ਸੋਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯੋऽਦ੍ਰਿਭਿਃ ਪਵਤੇ ਸੁਤਃ । ਦਧਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇ ਰਸਮ੍
ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਸ਼ੁਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਧਾਮਾਨ੍ਯਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ । ਵਾਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍
ਇਹ ਚਮਕਦੇ, ਉੱਚੇ ਗੁਣ, ਧਰਮ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਮਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਨ੍
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਲਈ ਨਿਚੋੜੇ ਸੋਮਾ, ਦਹੀਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਛਣਣ ਵਿੱਚ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮੋ ਰਾਯੇ ਅਰ੍ष ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ । ਮਦੋ ਯੋ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਛਣਣ ਵਿੱਚ ਵਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਤਮੀ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਯਵੋ ਹਰਿਂ ਨਦੀषੁ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਮ੍
ਪੀਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਬੂੰਦ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਹਿਰਣ੍ਯਵਦਸ਼੍ਵਾਵਤ੍ਸੋਮ ਵੀਰਵਤ੍ । ਵਾਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਾ ਭਰ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗ; ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਵਾਜੇ ਨ ਵਾਜਯੁਮਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇषੁ ਸਿਞ੍ਚਤ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਵਾਂਗ, ਰੋਈ ਵਾਲੇ ਛਣਣ ਵਿੱਚ ਪਾ।
ਕਵਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਜ੍ਯਂ ਧੀਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਵਸ੍ਯਵਃ । ਵृषਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਰ੍षਤਿ
ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਵੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਣਂ ਧੀਭਿਰਪ੍ਤੁਰਂ ਸੋਮਮृਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ । ਮਤੀ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍
ਸੋਚ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਾਯੁषਗਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਮਦਃ । ਵਾਯੁਮਾ ਰੋਹ ਧਰ੍ਮਣਾ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਵਹਿ; ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ।
ਪਵਮਾਨ ਨਿ ਤੋਸ਼ਸੇ ਰਯਿਂ ਸੋਮ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਾ ਵਿਸ਼
ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪਿਆਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਪਵਸੇ ਮृਧਃ ਕ੍ਰਤੁਵਿਤ੍ਸੋਮ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਨੁਦਸ੍ਵਾਦੇਵਯੁਂ ਜਨਮ੍
ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ।
ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਸੋਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ । ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ
ਵਹਿੰਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਬੁਧੀਮਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਪਵਮਾਨਾਸ ਆਸ਼ਵਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਵਹਿੰਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਵਹਿੰਦਾ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਨਾਨਃ ਸੋਮ ਧਾਰਯੇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਸ੍ਰਿਧਃ । ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੁਕ੍ਰਤੋ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਨਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ; ਸੁਚੇਤ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭ੍ਯਰ੍ष ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੋਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਸੂਨਿ ਧਾਰਯ ਸੋਮ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ
ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ; ਇੰਦੂ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼।
ਵृषਾ ਸੋਮ ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਸਿ ਵृषਾ ਦੇਵ ਵृषਵ੍ਰਤਃ । ਵृषਾ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਦਧਿषੇ
ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈਂ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵृष੍ਣਸ੍ਤੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਵੋ ਵृषਾ ਵਨਂ ਵृषਾ ਮਦਃ । ਸਤ੍ਯਂ ਵृषਨ੍ਵृषੇਦਸਿ
ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਬਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸੁਖ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਚਕ੍ਰਦੋ ਵृषਾ ਸਂ ਗਾ ਇਨ੍ਦੋ ਸਮਰ੍ਵਤਃ । ਵਿ ਨੋ ਰਾਯੇ ਦੁਰੋ ਵृਧਿ
ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦੂ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੂਰੋਂ ਵਧਾ।
ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰ ਵਾਜਿਨੋ ਗਵ੍ਯਾ ਸੋਮਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਯਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸੋ ਵੀਰਯਾਸ਼ਵਃ
ਤੇਜ਼, ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵੀਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲ ਪਏ ਹਨ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨਾ ऋਤਾਯੁਭਿਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਰੇ ਅਵ੍ਯਯੇ
ਚਮਕਦੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਹਥਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੁ ਸੋਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਪਵਨ੍ਤਾਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਵਹਿਣ; ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵੀ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ਪ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਗਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਨ ਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕੇਤੁਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਦਿਵਸ੍ਪਰਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਭ੍ਯਰ੍षਸਿ । ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸੋਮ ਪਿਨ੍ਵਸੇ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਝੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈਂ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਵਾਚਮਿष੍ਯਸਿ ਪਵਮਾਨ ਵਿਧਰ੍ਮਣਿ । ਅਕ੍ਰਾਨ੍ਦੇਵੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਵਹਿ ਕੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਚ; ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਿष੍ਟ ਚੇਤਨਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਵੀਨਾਂ ਮਤੀ । ਸृਜਦਸ਼੍ਵਂ ਰਥੀਰਿਵ
ਇੰਦੂ, ਜੋ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਸਚੇਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ, ਰਥਵਾਨ ਵਾਂਗ ਘੋੜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਮਿਰ੍ਯਸ੍ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਦੇਵਾਵੀਃ ਪਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ । ਸੀਦਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾ
ਤੇਰੀ ਲਹਿਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਰੱਬੀ; ਸੱਚ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਅਰ੍ष ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਮਦੋ ਯੋ ਦੇਵਵੀਤਮਃ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਉਹ ਮਦ, ਜੋ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ ਵਹੇ; ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ।