ਸ ਮਰ੍ਮृਜਾਨ ਆਯੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਸੇ ਹਿਤਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਤ੍ਯੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ, ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੂੰਦ, ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ऋਤਂ ਬृਹਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਜੀਜਨਤ੍ । ਕृष੍ਣਾ ਤਮਾਂਸਿ ਜਙ੍ਘਨਤ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਕਾਲੀ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਜਙ੍ਘ੍ਨਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਜੀਰਾ ਅਜਿਰਸ਼ੋਚਿषਃ
ਜਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ।
ਪਵਮਾਨੋ ਰਥੀਤਮਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ।
ਪਵਮਾਨੋ ਵ੍ਯਸ਼੍ਨਵਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਾਜਸਾਤਮਃ । ਦਧਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਵਿਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯਵ੍ਯਯਮ੍ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੁ, ਅਟੱਲ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦੁ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਤ੍ਵਚਿ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੀਲ਼ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਾਯ ਜੋਹੁਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਤ੍ਪਯਃ ਪਵਮਾਨਾਭृਤਂ ਦਿਵਃ । ਤੇਨ ਨੋ ਮृਲ਼ ਜੀਵਸੇ
ਤੇਰੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਭਰਪੂਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਦਇਆ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਾਸਿ ਧਾਰਯੁਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇ । ਪਵਸ੍ਵ ਮਂਹਯਦ੍ਰਯਿਃ
ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਸੁਤੋ ਨृਮਾਦਨੋ ਦਧਨ੍ਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੂਰਿਰਨ੍ਧਸਾ
ਤੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਰਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੁष੍ਵਾਣੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ष ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਤਾਕਤ ਲਿਆ ਕੇ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਤਿਰੋ ਵਾਰਾਣ੍ਯਵ੍ਯਯਾ । ਹਰਿਰ੍ਵਾਜਮਚਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਇੰਦੁ, ਵਹਿ ਰਿਹਾ, ਅਟੱਲ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਨੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ।
ਇਨ੍ਦੋ ਵ੍ਯਵ੍ਯਮਰ੍षਸਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ ਵਿ ਸੌਭਗਾ । ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍ਸੋਮ ਗੋਮਤਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਸ਼ਤਗ੍ਵਿਨਂ ਰਯਿਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ । ਭਰਾ ਸੋਮ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ, ਸੋਮਾ, ਸੌ ਰੇੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੋਮਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ।
ਪਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਸ੍ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਸ਼ਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਾਮੇਭਿਰਾਸ਼ਤ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਈਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਇੰਦਵ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਯੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਕੁਹਃ ਸੋਮ੍ਯੋ ਰਸ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ । ਆਯੁਃ ਪਵਤ ਆਯਵੇ
ਸੋਮ ਦਾ ਸੁਆਦਲੇ ਰਸ, ਪੁਰਾਣਾ ਚੰਦ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੂਰਮੁਸ੍ਰਯਃ ਪਵਮਾਨਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍ । ਅਭਿ ਗਿਰਾ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਵਿਰੋਧੀ, ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਤਾ ਨੋ ਅਜਾਸ਼੍ਵਃ ਪੂषਾ ਯਾਮਨਿਯਾਮਨਿ । ਆ ਭਕ੍ਸ਼ਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਨਃ
ਅਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੂਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੇ।
ਅਯਂ ਸੋਮਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ ਘृਤਂ ਨ ਪਵਤੇ ਮਧੁ । ਆ ਭਕ੍ਸ਼ਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਨਃ
ਇਹ ਸੋਮ ਜਟਾਧਾਰੀ ਲਈ ਘੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੇ।
ਅਯਂ ਤ ਆਘृਣੇ ਸੁਤੋ ਘृਤਂ ਨ ਪਵਤੇ ਸ਼ੁਚਿ । ਆ ਭਕ੍ਸ਼ਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸੁ ਨਃ
ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੇ।
ਵਾਚੋ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕਵੀਨਾਂ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾ । ਦੇਵੇषੁ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ
ਹੇ ਸੋਮ, ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ।
ਆ ਕਲਸ਼ੇषੁ ਧਾਵਤਿ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਵਰ੍ਮ ਵਿ ਗਾਹਤੇ । ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਉਹ ਕਲਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਬਾਜ ਆਪਣਾ ਬਚਾਵ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡੌਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਤੇ ਰਸੋऽਸਰ੍ਜਿ ਕਲਸ਼ੇ ਸੁਤਃ । ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਤਕ੍ਤੋ ਅਰ੍षਤਿ
ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੋਮ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਨ੍ਦਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਹਿ।
ਅਸृਗ੍ਰਨ੍ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ
ਉਹ ਰੱਬੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸੁਤਾਸੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਯੁਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾ ਤੁਨ੍ਨੋ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੋਮ ਗਚ੍ਛਸਿ । ਦਧਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਪਥਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਸੋਮ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਭਜਨ ਲਈ ਵੀਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਤੁਨ੍ਨੋ ਅਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਗਾਹਤੇ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ, ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਯਦਨ੍ਤਿ ਯਚ੍ਚ ਦੂਰਕੇ ਭਯਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਮਾਮਿਹ । ਪਵਮਾਨ ਵਿ ਤਜ੍ਜਹਿ
ਜੋ ਵੀ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ ਆਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ; ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਪਵਮਾਨਃ ਸੋ ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ । ਯਃ ਪੋਤਾ ਸ ਪੁਨਾਤੁ ਨਃ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ; ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ।