ਇषੁਰ੍ਨ ਧਨ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਰ੍ਵਤ੍ਸੋ ਨ ਮਾਤੁਰੁਪ ਸਰ੍ਜ੍ਯੂਧਨਿ । ਉਰੁਧਾਰੇਵ ਦੁਹੇ ਅਗ੍ਰ ਆਯਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇष੍ਵਪਿ ਸੋਮ ਇष੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੋਚ ਭੇਟ ਵੱਲ ਲਗਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਮਾਂ ਕੋਲ ਥੁਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪੋ ਮਤਿਃ ਪृਚ੍ਯਤੇ ਸਿਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਜਨੀ ਚੋਦਤੇ ਅਨ੍ਤਰਾਸਨਿ । ਪਵਮਾਨਃ ਸਂਤਨਿਃ ਪ੍ਰਘ੍ਨਤਾਮਿਵ ਮਧੁਮਾਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਪਰਿ ਵਾਰਮਰ੍षਤਿ
ਸੋਚ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਰੀਲਾ ਰਸ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਵਹਿੰਦਾ ਸੋਮਾ, ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਗਾੜਾ ਰਸ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਪਰਤ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯੇ ਵਧੂਯੁਃ ਪਵਤੇ ਪਰਿ ਤ੍ਵਚਿ ਸ਼੍ਰਥ੍ਨੀਤੇ ਨਪ੍ਤੀਰਦਿਤੇਰृਤਂ ਯਤੇ । ਹਰਿਰਕ੍ਰਾਨ੍ਯਜਤਃ ਸਂਯਤੋ ਮਦੋ ਨृਮ੍ਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਮਹਿषੋ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ
ਵਿਆਹੀ ਹੋਇਆ ਜਵਾਕ ਚਮੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਪੀਲਾ, ਯੁਕਤ, ਯਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੰਯਮਿਤ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮਾਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੀਰੁਪ ਯਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਮੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮਤ੍ਕਂ ਨ ਨਿਕ੍ਤਂ ਪਰਿ ਸੋਮੋ ਅਵ੍ਯਤ
ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਪਰਤ, ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਧੋਈ ਹੋਈ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਕ੍ਤੇਨ ਰੁਸ਼ਤਾ ਵਾਸਸਾ ਹਰਿਰਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਣਿਜਾਨਃ ਪਰਿ ਵ੍ਯਤ । ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਂ ਬਰ੍ਹਣਾ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਕृਤੋਪਸ੍ਤਰਣਂ ਚਮ੍ਵੋਰ੍ਨਭਸ੍ਮਯਮ੍
ਅਮਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ, ਅਮਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਬੱਦਲ ਦੀ ਓੜਕ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਣੀ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਨਵੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸਃ ਪ੍ਰਸੁਪਃ ਸਾਕਮੀਰਤੇ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਪਰਿ ਸਰ੍ਗਾਸ ਆਸ਼ਵੋ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦृਤੇ ਪਵਤੇ ਧਾਮ ਕਿਂ ਚਨ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਧਾਗੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਿਨ੍ਧੋਰਿਵ ਪ੍ਰਵਣੇ ਨਿਮ੍ਨ ਆਸ਼ਵੋ ਵृषਚ੍ਯੁਤਾ ਮਦਾਸੋ ਗਾਤੁਮਾਸ਼ਤ । ਸ਼ਂ ਨੋ ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਚਤੁष੍ਪਦੇऽਸ੍ਮੇ ਵਾਜਾਃ ਸੋਮ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਕृष੍ਟਯਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ, ਧਾਰਾਵਾਂ, ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਭਲਾਈ ਲਿਆਵੇ; ਧਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
ਆ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਵਸੁਮਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਵਦਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਗੋਮਦ੍ਯਵਮਤ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਯੂਯਂ ਹਿ ਸੋਮ ਪਿਤਰੋ ਮਮ ਸ੍ਥਨ ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾਨਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਸ੍ਕृਤਃ
ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਜੌ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਹੀ, ਸੋਮਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਖੜੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾਃ ਪਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਥਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਯਯੁਃ ਸਾਤਿਮਚ੍ਛ । ਸੁਤਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਵ੍ਯਂ ਹਿਤ੍ਵੀ ਵਵ੍ਰਿਂ ਹਰਿਤੋ ਵृष੍ਟਿਮਚ੍ਛ
ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਪਰਤ ਵਿਚੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਸੋਮਾ ਮੀਂਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬृਹਤੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਅਨਵਦ੍ਯੋ ਰਿਸ਼ਾਦਾਃ । ਭਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਣਿ ਗृਣਤੇ ਵਸੂਨਿ ਦੇਵੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਪ੍ਰਾਵਤਂ ਨਃ
ਇੰਦਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਮਿੱਠਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਦਾਤਾ। ਗਾਇਕ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜਾਨਾ ਲਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।
ਤ੍ਰਿਰਸ੍ਮੈ ਸਪ੍ਤ ਧੇਨਵੋ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿਰਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ । ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਯਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਕ੍ਰੇ ਯਦृਤੈਰਵਰ੍ਧਤ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਚਾ ਪੋਸ਼ਣ ਪੁਰਾਤਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣ ਉਭੇ ਦ੍ਯਾਵਾ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾ ਵਿ ਸ਼ਸ਼੍ਰਥੇ । ਤੇਜਿष੍ਠਾ ਅਪੋ ਮਂਹਨਾ ਪਰਿ ਵ੍ਯਤ ਯਦੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਸਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ, ਸੁੰਦਰ ਅਮਰ ਰਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਆਸਨ ਜਾਣਿਆ।
ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁ ਕੇਤਵੋऽਮृਤ੍ਯਵੋऽਦਾਭ੍ਯਾਸੋ ਜਨੁषੀ ਉਭੇ ਅਨੁ । ਯੇਭਿਰ੍ਨृਮ੍ਣਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਤ ਆਦਿਦ੍ਰਾਜਾਨਂ ਮਨਨਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ
ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਅਮਰ, ਅਜਿੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪ੍ਰ ਮਧ੍ਯਮਾਸੁ ਮਾਤृषੁ ਪ੍ਰਮੇ ਸਚਾ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਾਨੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਚਾਰੁਣ ਉਭੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਅਨੁ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼ੌ
ਉਹ, ਦਸ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰ ਅਮਰ ਰਸ ਦੇ ਵਚਨ ਪੀ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਰ੍ਮृਜਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਯ ਧਾਯਸ ਓਭੇ ਅਨ੍ਤਾ ਰੋਦਸੀ ਹਰ੍षਤੇ ਹਿਤਃ । ਵृषਾ ਸ਼ੁष੍ਮੇਣ ਬਾਧਤੇ ਵਿ ਦੁਰ੍ਮਤੀਰਾਦੇਦਿਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਰ੍ਯਹੇਵ ਸ਼ੁਰੁਧਃ
ਉਹ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ। ਬਲਦ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਵਧਾਨ।
ਸ ਮਾਤਰਾ ਨ ਦਦृਸ਼ਾਨ ਉਸ੍ਰਿਯੋ ਨਾਨਦਦੇਤਿ ਮਰੁਤਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ । ਜਾਨਨ੍ਨृਤਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਕਮਵृਣੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹ, ਵਾਛਾ ਵਾਂਗ, ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਹਿਲਾ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਰੁਵਤਿ ਭੀਮੋ ਵृषਭਸ੍ਤਵਿष੍ਯਯਾ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਹਰਿਣੀ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਆ ਯੋਨਿਂ ਸੋਮਃ ਸੁਕृਤਂ ਨਿ षੀਦਤਿ ਗਵ੍ਯਯੀ ਤ੍ਵਗ੍ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਣਿਗਵ੍ਯਯੀ
ਭਿਆਨਕ ਬਲਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤੀਖੇ ਕਰਦਾ, ਪੀਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸੋਮਾ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪੁਨਾਨਸ੍ਤਨ੍ਵਮਰੇਪਸਮਵ੍ਯੇ ਹਰਿਰ੍ਨ੍ਯਧਾਵਿष੍ਟ ਸਾਨਵਿ । ਜੁष੍ਟੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਵਾਯਵੇ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਮਧੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੁਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ, ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ ਸੋਮਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤਿੰਨ ਰਸ ਕਾਬਲ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦਿ ਸੋਮਧਾਨਮਾ ਵਿਸ਼ । ਪੁਰਾ ਨੋ ਬਾਧਾਦ੍ਦੁਰਿਤਾਤਿ ਪਾਰਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਿ ਦਿਸ਼ ਆਹਾ ਵਿਪृਚ੍ਛਤੇ
ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਖੇਤ ਵਿਖਾ, ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ।
ਹਿਤੋ ਨ ਸਪ੍ਤਿਰਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋ ਜਠਰਮਾ ਪਵਸ੍ਵ । ਨਾਵਾ ਨ ਸਿਨ੍ਧੁਮਤਿ ਪਰ੍षਿ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਛੂਰੋ ਨ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਨਵ ਨੋ ਨਿਦ ਸ੍ਪਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਵ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਹੋਈਂ।
ਆ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸृਜ੍ਯਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਾਸਦਂ ਵੇਤਿ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਾਤਿ ਜਾਗृਵਿਃ । ਹਰਿਰੋਪਸ਼ਂ ਕृਣੁਤੇ ਨਭਸ੍ਪਯ ਉਪਸ੍ਤਿਰੇ ਚਮ੍ਵੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੱਸੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਵਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਕृष੍ਟਿਹੇਵ ਸ਼ੂष ਏਤਿ ਰੋਰੁਵਦਸੁਰ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਂ ਨਿ ਰਿਣੀਤੇ ਅਸ੍ਯ ਤਮ੍ । ਜਹਾਤਿ ਵਵ੍ਰਿਂ ਪਿਤੁਰੇਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮੁਪਪ੍ਰੁਤਂ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਤਨਾ
ਉਹ ਚੈਂਪੀਅਨ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਢੱਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਤੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ਵृषਾਯਤੇ ਨਭਸਾ ਵੇਪਤੇ ਮਤੀ । ਸ ਮੋਦਤੇ ਨਸਤੇ ਸਾਧਤੇ ਗਿਰਾ ਨੇਨਿਕ੍ਤੇ ਅਪ੍ਸੁ ਯਜਤੇ ਪਰੀਮਣਿ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹਸਃ ਪਰ੍ਵਤਾਵृਧਂ ਮਧ੍ਵਃ ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਮ੍ । ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਵਃ ਸੁਹੁਤਾਦ ਊਧਨਿ ਮੂਰ੍ਧਞ੍ਛ੍ਰੀਣਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਿਯਂ ਵਰੀਮਭਿਃ
ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਈਆਂ, ਥਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਿਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮੀ ਰਥਂ ਨ ਭੁਰਿਜੋਰਹੇषਤ ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥ ਆ । ਜਿਗਾਦੁਪ ਜ੍ਰਯਤਿ ਗੋਰਪੀਚ੍ਯਂ ਪਦਂ ਯਦਸ੍ਯ ਮਤੁਥਾ ਅਜੀਜਨਨ੍
ਇਕਠੇ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਹ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਸਦਨਂ ਧਿਯਾ ਕृਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮਾਸਦਂ ਦੇਵ ਏषਤਿ । ਏ ਰਿਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਿਰਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੇਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਃ
ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਘੋਸਲਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਥਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਅਰੁषੋ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵृषਾ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠੋ ਅਨਵਿष੍ਟ ਗਾ ਅਭਿ । ਸਹਸ੍ਰਣੀਤਿਰ੍ਯਤਿਃ ਪਰਾਯਤੀ ਰੇਭੋ ਨ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁषਸੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ, ਲਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੌੜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇषਂ ਰੂਪਂ ਕृਣੁਤੇ ਵਰ੍ਣੋ ਅਸ੍ਯ ਸ ਯਤ੍ਰਾਸ਼ਯਤ੍ਸਮृਤਾ ਸੇਧਤਿ ਸ੍ਰਿਧਃ । ਅਪ੍ਸਾ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਜਨਂ ਸਂ ਸੁष੍ਟੁਤੀ ਨਸਤੇ ਸਂ ਗੋਅਗ੍ਰਯਾ
ਉਹ ਤੀਖਾ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ; ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਾਲ।
ਉਕ੍ਸ਼ੇਵ ਯੂਥਾ ਪਰਿਯਨ੍ਨਰਾਵੀਦਧਿ ਤ੍ਵਿषੀਰਧਿਤ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋऽਵ ਚਕ੍ਸ਼ਤ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਜਾਃ
ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵ ਬਾਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਰੁषੋ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਸਂ ਧੇਨੁਭਿਃ ਕਲਸ਼ੇ ਸੋਮੋ ਅਜ੍ਯਤੇ । ਉਦ੍ਵਾਚਮੀਰਯਤਿ ਹਿਨ੍ਵਤੇ ਮਤੀ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਸ੍ਯ ਕਤਿ ਚਿਤ੍ਪਰਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਤ, ਕਿੰਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹਨ?