ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਮਾ ਨੋ ਨਿਰ੍ਭਾਗ੍ਵਸੁਨਃ ਸਾਦਨਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਰਯਿਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਬਹੁਲਂ ਵਸੀਮਹਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਲੱਭਦਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰਣ—ਅਸੀਂ ਪੀਲੀ, ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਸ਼ਤਦਾਤ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਦਾਤੁ ਪਸ਼ੁਮਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ । ਉਪ ਮਾਸ੍ਵ ਬृਹਤੀ ਰੇਵਤੀਰਿषੋऽਧਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਵਮਾਨ ਨੋ ਗਹਿ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਆ; ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰ ਗੀਤ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਵਸ ਜਾ।
ਸ੍ਰਕ੍ਵੇ ਦ੍ਰਪ੍ਸਸ੍ਯ ਧਮਤਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਸਮਰਨ੍ਤ ਨਾਭਯਃ । ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਅਸੁਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰ ਆਰਭੇ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਵਃ ਸੁਕृਤਮਪੀਪਰਨ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਆਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਰ ਲਏ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮ੍ਯਞ੍ਚੋ ਮਹਿषਾ ਅਹੇषਤ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾਵਧਿ ਵੇਨਾ ਅਵੀਵਿਪਨ੍ । ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰ੍ਜਨਯਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕਮਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵਮਵੀਵृਧਨ੍
ਮਹਾਨ ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਲਾਏ; ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਮਧੁਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੂਪ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤਃ ਪਰਿ ਵਾਚਮਾਸਤੇ ਪਿਤੈषਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੋ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਮਹਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਤਿਰੋ ਦਧੇ ਧੀਰਾ ਇਚ੍ਛੇਕੁਰ੍ਧਰੁਣੇष੍ਵਾਰਭਮ੍
ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਵਚਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਰਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਰੱਖਿਆ; ਬੁਧਵਾਨ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇऽਵ ਤੇ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਦਿਵੋ ਨਾਕੇ ਮਧੁਜਿਹ੍ਵਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤਃ । ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਨ ਨਿ ਮਿषਨ੍ਤਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ ਪਦੇਪਦੇ ਪਾਸ਼ਿਨਃ ਸਨ੍ਤਿ ਸੇਤਵਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਮਧੁਰ ਹਨ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ, ਹੱਦਾਂ ਵਜੋਂ।
* ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਰਧ੍ਯਾ ਯੇ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਨृਚਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਃ ਸਂਦਹਨ੍ਤੋ ਅਵ੍ਰਤਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵਿष੍ਟਾਮਪ ਧਮਨ੍ਤਿ ਮਾਯਯਾ ਤ੍ਵਚਮਸਿਕ੍ਨੀਂ ਭੂਮਨੋ ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ
ਜੋ ਪਿਤਾ ਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਨਿਯਮ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਮਾਨਾਦਧ੍ਯਾ ਯੇ ਸਮਸ੍ਵਰਞ੍ਛ੍ਲੋਕਯਨ੍ਤ੍ਰਾਸੋ ਰਭਸਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤਵਃ । ਅਪਾਨਕ੍ਸ਼ਾਸੋ ਬਧਿਰਾ ਅਹਾਸਤ ऋਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਂ ਨ ਤਰਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਪ ਤੋਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਬੋਲੇ ਬਿਨਾ, ਬੇਹਰੇ ਤੇ ਗੂੰਗੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇ ਵਿਤਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਵਾਚਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋ ਮਨੀषਿਣਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਸ ਏषਾਮਿषਿਰਾਸੋ ਅਦ੍ਰੁਹ ਸ੍ਪਸ਼ਃ ਸ੍ਵਞ੍ਚਃ ਸੁਦृਸ਼ੋ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ, ਕਵੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿਚ ਬੁਧਵਾਨ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਖੰਡ, ਕਿਰਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ।
ऋਤਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਨ ਦਭਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤ੍ਰੀ ष ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਹृਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਦਧੇ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਭਿ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਵਾਜੁष੍ਟਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਤੇ ਅਵ੍ਰਤਾਨ੍
ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਵਿਤਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ । ਧੀਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਸਮਿਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਆਸ਼ਤਾਤ੍ਰਾ ਕਰ੍ਤਮਵ ਪਦਾਤ੍ਯਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੱਚ ਦੀ ਲੜੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ; ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਵਰਨ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ। ਬੁਧਵਾਨ ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਚਾਹਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕਰਤਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਨ ਜਾਤੋऽਵ ਚਕ੍ਰਦਦ੍ਵਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਦ੍ਵਾਜ੍ਯਰੁषਃ ਸਿषਾਸਤਿ । ਦਿਵੋ ਰੇਤਸਾ ਸਚਤੇ ਪਯੋਵृਧਾ ਤਮੀਮਹੇ ਸੁਮਤੀ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਃ
ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਜੰਗਲ ਲਈ ਪਹੀਆ ਬਣਾਇਆ; ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਦਿਵੋ ਯ ਸ੍ਕਮ੍ਭੋ ਧਰੁਣਃ ਸ੍ਵਾਤਤ ਆਪੂਰ੍ਣੋ ਅਂਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਸੇਮੇ ਮਹੀ ਰੋਦਸੀ ਯਕ੍ਸ਼ਦਾਵृਤਾ ਸਮੀਚੀਨੇ ਦਾਧਾਰ ਸਮਿषਃ ਕਵਿਃ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਤੰਭ, ਆਸਰਾ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਭਰੀ ਹੋਈ ਬੂੰਦ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਿਆ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਮਹਿ ਪ੍ਸਰਃ ਸੁਕृਤਂ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੂਰ੍ਵੀ ਗਵ੍ਯੂਤਿਰਦਿਤੇਰृਤਂ ਯਤੇ । ਈਸ਼ੇ ਯੋ ਵृष੍ਟੇਰਿਤ ਉਸ੍ਰਿਯੋ ਵृषਾਪਾਂ ਨੇਤਾ ਯ ਇਤਊਤਿਰृਗ੍ਮਿਯਃ
ਵੱਡਾ ਵਹਿਣ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ, ਸੋਮ ਦਾ ਮਧੁਰ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਾਗਾਹ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਸੱਚ, ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੀਂਹ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਂਡਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਨਭੋ ਦੁਹ੍ਯਤੇ ਘृਤਂ ਪਯ ऋਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਰਮृਤਂ ਵਿ ਜਾਯਤੇ । ਸਮੀਚੀਨਾਃ ਸੁਦਾਨਵਃ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਤਂ ਨਰੋ ਹਿਤਮਵ ਮੇਹਨ੍ਤਿ ਪੇਰਵਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਸੱਚ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਦਇਆਲੂ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਰਾਵੀਦਂਸ਼ੁਃ ਸਚਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਦੇਵਾਵ੍ਯਂ ਮਨੁषੇ ਪਿਨ੍ਵਤਿ ਤ੍ਵਚਮ੍ । ਦਧਾਤਿ ਗਰ੍ਭਮਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥ ਆ ਯੇਨ ਤੋਕਂ ਚ ਤਨਯਂ ਚ ਧਾਮਹੇ
ਗੂੰਜਦੀ ਬੂੰਦ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਚਮੜੀ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇऽਵ ਤਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਸਨ੍ਤੁ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਃ । ਚਤਸ੍ਰੋ ਨਾਭੋ ਨਿਹਿਤਾ ਅਵੋ ਦਿਵੋ ਹਵਿਰ੍ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਂ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਚਾਰ ਨਾਭੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਘੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸੋਮੋ ਮੀਢ੍ਵਾਁ ਅਸੁਰੋ ਵੇਦ ਭੂਮਨਃ । ਧਿਯਾ ਸ਼ਮੀ ਸਚਤੇ ਸੇਮਭਿ ਪ੍ਰਵਦ੍ਦਿਵਸ੍ਕਵਨ੍ਧਮਵ ਦਰ੍षਦੁਦ੍ਰਿਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਾਹਦਾ, ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ, ਦਇਆਲੂ ਆਸੁਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਧ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਕਲਸ਼ਂ ਗੋਭਿਰਕ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ष੍ਮਨ੍ਨਾ ਵਾਜ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍ਸਸਵਾਨ੍ । ਆ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਮਨਸਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤਃ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤੇ ਸ਼ਤਹਿਮਾਯ ਗੋਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਭਾਂਡਾ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਮਨ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੌਗੁਣਾ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਅਦ੍ਭਿਃ ਸੋਮ ਪਪृਚਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਰਸੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਪਵਮਾਨ ਧਾਵਤਿ । ਸ ਮृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਿਭਿਰ੍ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਸ੍ਵਦਸ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਮਾਨ ਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੀ ਸਕੇ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਚਨੋਹਿਤੋ ਨਾਮਾਨਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਧਿ ਯੇषੁ ਵਰ੍ਧਤੇ । ਆ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਧਿ ਰਥਂ ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਮਰੁਹਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ।
ऋਤਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਵਤੇ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਤਿਰ੍ਧਿਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਦਾਭ੍ਯਃ । ਦਧਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਪੀਚ੍ਯਂ ਨਾਮ ਤृਤੀਯਮਧਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਸੱਚ ਦੀ ਜੀਭ, ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਨਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੀਜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵ ਦ੍ਯੁਤਾਨਃ ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਚਿਕ੍ਰਦਨ੍ਨृਭਿਰ੍ਯੇਮਾਨਃ ਕੋਸ਼ ਆ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ । ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਦੋਹਨਾ ਅਨੂषਤਾਧਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠ ਉषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਘੜੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤੋ ਮਤਿਭਿਸ਼੍ਚਨੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਰੋਚਯਨ੍ਰੋਦਸੀ ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਰੋਮਾਣ੍ਯਵ੍ਯਾ ਸਮਯਾ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾ ਪਿਨ੍ਵਮਾਨਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਕਲਾਕਾਰੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਗਦੇ ਵਾਲ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।