ਵਾਚੋ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਵੀਨਾਂ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾ । ਦੇਵੇषੁ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ
ਹੇ ਸੋਮ, ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ।
ਆ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਧਾਵਤਿ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵਰ੍ਮ ਵਿ ਗਾਹਤੇ । ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਉਹ ਕਲਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਬਾਜ ਆਪਣਾ ਬਚਾਵ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡੌਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਤੇ ਰਸੋऽਸਰ੍ਜਿ ਕਲਸ਼ੇ ਸੁਤਃ । ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਤਕ੍ਤੋ ਅਰ੍षਤਿ
ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੋਮ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਨ੍ਦਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਹਿ।
ਅਸृਗ੍ਰਨ੍ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ
ਉਹ ਰੱਬੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸੁਤਾਸੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਯੁਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਤੁਨ੍ਨੋ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੋਮ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਦਧਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਪਥਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸੋਮ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਭਜਨ ਲਈ ਵੀਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਤੁਨ੍ਨੋ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਗਾਹਤੇ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ, ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਯਦਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਚ ਦੂਰਕੇ ਭਯਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਮਿਹ । ਪਵਮਾਨ ਵਿ ਤਜ੍ਜਹਿ
ਜੋ ਵੀ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਆਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ; ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਵਮਾਨਃ ਸੋ ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ । ਯਃ ਪੋਤਾ ਸ ਪੁਨਾਤੁ ਨਃ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ; ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਮਰ੍ਚਿष੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਿਤਤਮਨ੍ਤਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤੇਨ ਪੁਨੀਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅੰਦਰ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਮਰ੍ਚਿਵਦਗ੍ਨੇ ਤੇਨ ਪੁਨੀਹਿ ਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਵੈਃ ਪੁਨੀਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵ ਸਵਿਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਸਵੇਨ ਚ । ਮਾਂ ਪੁਨੀਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ, ਦੋਹਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।
ਤ੍ਰਿਭਿष੍ਟ੍ਵਂ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ੍ਵਰ੍षਿष੍ਠੈਃ ਸੋਮ ਧਾਮਭਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁਨੀਹਿ ਨਃ
ਹੇ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੇ ਥਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਦੇਵਜਨਾਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਵਸਵੋ ਧਿਯਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨੀਤ ਮਾ ਜਾਤਵੇਦਃ ਪੁਨੀਹਿ ਮਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਵਸੁ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਣ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਪ੍ਰ ਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਸ੍ਯਨ੍ਦਸ੍ਵ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰਂਸ਼ੁਭਿਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਉਤ੍ਤਮਂ ਹਵਿਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਚੜਾ।
ਉਪ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਨਿਪ੍ਨਤਂ ਯੁਵਾਨਮਾਹੁਤੀਵृਧਮ੍ । ਅਗਨ੍ਮ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਨਮਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਭੇਟ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅਲਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨਨਾਸ਼ ਤਮਾ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵ ਸੋਮ । ਆਖੁਂ ਚਿਦੇਵ ਦੇਵ ਸੋਮ
ਹੇ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਅਜਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਿਆਂ ਵਹਿ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਯਃ ਪਾਵਮਾਨੀਰਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਪੂਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਜੋ ਪਾਵਮਾਨੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਮਾਨੀਰ੍ਯੋ ਅਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੂਦਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਵਮਾਨੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਰਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਦੇਵਮਚ੍ਛਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋऽਸਿष੍ਯਦਨ੍ਤ ਗਾਵ ਆ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਬਰ੍ਹਿषਦੋ ਵਚਨਾਵਨ੍ਤ ਊਧਭਿਃ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਧਿਰੇ
ਮਿੱਠੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬੋਲ ਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਭੇਟ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਸ ਰੋਰੁਵਦਭਿ ਪੂਰ੍ਵਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦੁਪਾਰੁਹਃ ਸ਼੍ਰਥਯਨ੍ਸ੍ਵਾਦਤੇ ਹਰਿਃ । ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਯਨ੍ਨੁਰੁ ਜ੍ਰਯੋ ਨਿ ਸ਼ਰ੍ਯਾਣਿ ਦਧਤੇ ਦੇਵ ਆ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੀਲੂ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਛਣਨ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯੋ ਮਮੇ ਯਮ੍ਯਾ ਸਂਯਤੀ ਮਦਃ ਸਾਕਂਵृਧਾ ਪਯਸਾ ਪਿਨ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਮਹੀ ਅਪਾਰੇ ਰਜਸੀ ਵਿਵੇਵਿਦਦਭਿਵ੍ਰਜਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਾਜ ਆ ਦਦੇ
ਜੋ ਦੋ ਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਮਦਿਰਾ, ਉਹ ਦੂਧ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ; ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਵਾਜਯਨ੍ਨਪਃ ਪ੍ਰ ਮੇਧਿਰਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਪਦਮ੍ । ਅਂਸ਼ੁਰ੍ਯਵੇਨ ਪਿਪਿਸ਼ੇ ਯਤੋ ਨृਭਿਃ ਸਂ ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਨਸਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਫੁੱਲਦਾ ਹੈ; ਬਾਰਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਬੂੰਦ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਨਸਾ ਜਾਯਤੇ ਕਵਿਰृਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿਹਿਤੋ ਯਮਾ ਪਰਃ । ਯੂਨਾ ਹ ਸਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਿ ਜਜ੍ਞਤੁਰ੍ਗੁਹਾ ਹਿਤਂ ਜਨਿਮ ਨੇਮਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਕਲਾ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਯਮਾਂ ਨੇ ਰੱਖਿਆ; ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹਾਲੇ ਉਭਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਵਿਵਿਦੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਯਦਨ੍ਧੋ ਅਭਰਤ੍ਪਰਾਵਤਃ । ਤਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸੁਵृਧਂ ਨਦੀष੍ਵਾਁ ਉਸ਼ਨ੍ਤਮਂਸ਼ੁਂ ਪਰਿਯਨ੍ਤਮृਗ੍ਮਿਯਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜਦ ਬਾਜ ਨੇ ਬੂੰਦ ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਈ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਧੋਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਭਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ ਯੋषਣਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮ ऋषਿਭਿਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇਭਿਰੁਤ ਦੇਵਹੂਤਿਭਿਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਤੋ ਵਾਜਮਾ ਦਰ੍षਿ ਸਾਤਯੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ ਤੈਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਪੀੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਢਕਣੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਾਈ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।
ਪਰਿਪ੍ਰਯਨ੍ਤਂ ਵਯ੍ਯਂ ਸੁषਂਸਦਂ ਸੋਮਂ ਮਨੀषਾ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਸ੍ਤੁਭਃ । ਯੋ ਧਾਰਯਾ ਮਧੁਮਾਁ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਦਿਵ ਇਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਂ ਰਯਿषਾਲ਼ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ, ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ, ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਹਾਉ ਨਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਅਯਂ ਦਿਵ ਇਯਰ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਰਜਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਸੀਦਤਿ । ਅਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਭਿਰ੍ਮृਜ੍ਯਤੇ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਰਿਵੋ ਵਿਦਤ੍ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ, ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਪਿਆਰੀ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਨਃ ਸੋਮ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਮਾਨੋ ਵਯੋ ਦਧਚ੍ਚਿਤ੍ਰਤਮਂ ਪਵਸ੍ਵ । ਅਦ੍ਵੇषੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਹੁਵੇਮ ਦੇਵਾ ਧਤ੍ਤ ਰਯਿਮਸ੍ਮੇ ਸੁਵੀਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਪਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਸ਼ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਅਖੰਡ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਈਏ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋ।