ਸਂਜਾਨਾਨਾ ਉਪ ਸੀਦਨ੍ਨਭਿਜ੍ਞੁ ਪਤ੍ਨੀਵਨ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ । ਰਿਰਿਕ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕृਣ੍ਵਤ ਸ੍ਵਾਃ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਮਿषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ; ਵਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੋਸਤ, ਦੋਸਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਮਾਰੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਪਦਾਵਿਦਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਤੇਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਮृਤਂ ਸਜੋषਾਃ ਪਸ਼ੂਞ੍ਚ ਸ੍ਥਾਤॄਞ੍ਚਰਥਂ ਚ ਪਾਹਿ
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਲੁਕਵੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖੜੇ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੁਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਂ ਵ੍ਯਾਨੁषਕ੍ਛੁਰੁਧੋ ਜੀਵਸੇ ਧਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਧ੍ਵਨੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਤੋ ਅਭਵੋ ਹਵਿਰ੍ਵਾਟ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਤੇ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਦਿਵ ਆ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀ ਰਾਯੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਤਜ੍ਞਾ ਅਜਾਨਨ੍ । ਵਿਦਦ੍ਗਵ੍ਯਂ ਸਰਮਾ ਦृਲ਼੍ਹਮੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨਾ ਨੁ ਕਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੋਜਤੇ ਵਿਟ੍
ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਆ ਗਈਆਂ; ਸਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਵਸੀਆ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਗਾਤੁਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਵਿ ਤਸ੍ਥੇ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੈਰਦਿਤਿਰ੍ਧਾਯਸੇ ਵੇਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਬਣਾਏ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ; ਆਦਿਤੀ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਟਿਕੀ।
ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿ ਦਧੁਸ਼੍ਚਾਰੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵੋ ਯਦਕ੍ਸ਼ੀ ਅਮृਤਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਅਧ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰ ਨੀਚੀਰਗ੍ਨੇ ਅਰੁषੀਰਜਾਨਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਰੱਖੀ, ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਖੁਲ ਕੇ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੇਠਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਯਿਰ੍ਨ ਯਃ ਪਿਤृਵਿਤ੍ਤੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੋ ਨ ਸ਼ਾਸੁਃ । ਸ੍ਯੋਨਸ਼ੀਰਤਿਥਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰੀਣਾਨੋ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਵਿਧਤੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਂਗ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਯਜਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਮਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿ ਵृਜਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਮਤਿਰ੍ਨ ਸਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮੇਵ ਸ਼ੇਵੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਜੋ ਰੱਬ ਸਵਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾ, ਚੰਗੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਉਪਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਹਿਤਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜਾ । ਪੁਰਃਸਦਃ ਸ਼ਰ੍ਮਸਦੋ ਨ ਵੀਰਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਪਤਿਜੁष੍ਟੇਵ ਨਾਰੀ
ਉਹ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਮਲ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਦਮ ਆ ਨਿਤ੍ਯਮਿਦ੍ਧਮਗ੍ਨੇ ਸਚਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਾਸੁ । ਅਧਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਨਿ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਅਗਨਿ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਜਗਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੇ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਵਿ ਪृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਘਵਾਨੋ ਅਸ਼੍ਯੁਰ੍ਵਿ ਸੂਰਯੋ ਦਦਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਃ । ਸਨੇਮ ਵਾਜਂ ਸਮਿਥੇष੍ਵਰ੍ਯੋ ਭਾਗਂ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਦਧਾਨਾਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਦੇਈਏ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧੇਨਵੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ ਸ੍ਮਦੂਧ੍ਨੀਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਦ੍ਯੁਭਕ੍ਤਾਃ । ਪਰਾਵਤਃ ਸੁਮਤਿਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸਮਯਾ ਸਸ੍ਰੁਰਦ੍ਰਿਮ੍
ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਭਰਪੂਰ ਥਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਨ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੂਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਮਤਿਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਨਕ੍ਤਾ ਚ ਚਕ੍ਰੁਰੁषਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਰ੍ਣਮਰੁਣਂ ਚ ਸਂ ਧੁਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਅਗਨਿ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਜ਼ਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ; ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਨ੍ਰਾਯੇ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ਸੁषੂਦੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਮਘਵਾਨੋ ਵਯਂ ਚ । ਛਾਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਿਸਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ—ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੋਈਏ; ਛਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਵਤੋ ਨृਭਿਰ੍ਨॄਨ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵਨੁਯਾਮਾ ਤ੍ਵੋਤਾਃ । ਈਸ਼ਾਨਾਸਃ ਪਿਤृਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਵਿ ਸੂਰਯਃ ਸ਼ਤਹਿਮਾ ਨੋ ਅਸ਼੍ਯੁਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਸਮਝਦਾਰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜਿੱਤਣ।
ਏਤਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਚਥਾਨਿ ਵੇਧੋ ਜੁष੍ਟਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਮਨਸੇ ਹृਦੇ ਚ । ਸ਼ਕੇਮ ਰਾਯਃ ਸੁਧੁਰੋ ਯਮਂ ਤੇऽਧਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ, ਅਗਨਿ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਬੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਉਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੋਚੇਮਾਗ੍ਨਯੇ । ਆਰੇ ਅਸ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਆਓ ਅਗਨਿ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਏ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਦੂਰ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ।
ਯਃ ਸ੍ਨੀਹਿਤੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨਾਸੁ ਕृष੍ਟਿषੁ । ਅਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਗਯਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਤ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਜਨ੍ਤਵ ਉਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾਜਨਿ । ਧਨਂਜਯੋ ਰਣੇਰਣੇ
ਲੋਕ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੰਨ: ਅਗਨਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ-ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਯਸ੍ਯ ਦੂਤੋ ਅਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵੇषਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਦਸ੍ਮਤ੍ਕृਣੋष੍ਯਧ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਮਿਤ੍ਸੁਹਵ੍ਯਮਙ੍ਗਿਰਃ ਸੁਦੇਵਂ ਸਹਸੋ ਯਹੋ । ਜਨਾ ਆਹੁਃ ਸੁਬਰ੍ਹਿषਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਗਿਰਸ ਚੰਗਾ ਰੱਬ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਚ ਵਹਾਸਿ ਤਾਁ ਇਹ ਦੇਵਾਁ ਉਪ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ । ਹਵ੍ਯਾ ਸੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਵੀਤਯੇ
ਤੂੰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੋਭਾ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਭੇਟਾਂ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਨ ਯੋਰੁਪਬ੍ਦਿਰਸ਼੍ਵ੍ਯਃ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਰਥਸ੍ਯ ਕਚ੍ਚਨ । ਯਦਗ੍ਨੇ ਯਾਸਿ ਦੂਤ੍ਯਮ੍
ਕੋਈ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਰਥ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਦੋਂ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵੋਤੋ ਵਾਜ੍ਯਹ੍ਰਯੋऽਭਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਪਰਃ । ਪ੍ਰ ਦਾਸ਼੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਥਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਘੋੜਾ, ਤੇਜ਼, ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ, ਅੱਗੇ ਆਵੇ।
ਉਤ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਬृਹਦਗ੍ਨੇ ਵਿਵਾਸਸਿ । ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰੱਬ।
ਜੁषਸ੍ਵ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਵਚੋ ਦੇਵਪ੍ਸਰਸ੍ਤਮਮ੍ । ਹਵ੍ਯਾ ਜੁਹ੍ਵਾਨ ਆਸਨਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਸਤਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਰੱਬ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਬੈਠ ਕੇ, ਚਮਚੀ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਲੈ।
ਅਥਾ ਤੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇ ਵੇਧਸ੍ਤਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵੋਚੇਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਾਨਸਿ
ਅੱਗੇ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਕ ਤੇ ਚਤੁਰ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ।
ਕਸ੍ਤੇ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਕੋ ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰਃ । ਕੋ ਹ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਦਾਨੀ ਹੈ ਜਦ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਈਡ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨੇੜਲਾ ਸਾਥੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾਁ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਭੇਟ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।