ਇषੇ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦੋ ਰੁਚਾਭਿ ਗਾ ਇਹਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਇੰਦੂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਕੋਲ ਆ।
ਪੁਨਾਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਧ੍ਯੂਰ੍ਜਂ ਜਨਾਯ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਹਰੇ ਸृਜਾਨ ਆਸ਼ਿਰਮ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਇਕ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਨੋ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਹਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਦ੍ਯੁਤਾਨੋ ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯਤਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ; ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋऽਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸ਼ਵਃ । ਧਿਯਾ ਜੂਤਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਇੰਦੂਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਉਹ ਵਹਿ ਗਏ।
ਮਰ੍ਮृਜਾਨਾਸ ਆਯਵੋ ਵृਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਅਗ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾ
ਸਾਫ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਇੰਦੂਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਰਿ ਣੋ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯੋਜਸਾ । ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵੀਰਵਤ੍
ਸਾਡੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੈ ਕੇ; ਸਾਨੂੰ ਵਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਮਿਮਾਤਿ ਵਹ੍ਨਿਰੇਤਸ਼ਃ ਪਦਂ ਯੁਜਾਨ ऋਕ੍ਵਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਦ੍ਯੋਨਿਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮਾਸ਼ੁਰृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤਿ । ਜਹਾਤ੍ਯਪ੍ਰਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦੀ, ਆ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਸਮਝਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਵੇਨਾ ਅਨੂषਤੇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੇਸਮਝ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੋ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਇੰਦੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ; ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਚੁੱਕਾ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਚੋਵਿਦਃ ਪਰਿ ष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਯਵਃ
ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਬੋਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ; ਧਾਰਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਸਂ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਵਰੁਣਃ ਕਵੇ । ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰੁਤਃ
ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਾਨ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਹੇ ਕਵੀ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਦੀ ਮਰੁਤਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਚਮਿष੍ਯਸਿ । ਇਨ੍ਦੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਮ੍
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਪੂਰਤਾ ਵਾਲਾ।
ਉਤੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਂ ਵਾਚਂ ਸੋਮ ਮਖਸ੍ਯੁਵਮ੍ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵਾ ਭਰ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਰ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆ।
ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵੇषਾਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤਿਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾ ਮਿਲ।
ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ਯਾ ਰੁਚਾ ਪਰਿष੍ਟੋਭਨ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਸੋਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਗਵਾਸ਼ਿਰਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਹੇਤृਭਿਰ੍ਯਤ ਆ ਵਾਜਂ ਵਾਜ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍ । ਸੀਦਨ੍ਤੋ ਵਨੁषੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਪੁਜਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸ।
ऋਧਕ੍ਸੋਮ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨੋ ਦਿਵਃ ਕਵਿਃ । ਪਵਸ੍ਵ ਸੂਰ੍ਯੋ ਦृਸ਼ੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ, ਜੋ ਅਕਲਮੰਦ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ।
ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੂਰਮੁਸ੍ਰਯਃ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਜਾਮਯਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਮਹਾਮਿਨ੍ਦੁਂ ਮਹੀਯੁਵਃ
ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ, ਵੱਡੇ ਇੰਦੂ ਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨ ਰੁਚਾਰੁਚਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਪਰਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਵृष੍ਟਿਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੁਵਃ । ਇषੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸਂਯਤਮ੍
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਵਰਖਾ ਦੇ, ਧਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਸਿ ਭਾਨੁਨਾ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਵਾਮਹੇ । ਪਵਮਾਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵੱਢਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਮਾਨਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧ । ਇਹੋ ष੍ਵਿਨ੍ਦਵਾ ਗਹਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ; ਇਥੇ ਆ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ।
ਯਦਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਸੇ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਦ੍ਰੁਣਾ ਸਧਸ੍ਥਮਸ਼੍ਨੁषੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮਾਯ ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਤ੍ਪਵਮਾਨਾਯ ਗਾਯਤ । ਮਹੇ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਸੋਮਾ ਲਈ ਗਾਓ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਮਾਨਾ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਲਈ।
ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਂ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ, ਮਿੱਠਾ ਟਪਕਦਾ, ਪੀਲਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇੰਦੂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਾਜਿਨੋ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਜਿਗ੍ਯੁषਃ । ਸਖਿਤ੍ਵਮਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਵृषਾ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਧਾਨ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਵੱਢਾ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਤਾਰਮੋਣ੍ਯੋਃ ਪਵਮਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ । ਹਿਨ੍ਵੇ ਵਾਜੇषੁ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਾ ਚਿਤ੍ਤੋ ਵਿਪਾਨਯਾ ਹਰਿਃ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਯੁਜਂ ਵਾਜੇषੁ ਚੋਦਯ
ਇਸ ਛਣਨੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੀਲੇ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ; ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।