ਪਰਿ ਧਾਮਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਪਵਮਾਨ ऋਤੁਭਿਃ ਕਵੇ
ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਵੀ, ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਪਵਸ੍ਵ ਜਨਯਨ੍ਨਿषੋऽਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ । ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਊਤਯੇ
ਤੂੰ ਵਹਿ, ਨਦੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਲਿਆਉਂਦਾ; ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ।
ਤਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸੋ ਅਰ੍ਚਯੋ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੋਮ ਧਾਮਭਿਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ, ਸੋਮਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵੇਮੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਂ ਸੋਮ ਸਿਸ੍ਰਤੇ । ਤੁਭ੍ਯਂ ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ
ਸੋਮਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਯਾਹਿ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਦਧਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਿ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਅਟੱਲ ਮਾਣ ਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁ ਤ੍ਵਾ ਧੀਭਿਰਸ੍ਵਰਨ੍ਹਿਨ੍ਵਤੀਃ ਸਪ੍ਤ ਜਾਮਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਮਾਜਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਇਕਠੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਉਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮृਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸਮਗ੍ਰੁਵੋऽਵ੍ਯੇ ਜੀਰਾਵਧਿ ष੍ਵਣਿ । ਰੇਭੋ ਯਦਜ੍ਯਸੇ ਵਨੇ
ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ ਤੈਨੂੰ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਤਰਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਕਵੇ ਵਾਜਿਨ੍ ਤ੍ਸਰ੍ਗਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਵੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਵਹਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਾਣ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਾ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮਸृਗ੍ਰਂ ਵਾਰੇ ਅਵ੍ਯਯੇ । ਅਵਾਵਸ਼ਨ੍ਤ ਧੀਤਯਃ
ਮਿੱਠਾ ਟਪਕਦਾ ਪਾਤਰਾ, ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵੋऽਸ੍ਤਂ ਗਾਵੋ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਅਗ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ, ਬੂੰਦਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰ ਣ ਇਨ੍ਦੋ ਮਹੇ ਰਣ ਆਪੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਯਦ੍ਗੋਭਿਰ੍ਵਾਸਯਿष੍ਯਸੇ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦੂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਦਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯ ਤੇ ਸਖ੍ਯੇ ਵਯਮਿਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੋਤਯਃ । ਇਨ੍ਦੋ ਸਖਿਤ੍ਵਮੁਸ਼੍ਮਸਿ
ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਗਵਿष੍ਟਯੇ ਮਹੇ ਸੋਮ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਏਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਵਿਸ਼
ਗਾਂਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਪਦਾਰਥ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ।
ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸੋਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਗ੍ਰਾਣਾਮਿਨ੍ਦ ਓਜਿष੍ਠਃ । ਯੁਧ੍ਵਾ ਸਞ੍ਛਸ਼੍ਵਜ੍ਜਿਗੇਥ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਇੰਦੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਜੋਸ਼ੀਲਾ; ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਉਗ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਿਦੋਜੀਯਾਞ੍ਛੂਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੂਰਤਰਃ । ਭੂਰਿਦਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਂਹੀਯਾਨ੍
ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਸੂਰ ਏषਸ੍ਤੋਕਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਵृਣੀਮਹੇ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵृਣੀਮਹੇ ਯੁਜ੍ਯਾਯ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਥ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨ ਆਯੂਂषਿ ਪਵਸ ਆ ਸੁਵੋਰ੍ਜਮਿषਂ ਚ ਨਃ । ਆਰੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਮ੍
ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇ; ਮੰਦ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ऋषਿਃ ਪਵਮਾਨਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਤਮੀਮਹੇ ਮਹਾਗਯਮ੍
ਅੱਗ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਪਾਂਚਜਨਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪਾ ਅਸ੍ਮੇ ਵਰ੍ਚਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਦਧਦ੍ਰਯਿਂ ਮਯਿ ਪੋषਮ੍
ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਰੱਖ।
ਪਵਮਾਨੋ ਅਤਿ ਸ੍ਰਿਧੋऽਭ੍ਯਰ੍षਤਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍ । ਸੂਰੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ।
ਸ ਮਰ੍ਮृਜਾਨ ਆਯੁਭਿਃ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਸੇ ਹਿਤਃ । ਇਨ੍ਦੁਰਤ੍ਯੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਹ, ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੂੰਦ, ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ऋਤਂ ਬृਹਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਜੀਜਨਤ੍ । ਕृष੍ਣਾ ਤਮਾਂਸਿ ਜਙ੍ਘਨਤ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਕਾਲੀ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਜਙ੍ਘ੍ਨਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਜੀਰਾ ਅਜਿਰਸ਼ੋਚਿषਃ
ਜਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ ਹਨੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ।
ਪਵਮਾਨੋ ਰਥੀਤਮਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਃ । ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ।
ਪਵਮਾਨੋ ਵ੍ਯਸ਼੍ਨਵਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਾਜਸਾਤਮਃ । ਦਧਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਵਿਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯਵ੍ਯਯਮ੍ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੁ, ਅਟੱਲ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦੁ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਤ੍ਵਚਿ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੀਲ਼ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਾਯ ਜੋਹੁਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਤ੍ਪਯਃ ਪਵਮਾਨਾਭृਤਂ ਦਿਵਃ । ਤੇਨ ਨੋ ਮृਲ਼ ਜੀਵਸੇ
ਤੇਰੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਭਰਪੂਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਇਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਦਇਆ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਾਸਿ ਧਾਰਯੁਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇ । ਪਵਸ੍ਵ ਮਂਹਯਦ੍ਰਯਿਃ
ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਸੁਤੋ ਨृਮਾਦਨੋ ਦਧਨ੍ਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੂਰਿਰਨ੍ਧਸਾ
ਤੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਰਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ।