ਤ੍ਰਿਰਸ੍ਮੈ ਸਪ੍ਤ ਧੇਨਵੋ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿਰਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ । ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਯਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਕ੍ਰੇ ਯਦृਤੈਰਵਰ੍ਧਤ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਚਾ ਪੋਸ਼ਣ ਪੁਰਾਤਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣ ਉਭੇ ਦ੍ਯਾਵਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਵਿ ਸ਼ਸ਼੍ਰਥੇ । ਤੇਜਿष੍ਠਾ ਅਪੋ ਮਂਹਨਾ ਪਰਿ ਵ੍ਯਤ ਯਦੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਸਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਅਮਰ ਰਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਆਸਨ ਜਾਣਿਆ।
ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁ ਕੇਤਵੋऽਮृਤ੍ਯਵੋऽਦਾਭ੍ਯਾਸੋ ਜਨੁषੀ ਉਭੇ ਅਨੁ । ਯੇਭਿਰ੍ਨृਮ੍ਣਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਤ ਆਦਿਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਮਨਨਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ
ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਅਮਰ, ਅਜਿੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪ੍ਰ ਮਧ੍ਯਮਾਸੁ ਮਾਤृषੁ ਪ੍ਰਮੇ ਸਚਾ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਾਨੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣ ਉਭੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਨੁ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੌ
ਉਹ, ਦਸ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਅਮਰ ਰਸ ਦੇ ਵਚਨ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਰ੍ਮृਜਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਧਾਯਸ ਓਭੇ ਅਨ੍ਤਾ ਰੋਦਸੀ ਹਰ੍षਤੇ ਹਿਤਃ । ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮੇਣ ਬਾਧਤੇ ਵਿ ਦੁਰ੍ਮਤੀਰਾਦੇਦਿਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਰ੍ਯਹੇਵ ਸ਼ੁਰੁਧਃ
ਉਹ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ। ਬਲਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਵਧਾਨ।
ਸ ਮਾਤਰਾ ਨ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਉਸ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਦਦੇਤਿ ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ । ਜਾਨਨ੍ਨृਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਕਮਵृਣੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ, ਵਾਛਾ ਵਾਂਗ, ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਹਿਲਾ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਰੁਵਤਿ ਭੀਮੋ ਵृषਭਸ੍ਤਵਿष੍ਯਯਾ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਹਰਿਣੀ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਆ ਯੋਨਿਂ ਸੋਮਃ ਸੁਕृਤਂ ਨਿ षੀਦਤਿ ਗਵ੍ਯਯੀ ਤ੍ਵਗ੍ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਣਿਗਵ੍ਯਯੀ
ਭਿਆਨਕ ਬਲਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤੀਖੇ ਕਰਦਾ, ਪੀਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸੋਮਾ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੁਨਾਨਸ੍ਤਨ੍ਵਮਰੇਪਸਮਵ੍ਯੇ ਹਰਿਰ੍ਨ੍ਯਧਾਵਿष੍ਟ ਸਾਨਵਿ । ਜੁष੍ਟੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਮਧੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ, ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ ਸੋਮਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤਿੰਨ ਰਸ ਕਾਬਲ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿ ਸੋਮਧਾਨਮਾ ਵਿਸ਼ । ਪੁਰਾ ਨੋ ਬਾਧਾਦ੍ਦੁਰਿਤਾਤਿ ਪਾਰਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਿ ਦਿਸ਼ ਆਹਾ ਵਿਪृਚ੍ਛਤੇ
ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਖੇਤ ਵਿਖਾ, ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ।
ਹਿਤੋ ਨ ਸਪ੍ਤਿਰਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋ ਜਠਰਮਾ ਪਵਸ੍ਵ । ਨਾਵਾ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਮਤਿ ਪਰ੍षਿ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਨ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਨਵ ਨੋ ਨਿਦ ਸ੍ਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਵ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਹੋਈਂ।
ਆ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸृਜ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾਸਦਂ ਵੇਤਿ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਤਿ ਜਾਗृਵਿਃ । ਹਰਿਰੋਪਸ਼ਂ ਕृਣੁਤੇ ਨਭਸ੍ਪਯ ਉਪਸ੍ਤਿਰੇ ਚਮ੍ਵੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਵਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਕृष੍ਟਿਹੇਵ ਸ਼ੂष ਏਤਿ ਰੋਰੁਵਦਸੁਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਂ ਨਿ ਰਿਣੀਤੇ ਅਸ੍ਯ ਤਮ੍ । ਜਹਾਤਿ ਵਵ੍ਰਿਂ ਪਿਤੁਰੇਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮੁਪਪ੍ਰੁਤਂ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਤਨਾ
ਉਹ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਢੱਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਤੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ਵृषਾਯਤੇ ਨਭਸਾ ਵੇਪਤੇ ਮਤੀ । ਸ ਮੋਦਤੇ ਨਸਤੇ ਸਾਧਤੇ ਗਿਰਾ ਨੇਨਿਕ੍ਤੇ ਅਪ੍ਸੁ ਯਜਤੇ ਪਰੀਮਣਿ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾਵृਧਂ ਮਧ੍ਵਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਮ੍ । ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਵਃ ਸੁਹੁਤਾਦ ਊਧਨਿ ਮੂਰ੍ਧਞ੍ਛ੍ਰੀਣਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਿਯਂ ਵਰੀਮਭਿਃ
ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਈਆਂ, ਥਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮੀ ਰਥਂ ਨ ਭੁਰਿਜੋਰਹੇषਤ ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥ ਆ । ਜਿਗਾਦੁਪ ਜ੍ਰਯਤਿ ਗੋਰਪੀਚ੍ਯਂ ਪਦਂ ਯਦਸ੍ਯ ਮਤੁਥਾ ਅਜੀਜਨਨ੍
ਇਕਠੇ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਸਦਨਂ ਧਿਯਾ ਕृਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮਾਸਦਂ ਦੇਵ ਏषਤਿ । ਏ ਰਿਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਿਰਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੇਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਃ
ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘੋਸਲਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਥਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਅਰੁषੋ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵृषਾ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠੋ ਅਨਵਿष੍ਟ ਗਾ ਅਭਿ । ਸਹਸ੍ਰਣੀਤਿਰ੍ਯਤਿਃ ਪਰਾਯਤੀ ਰੇਭੋ ਨ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ, ਲਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇषਂ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਸ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਯਤ੍ਸਮृਤਾ ਸੇਧਤਿ ਸ੍ਰਿਧਃ । ਅਪ੍ਸਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਂ ਸਂ ਸੁष੍ਟੁਤੀ ਨਸਤੇ ਸਂ ਗੋਅਗ੍ਰਯਾ
ਉਹ ਤੀਖਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ; ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਾਲ।
ਉਕ੍ਸ਼ੇਵ ਯੂਥਾ ਪਰਿਯਨ੍ਨਰਾਵੀਦਧਿ ਤ੍ਵਿषੀਰਧਿਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਵ ਚਕ੍ਸ਼ਤ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਜਾਃ
ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵ ਬਾਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਰੁषੋ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਸਂ ਧੇਨੁਭਿਃ ਕਲਸ਼ੇ ਸੋਮੋ ਅਜ੍ਯਤੇ । ਉਦ੍ਵਾਚਮੀਰਯਤਿ ਹਿਨ੍ਵਤੇ ਮਤੀ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਸ੍ਯ ਕਤਿ ਚਿਤ੍ਪਰਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਕਿੰਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ?
ਸਾਕਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਬਹਵੋ ਮਨੀषਿਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਂ ਜਠਰੇ ਯਦਾਦੁਹੁਃ । ਯਦੀ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸੁਗਭਸ੍ਤਯੋ ਨਰਃ ਸਨੀਲ਼ਾਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਾਮ੍ਯਂ ਮਧੁ
ਇਕਠੇ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਧੁ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਰਮਮਾਣੋ ਅਤ੍ਯੇਤਿ ਗਾ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਿਰੋ ਰਵਮ੍ । ਅਨ੍ਵਸ੍ਮੈ ਜੋषਮਭਰਦ੍ਵਿਨਂਗृਸਃ ਸਂ ਦ੍ਵਯੀਭਿਃ ਸ੍ਵਸृਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਜਾਮਿਭਿਃ
ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨृਧੂਤੋ ਅਦ੍ਰਿषੁਤੋ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਰ੍ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਦਿਵ ਇਨ੍ਦੁਰृਤ੍ਵਿਯਃ । ਪੁਰਂਧਿਵਾਨ੍ਮਨੁषੋ ਯਜ੍ਞਸਾਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਿਯਾ ਪਵਤੇ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਪਿਆਰਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਰਿਤਵੀਆ ਇੰਦੂ, ਸੋਮਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨृਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚੋਦਿਤੋ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤੋऽਨੁष੍ਵਧਂ ਪਵਤੇ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ । ਆਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ਸਮਜੈਰਧ੍ਵਰੇ ਮਤੀਰ੍ਵੇਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁषਚ੍ਚਮ੍ਵੋਰਾਸਦਦ੍ਧਰਿਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਸ਼ੁਂ ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਵਿਂ ਕਵਯੋऽਪਸੋ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਮੀ ਗਾਵੋ ਮਤਯੋ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯਤ ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਸਦਨੇ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਃ
ਗਿਆਨੀ, ਅਖੁੱਤ, ਗੂੰਜਦਾ ਬੂੰਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੂਹਦੇ ਹਨ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਗਾਂ, ਵਿਚਾਰ, ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਘਰ, ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰੁਣੋ ਮਹੋ ਦਿਵੋऽਪਾਮੂਰ੍ਮੌ ਸਿਨ੍ਧੁष੍ਵਨ੍ਤਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਵृषਭੋ ਵਿਭੂਵਸੁਃ ਸੋਮੋ ਹृਦੇ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪਾਣੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਬਲਦ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਮਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੂ ਪਵਸ੍ਵ ਪਰਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਰਜ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਾਧੂਨ੍ਵਤੇ ਚ ਸੁਕ੍ਰਤੋ । ਮਾ ਨੋ ਨਿਰ੍ਭਾਗ੍ਵਸੁਨਃ ਸਾਦਨਸ੍ਪृਸ਼ੋ ਰਯਿਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਬਹੁਲਂ ਵਸੀਮਹਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਲੱਭਦਾ, ਚੰਗਾ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰਣ—ਅਸੀਂ ਪੀਲੀ, ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਆ ਤੂ ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਸ਼ਤਦਾਤ੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਦਾਤੁ ਪਸ਼ੁਮਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ । ਉਪ ਮਾਸ੍ਵ ਬृਹਤੀ ਰੇਵਤੀਰਿषੋऽਧਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਵਮਾਨ ਨੋ ਗਹਿ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਆ; ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਸਤਕਾਰ ਗੀਤ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਵਸ ਜਾ।
ਸ੍ਰਕ੍ਵੇ ਦ੍ਰਪ੍ਸਸ੍ਯ ਧਮਤਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਾ ਸਮਰਨ੍ਤ ਨਾਭਯਃ । ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨੋ ਅਸੁਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰ ਆਰਭੇ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਵਃ ਸੁਕृਤਮਪੀਪਰਨ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਸਮੇਂ, ਕੇਂਦਰ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਆਸੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਬਣਾਏ; ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਰ ਲਏ ਹਨ।
ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮ੍ਯਞ੍ਚੋ ਮਹਿषਾ ਅਹੇषਤ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾਵਧਿ ਵੇਨਾ ਅਵੀਵਿਪਨ੍ । ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰ੍ਜਨਯਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਕਮਿਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵਮਵੀਵृਧਨ੍
ਮਹਾਨ ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਲਾਏ; ਦਰਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਮਧੁਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੂਪ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।