ਪਵਮਾਨ ਨਿ ਤੋਸ਼ਸੇ ਰਯਿਂ ਸੋਮ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼
ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪਿਆਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਪਵਸੇ ਮृਧਃ ਕ੍ਰਤੁਵਿਤ੍ਸੋਮ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਨੁਦਸ੍ਵਾਦੇਵਯੁਂ ਜਨਮ੍
ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ।
ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਸੋਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ । ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ
ਵਹਿੰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਬੁਧੀਮਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪਵਮਾਨਾਸ ਆਸ਼ਵਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਵਹਿੰਦਾ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਨਾਨਃ ਸੋਮ ਧਾਰਯੇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਸ੍ਰਿਧਃ । ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੁਕ੍ਰਤੋ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਨਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ; ਸੁਚੇਤ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯਰ੍ष ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੋਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਸੂਨਿ ਧਾਰਯ ਸੋਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ
ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ; ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼।
ਵृषਾ ਸੋਮ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਸਿ ਵृषਾ ਦੇਵ ਵृषਵ੍ਰਤਃ । ਵृषਾ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਦਧਿषੇ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵृष੍ਣਸ੍ਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਵੋ ਵृषਾ ਵਨਂ ਵृषਾ ਮਦਃ । ਸਤ੍ਯਂ ਵृषਨ੍ਵृषੇਦਸਿ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਬਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਚਕ੍ਰਦੋ ਵृषਾ ਸਂ ਗਾ ਇਨ੍ਦੋ ਸਮਰ੍ਵਤਃ । ਵਿ ਨੋ ਰਾਯੇ ਦੁਰੋ ਵृਧਿ
ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦੂ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੂਰੋਂ ਵਧਾ।
ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰ ਵਾਜਿਨੋ ਗਵ੍ਯਾ ਸੋਮਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਯਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸੋ ਵੀਰਯਾਸ਼ਵਃ
ਤੇਜ਼, ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵੀਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾ ऋਤਾਯੁਭਿਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਰੇ ਅਵ੍ਯਯੇ
ਚਮਕਦੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਹਥਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੁ ਸੋਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਪਵਨ੍ਤਾਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਵਹਿਣ; ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ਪ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਗਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਨ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਭ੍ਯਰ੍षਸਿ । ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸੋਮ ਪਿਨ੍ਵਸੇ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਵਾਚਮਿष੍ਯਸਿ ਪਵਮਾਨ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ । ਅਕ੍ਰਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਵਹਿ ਕੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ; ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਿष੍ਟ ਚੇਤਨਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਵੀਨਾਂ ਮਤੀ । ਸृਜਦਸ਼੍ਵਂ ਰਥੀਰਿਵ
ਇੰਦੂ, ਜੋ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਸਚੇਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਮਿਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਦੇਵਾਵੀਃ ਪਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ । ਸੀਦਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾ
ਤੇਰੀ ਲਹਿਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਰੱਬੀ; ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਅਰ੍ष ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਮਦੋ ਯੋ ਦੇਵਵੀਤਮਃ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਉਹ ਮਦ, ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ ਵਹੇ; ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ।
ਇषੇ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦੋ ਰੁਚਾਭਿ ਗਾ ਇਹਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਇੰਦੂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਕੋਲ ਆ।
ਪੁਨਾਨੋ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਧ੍ਯੂਰ੍ਜਂ ਜਨਾਯ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਹਰੇ ਸृਜਾਨ ਆਸ਼ਿਰਮ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਇਕ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਨੋ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਹਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਦ੍ਯੁਤਾਨੋ ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯਤਃ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ; ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋऽਚ੍ਛਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾਸ਼ਵਃ । ਧਿਯਾ ਜੂਤਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਇੰਦੂਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਏ, ਉਹ ਵਹਿ ਗਏ।
ਮਰ੍ਮृਜਾਨਾਸ ਆਯਵੋ ਵृਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਅਗ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾ
ਸਾਫ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਇੰਦੂਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਰਿ ਣੋ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨ੍ਯੋਜਸਾ । ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵੀਰਵਤ੍
ਸਾਡੀ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੈ ਕੇ; ਸਾਨੂੰ ਵਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਮਿਮਾਤਿ ਵਹ੍ਨਿਰੇਤਸ਼ਃ ਪਦਂ ਯੁਜਾਨ ऋਕ੍ਵਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰ ਆਹਿਤਃ
ਅੱਗ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਦ੍ਯੋਨਿਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮਾਸ਼ੁਰृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤਿ । ਜਹਾਤ੍ਯਪ੍ਰਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦੀ, ਆ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਸਮਝਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਵੇਨਾ ਅਨੂषਤੇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ । ਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਵਿਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੇਸਮਝ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੋ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਇੰਦੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ; ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਚੁੱਕਾ।